Tot zover…

September 12th, 2011

Beste mensen, vrienden, familie en buitenlui. ThreeLeftHands is niet meer actief. Voorlopig blijven de geweldige filmpjes met onze avonturen jullie kant op komen, maar wij hangen onze afgetrapte vrijwilligersschoenen aan de wilgen. Nu val jij natuurlijk van de weersomstuit zomaar van je stoel en dat begrijpen we dus neem maar even de tijd om bij te komen.

Ja, zijn we er weer? Glaasje water met trillende handjes naar je mond gebracht en de valium niet vergeten? Mooi, dan leggen wij het even uit. Het geld is op, zo simpel is het. Nu zouden we nog wel door kunnen blijven ploeteren en elke cent aan Doutzen uit kunnen geven, maar het houdt een keer op. Na drie jaar in het stof, eten met je handen en poepen in de bosjes vinden wij het ook wel een keer leuk geweest met het back-to-basic gevoel. Alhoewel de stichting dus niet langer actief is, bestaat zij nog wel, omdat wij toch nog ergens de verre hoop koesteren dat National Geographic ons belt met een geweldig voorstel. Gebeurt dit nou niet, dan blijft de stichting een geweldig platform om eventuele andere altruïstische werkzaamheden uit te organiseren, want we blijven natuurlijk een stel idealisten. Mocht je je aangesproken voelen om ons werk door te zetten of wil je gebruik maken van onze veel, zo niet alles omvattende kennis, doe dat dan.

Samenvattend kunnen we zeggen dat we drie geweldige jaren hebben gehad. Sommigen vonden ons dom, anderen vonden ons geweldig. Sommigen raakten geïnspireerd en sommigen geïrriteerd. Wij hebben veel geleerd en hopen jullie ook het één en ander te hebben bijgebracht, terwijl we hier en daar een leven hebben gered. Of we nu ook werkelijk een verschil hebben gemaakt in de van corruptie, domheid en blind idealisme vergeven wereld van de ontwikkelingssamenwerking? Dat mag jij zeggen…

Weer een meeslepend verhaal. Dit keer in Zuid Afrika.

August 2nd, 2011

P1030925.JPGHet zou je niet meer moeten verbazen dat Doutzen ook nu weer stuk was; een nieuw land, een nieuw mankement, dat kennen we nu simpelweg als routine en een vijfhonderd kilometer zonder ongewenst gereutel van de motor kunnen we bestempelen als een reden tot ongerustheid op zich.

In Zuid-Afrika, waar we dus heen gesleept werden, is het de versnellingsbak die – hoe zullen we dat eens netjes zeggen, helemaal aan braad is. Maar, in Zuid-Afrika is het voor de eerste keer in dit van Volkswagen onderdelen verstoken continent geen probleem. Hier werd ons type auto immers tot ver in de negentiger jaren nog geproduceerd, dus een versnellingsbak moet dan geen probleem wezen. Zou je denken.
Read the rest of this entry »

the beatiful Zimbabwe blues

July 13th, 2011

Vriezend koud!

Vriezend koud is het in Zimbabwe. ‘S nachts dan, als de zon onder gaat wordt het rap kouder en soms wordt zelfs het vriespunt bereikt. Buiten koken wordt dan een stuk minder gezellig en buiten de zomen van je muts zie je niks anders dan het vuur, de pan die erop staat en de rook die je doet stikken. Het is goed dat wij onszelf de ‘Jamie Olivers van de Jungle’ mogen noemen, anders was het de moeite niet eens waard geweest. Als de zon opkomt, blijft het nog even ijzig koud en lopen we rond in ons thermisch jaren ‘70 leger dump ondergoed, tot de zon ons verteld dat het ongeveer negen uur en tijd voor de korte broek is. Ja, zo verwilderd zijn we al; de stand van de zon laat ons tot op 5 minuten nauwkeurig zien welke tijd het is. Grote baarden, woeste blikken en rauwe stemmen, zo wild. Als we Guerrilla Volunteering naar het Nederlands willen vertalen, roepen wij ‘Piraten Vrijwilligers! Aarrrh!’

Read the rest of this entry »

Van the Falls naar de berg. En er niet overheen.

July 7th, 2011

P1030738.JPG

Zimbabwe. Dit keer waren ook wij er niet helemaal gerust op. Toch de thuishaven van een van s’werelds meest gevreesde dictators, meneer Mugabe. Wat hebben twee scherpe Nederlanders met een eigen mening over land en ontwikkelingen hier te zoeken? De grenspost was een eitje, dus dat begon goed. Omdat we zoals gebruikelijk geen map hadden gekocht hadden we geen flauw idee waar we waren. We rijden van Nederland naar Zuid-Afrika, dus onze geografische kennis stelde ons nog wel in staat te redeneren dat we in het Noorden waren, dus reden we richting zuiden tot we bij een afslag kwamen die wel iets bekends had, waar we dus ook insloegen. Richting Lusulu!

Read the rest of this entry »

Geen dank je wel, maar mag het ietsje meer zijn?

June 30th, 2011

TLH and part of the OCA crew.Wat ons ook opviel, terwijl wij gebroederlijk naast de doktoren van On Call Africa onze zuurverdiende vrije tijd op offerden, was de houding van de lokale bevolking. Zoals jullie weten leggen wij onze avonturen niet alleen vast per letter, maar ook per film. Als wij dus mensen redden van een zekere dood, tegen een bijna uitgestorven stam aanlopen of ons verwonderen over culturen, grijpen we daar nog net even snel de camera bij om dit alles voor jullie te documenteren. Aardig van ons natuurlijk, dat we dat zo even doen. Het moet gezegd, dit is niet alleen voor het goede doel, het is ook een beetje voor ons.
Read the rest of this entry »

Wie helpt Matias de Malawiaan?

June 22nd, 2011

Toen we terug kwamen van onze portie vrijwilligen in het centrum van nergens troffen we het volgende bericht aan in onze mailbox, dat je op onze website kunt lezen. Voor jullie gemak hebben we deze even vertaald en om zo authentiek mogelijk te zijn laten we ook de originele niet geheel foutloze versie zien;
Van Matias, voor de ThreeLeftHands!
Read the rest of this entry »

SOA’s in de bosjes

June 15th, 2011

Oke, best grootDe boom naast het uit beton en golfplaat opgetrokken schooltje is niet groot, majestueus of anderzijds bijzonder. Het is een gewone boom, waaronder je fijn kunt zitten in de schaduw. In de schaduw is het waar je met mannen gaat zitten als je ze iets te vertellen hebt. En Henk heeft wat te vertellen. Ongemakkelijk stelt hij zich voor aan de groep mannen variërend in leeftijd van twintig tot zeventig jaar, “Hallo, ik ben Henk en ik vroeg me af… Wat weten jullie van SOA’s?”
Read the rest of this entry »

On the road again en de zoektocht naar Noflik

June 10th, 2011

New for us...Jawel hoor, we zijn eindelijk weer onderweg! Een slimmerik kon dat natuurlijk al uit de titel opmaken, want die betekent in het Nederlands ‘Op de weg weer’. In het Fries wordt dat ‘Op ‘e dyk wêr’. Allereerste stop was natuurlijk Kasungu, waar we een jaar eerder bij ons vertrek uit Malawi onze kleine Dobermann stalden bij een Noorse mevrouw die wel even op haar zou passen. Zoals gebruikelijk bij een missie van de ThreeLeftHands, ging dit niet zonder slag of stoot. Aangekomen in voornoemde plaats, bleek het dat de beste dame weer was wedergekeerd naar haar Scandinavisch land van herkomst. Goed, dat doen mensen nou eenmaal, nemen we haar ook niet kwalijk. Maar waar was Noflik?

Read the rest of this entry »

We zijn bijna weg uit het zand! Eerst nog wat stroom scoren…

May 26th, 2011

Henk packing up the car on top of the cruiserDe werkzaamheden aan Doutzen bereiken eindelijk hun einde. Na twee maanden frustratie oproepend gesleutel in het zand, waar de meeste onderdelen ten minste een keer in vielen – wat natuurlijk niet goed is, zand in je onderdelen – zette Mukkes eindelijk de kop op de motor. Zou het starten-lopen moeten zijn, maar dat lukt natuurlijk niet met een lege accu. Zodoende zetten we de accu achterop een bijna uit elkaar vallende fiets en liepen door Monkey Bay, op zoek naar een iets of iemand die onze accu op kan laden.

Read the rest of this entry »

Tot zover de malaria, waar waren we..?

May 17th, 2011

Malaria klinkt al met al enger dan het is. Wordt het in het Westen vooral geassocieerd met een keiharde ziekte uit donker Afrika veroorzaakt door een vrijwel onmogelijk te bestrijden parasiet die menig avonturier, ontdekkingsreiziger en Afrikaan het leven heeft gekost, hier in Afrika denkt men er eerder over als een keiharde ziekte uit donker Afrika veroorzaakt door een vrijwel onmogelijk te bestrijden parasiet die menig avonturier, ontdekkingsreiziger en Afrikaan het leven heeft gekost. Het grote verschil zit hem in de beleving van het hele gebeuren, de ervaring en het beseffen dat je malaria hebt en dat je het allemaal wel overleeft. We hoeven er verder niks over uit te leggen; geloof ons, als je malaria hebt, dan wéét je dat je het hebt. Je hebt je simpelweg nog nooit op die manier ziek gevoeld. En op een tocht als de onze, kun je er redelijkerwijs van uitgaan dat je het krijgt. Je neemt de medicijnen, get over it, en bent de volgende paar weken bezig met het herstel van je lever. In ons geval zijn we ook bezig met het herstel van Doutzen.

Read the rest of this entry »

Doel en Missie

Na twee jaar Afrika zijn de ThreeLeftHands in wezen nog gewoon hetzelfde, maar hebben ondertussen wel het één en ander te vertellen over het continent waar zij in twee jaar tijd de nodige goede werken hebben verricht en hier en daar ook de meest waanzinnige avonturen hebben beleefd. Door altijd onzelf te blijven ging dit niet altijd zonder slag of stoot en zodoende hebben we ook een enorme hoeveelheid ervaring opgedaan. Zou het natuurlijk ontzettend egoïstisch zijn om met al die ervaring, die ongelimiteerde wijsheid, helemaal niks te doen.
Read on »