Staartje ThreeLeftHands????

Na de laatste keer Afrika, die soms als ware kwelling werd beleefd, zijn de Threelefthands niet helemaal tot hun eindbestemming gekomen. Na vele tegenslagen werd er besloten om er voorlopig een punt achter te zetten waarna ze vervolgens met de staart tussen de poten naar Fryslân zijn wedergekeerd.
Door deze hals-over-de-kop-handeling werd een niet onbelangrijk detail eventjes overgeslagen:

Doutzen!

In het laatstbezochte land van ons avontuur moesten we het supermodel achterlaten tussen de mooie heuvels van De Drakensbergen. Alleen nog altijd gelinkt aan het  felbegeerde papiertje de “Carnet du Passage” waarvoor zowel vrienden als familie hun donatie hebben gedaan om onze reis uberhaupt mogelijk te maken. Aangezien dit document niet eerder zuiver is dan wanneer Doutzen terugkeert naar haar Heitelân of ingevoerd of gesloopt wordt, zal er voor een laatste keer gereden worden om dit hoofdstuk definitief af te sluiten. Omdat de rechterhanden helaas niet in de positie waren om hiervan deel uit te maken, wordt lefthand Mukkes deze keer versterkt door lefthand Nynke en brengen ze Doutzen naar de Table Mountain om daarvan af te rijden als knallende afsluiter.

Vergezeld door de twee dames zal het Mukkes ook zeker een voldaan gevoel geven om de Cairo to Capetown trip eindelijk tot het laatste puntje te hebben uitgereden, en dat onder toeziend oog van de cruiser die ze al zo ver heeft gebracht.
Voor een laatste keer zal er worden gezien wat voor avontuur en schoonheid het donkere continent te bieden heeft. Er zal veel geregeld moeten worden, we zullen meer willen zien dan we aankunnen, vertraging op ons toch al niet zo strakke schema zal onvermijdelijk zijn, maar genieten zullen we!
Alle mogelijke impulsen zullen we opdoen, de Afrikaanse cultuur zal nog eens goed worden gesnoven, wie weet komen we zelfs toe aan wat welverdiende rust en, bovenal zal er een waardig afscheid van Doutzen worden genomen tijdens deze spirituele afsluiting van het goede initiatief van de Threelefthands in Afrika.

Hoewel er voorzichtige hoop is dat Doutzen ons nog wel een paar weken van dienst kan zijn, houden we er rekening mee dat er gezocht moet worden naar een alternatieve methode van verplaatsten.
Zo zaten we te denken om haar te slepen, haar te metamorfoseren tot zeilobject, of zelf te paard verder te gaan. Mochten jullie andere geniale ideeen hebben om onze reis zo autonoom en creatief mogelijk voort te zetten, dan zijn suggesties van harte welkom! We proberen jullie via het net op de hoogte te houden van onze belevenissen en de successen die we met Doutzen hopen te boeken.

Op 25 januari staan we met onze backpack en gitaar op Schiphol om niet eerder terug te keren dan wanneer de lente haar eerste tekenen laat zien.
Dus, voor de fans die nog een glimp willen opdoen van deze twee linkerhanden: We zijn nog anderhalf week op vertrouwde bodem te vinden waar we natuurlijk nog wel druk bezet zijn door de laatste voorbereidingen, ZZP-werkzaamheden, kantoorperikelen, niet te missen feestjes* en onze sleutelskills alvast uitbreiden op thuisblijver Doutzen 2.

* 20 januari: Trash till death in Theater Romein

* 21 januari: Rocksolid Fest in Kiehool, Burgum

Beste mensen, vrienden, familie en buitenlui. ThreeLeftHands is niet meer actief. Voorlopig blijven de geweldige filmpjes met onze avonturen jullie kant op komen, maar wij hangen onze afgetrapte vrijwilligersschoenen aan de wilgen. Nu val jij natuurlijk van de weersomstuit zomaar van je stoel en dat begrijpen we dus neem maar even de tijd om bij te komen.

Ja, zijn we er weer? Glaasje water met trillende handjes naar je mond gebracht en de valium niet vergeten? Mooi, dan leggen wij het even uit. Het geld is op, zo simpel is het. Nu zouden we nog wel door kunnen blijven ploeteren en elke cent aan Doutzen uit kunnen geven, maar het houdt een keer op. Na drie jaar in het stof, eten met je handen en poepen in de bosjes vinden wij het ook wel een keer leuk geweest met het back-to-basic gevoel. Alhoewel de stichting dus niet langer actief is, bestaat zij nog wel, omdat wij toch nog ergens de verre hoop koesteren dat National Geographic ons belt met een geweldig voorstel. Gebeurt dit nou niet, dan blijft de stichting een geweldig platform om eventuele andere altruïstische werkzaamheden uit te organiseren, want we blijven natuurlijk een stel idealisten. Mocht je je aangesproken voelen om ons werk door te zetten of wil je gebruik maken van onze veel, zo niet alles omvattende kennis, doe dat dan.

Samenvattend kunnen we zeggen dat we drie geweldige jaren hebben gehad. Sommigen vonden ons dom, anderen vonden ons geweldig. Sommigen raakten geïnspireerd en sommigen geïrriteerd. Wij hebben veel geleerd en hopen jullie ook het één en ander te hebben bijgebracht, terwijl we hier en daar een leven hebben gered. Of we nu ook werkelijk een verschil hebben gemaakt in de van corruptie, domheid en blind idealisme vergeven wereld van de ontwikkelingssamenwerking? Dat mag jij zeggen…

Het zou je niet meer moeten verbazen dat Doutzen ook nu weer stuk was; een nieuw land, een nieuw mankement, dat kennen we nu simpelweg als routine en een vijfhonderd kilometer zonder ongewenst gereutel van de motor kunnen we bestempelen als een reden tot ongerustheid op zich.

In Zuid-Afrika, waar we dus heen gesleept werden, is het de versnellingsbak die – hoe zullen we dat eens netjes zeggen, helemaal aan braad is. Maar, in Zuid-Afrika is het voor de eerste keer in dit van Volkswagen onderdelen verstoken continent geen probleem. Hier werd ons type auto immers tot ver in de negentiger jaren nog geproduceerd, dus een versnellingsbak moet dan geen probleem wezen. Zou je denken.
Read the rest of this entry »

Vriezend koud is het in Zimbabwe. ‘S nachts dan, als de zon onder gaat wordt het rap kouder en soms wordt zelfs het vriespunt bereikt. Buiten koken wordt dan een stuk minder gezellig en buiten de zomen van je muts zie je niks anders dan het vuur, de pan die erop staat en de rook die je doet stikken. Het is goed dat wij onszelf de ‘Jamie Olivers van de Jungle’ mogen noemen, anders was het de moeite niet eens waard geweest. Als de zon opkomt, blijft het nog even ijzig koud en lopen we rond in ons thermisch jaren ‘70 leger dump ondergoed, tot de zon ons verteld dat het ongeveer negen uur en tijd voor de korte broek is. Ja, zo verwilderd zijn we al; de stand van de zon laat ons tot op 5 minuten nauwkeurig zien welke tijd het is. Grote baarden, woeste blikken en rauwe stemmen, zo wild. Als we Guerrilla Volunteering naar het Nederlands willen vertalen, roepen wij ‘Piraten Vrijwilligers! Aarrrh!’

Read the rest of this entry »

Zimbabwe. Dit keer waren ook wij er niet helemaal gerust op. Toch de thuishaven van een van s’werelds meest gevreesde dictators, meneer Mugabe. Wat hebben twee scherpe Nederlanders met een eigen mening over land en ontwikkelingen hier te zoeken? De grenspost was een eitje, dus dat begon goed. Omdat we zoals gebruikelijk geen map hadden gekocht hadden we geen flauw idee waar we waren. We rijden van Nederland naar Zuid-Afrika, dus onze geografische kennis stelde ons nog wel in staat te redeneren dat we in het Noorden waren, dus reden we richting zuiden tot we bij een afslag kwamen die wel iets bekends had, waar we dus ook insloegen. Richting Lusulu!

Read the rest of this entry »

Wat ons ook opviel, terwijl wij gebroederlijk naast de doktoren van On Call Africa onze zuurverdiende vrije tijd op offerden, was de houding van de lokale bevolking. Zoals jullie weten leggen wij onze avonturen niet alleen vast per letter, maar ook per film. Als wij dus mensen redden van een zekere dood, tegen een bijna uitgestorven stam aanlopen of ons verwonderen over culturen, grijpen we daar nog net even snel de camera bij om dit alles voor jullie te documenteren. Aardig van ons natuurlijk, dat we dat zo even doen. Het moet gezegd, dit is niet alleen voor het goede doel, het is ook een beetje voor ons.
Read the rest of this entry »

Toen we terug kwamen van onze portie vrijwilligen in het centrum van nergens troffen we het volgende bericht aan in onze mailbox, dat je op onze website kunt lezen. Voor jullie gemak hebben we deze even vertaald en om zo authentiek mogelijk te zijn laten we ook de originele niet geheel foutloze versie zien;

Read the rest of this entry »

De boom naast het uit beton en golfplaat opgetrokken schooltje is niet groot, majestueus of anderzijds bijzonder. Het is een gewone boom, waaronder je fijn kunt zitten in de schaduw. In de schaduw is het waar je met mannen gaat zitten als je ze iets te vertellen hebt. En Henk heeft wat te vertellen. Ongemakkelijk stelt hij zich voor aan de groep mannen variërend in leeftijd van twintig tot zeventig jaar, “Hallo, ik ben Henk en ik vroeg me af… Wat weten jullie van SOA’s?”
Read the rest of this entry »

Jawel hoor, we zijn eindelijk weer onderweg! Een slimmerik kon dat natuurlijk al uit de titel opmaken, want die betekent in het Nederlands ‘Op de weg weer’. In het Fries wordt dat ‘Op ‘e dyk wêr’. Allereerste stop was natuurlijk Kasungu, waar we een jaar eerder bij ons vertrek uit Malawi onze kleine Dobermann stalden bij een Noorse mevrouw die wel even op haar zou passen. Zoals gebruikelijk bij een missie van de ThreeLeftHands, ging dit niet zonder slag of stoot. Aangekomen in voornoemde plaats, bleek het dat de beste dame weer was wedergekeerd naar haar Scandinavisch land van herkomst. Goed, dat doen mensen nou eenmaal, nemen we haar ook niet kwalijk. Maar waar was Noflik?

Read the rest of this entry »

De werkzaamheden aan Doutzen bereiken eindelijk hun einde. Na twee maanden frustratie oproepend gesleutel in het zand, waar de meeste onderdelen ten minste een keer in vielen – wat natuurlijk niet goed is, zand in je onderdelen – zette Mukkes eindelijk de kop op de motor. Zou het starten-lopen moeten zijn, maar dat lukt natuurlijk niet met een lege accu. Zodoende zetten we de accu achterop een bijna uit elkaar vallende fiets en liepen door Monkey Bay, op zoek naar een iets of iemand die onze accu op kan laden.

Read the rest of this entry »