Paspoort terug, kont gezond en malaria verslagen. Niets lijkt ons vertrek uit Malawi nu nog tegen te kunnen houden. Snel, de grens over, nieuwe avonturen, nieuwe doelen, minder krokodillen, minder malaria en misschien zelfs wel minder corruptie, alhoewel dat laatste nogal twijfelachtig schijnt te zijn. Maar dat doet er nu nog niet toe. Wat er nu toe doet, is het feit dat ‘zo snel mogelijk’ het laatste jaar nogal een breed rekbaar begrip is. Erg breed. En zo kan het dat de ‘zo snel mogelijk’ datum, voorlopig nog niet bekend is.
Read the rest of this entry »

Het probleem waneer je wordt gebeten door een krokodil is het volgende; hoe kom je in hemelsnaam over zo’n verhaal vol tanden, spektakel en geweld heen? De avonturen die we hier verder beleven zijn natuurlijk ook interessant genoeg, ook al zit er geen prehistorisch reptiel in. Maar voordat we beginnen aan weer een wervelend verhaal, willen we jou, de volger en wellicht ook sponsor van onze idealistische onderneming bedanken voor 2009. We kunnen er lang omheen draaien, maar zonder jouw steun was deze website leeg geweest. Hadden we geen kilometers gevreten, hadden we geen elektriciteit aangelegd. Waren we niet in het nieuws gekomen en hadden we geen levens gered. Ja, het was een, zoals je dat dan zegt, zwaarbewogen jaar en aan het einde van een dergelijk jaar wens je je vrienden het beste voor de volgende twaalf maanden. Bij deze dus, beste lezer, goeie vriend, een gelukkig 2010! En dan nu weer terug naar de waanzin van de dag in Malawi.
Read the rest of this entry »

Het is een warme donderdag-middag rond de 40 graden, ik wacht op de lunch en voel me opper best en uber relaxed. Aangezien het voer nog even op zich laat wachten en het strand te heet is besluit ik sinds dagen toch een duikje te nemen. Drie weken geleden had ik een stuk gezwommen en nadat net ik uit het water was, werd er door iedereen geroepen dat er een krokodil in het water lag. Slik! Niet bijster groot, maar toch is dit soort dier over het algemeen niet het type waar je ruzie mee wilt krijgen. Omdat de krokodil waarschijnlijk uit is op onze hond en de zwemmende kinderen besluiten we dat hij maar gevangen moet worden. Na verschillende ideeën en mooie verhalen over krokodillen-leer en het vlees wat smaakt naar kip komen Minne en ik op het idee om op jacht te gaan. Minne heeft een stuk bamboe met touw omgetoverd tot een vang-unit (die je vast wel gezien hebt in een aflevering van Steve earl “the crocodile hunter”) waarmee je de bek dicht kan snoeren. Tevens gewapend met elk nog een legermes en een harpoen gaan we met een lokale kano het water op om ons zelf een te voorzien van eigen gejaagd vlees. Als een of andere Australier het kan moeten een stel Nederlanders het toch zeker ook lukken.
Read the rest of this entry »

Hier zitten we dan, in Monkey Bay aan het strand, wachtend op diesel die niet komt. We staan op het terrein van Venice Beach Lodge, waar we overduidelijk hebben herhaald dat we niet voor verblijf kunnen betalen en dit is allemaal oké. We staan naast de poort en slapen in en naast de auto, zoals altijd . Na tien dagen horen we eindelijk dat er een kleine hoeveelheid diesel is aangekomen en we beginnen met inpakken. In deze tien dagen hebben we niet stil gezeten. Bij het lokale ziekenhuis hebben we de nodige hand en span diensten verricht, waardoor we zelfs twee levens hebben gered. Normaal zouden we hier de nodige ruimte wijden aan hoe wij voor elkaar kregen wat de techneut van het ziekenhuis niet snapte en hoe de doktoren schijnbaar zonder scrupule hadden besloten de vrouw en haar ongeboren kind maar te laten sterven, maar op deze tiende dag, de dag van eindelijk een paar druppels brandstof en eindelijk vertrekken naar Mozambique, gebeurt er iets wat veel interessanter is. Veel meer smaakt naar de echte staat van een land dat bekend staat als het warme hart van Afrika.

Als we inpakken verteld het management van Venice Beach dat we toch moeten betalen. Zonder op of om te kijken zeggen we dat we never nooit niet die vijfenzeventig euro gaan betalen; afspraak is afspraak. Binnen vijf minuten staat er een politie pick up voor onze auto. We krijgen geen kans onze kant te vertellen en wanneer Mukkes een forse duw krijgt, hangen onze paspoorten in de handen van de agent, die doodleuk meld dat we onze documenten terug krijgen als we betalen. ‘Afpersing!’ roepen wij en eisen de hoofdagent. Naïef als dat we zijn, geloven we dat de chief of police ons zal helpen en deze onrechtmatige gang van zaken ongedaan zal maken. Op het politiebureau stopt de chief onze kostbare papieren echter in de kluis met dezelfde afpersende boodschap. ‘Dat mag dus nie, he.’ Zeggen wij, maar besluiten de boel te laten rusten om de volgende dag terug te komen.

PS. Marten mag het dan prima doen in het justitiële systeem, in de natuur daarentegen haalt hij nogal wat agressiviteit op zijn dak. Na een kort gevecht met een hele twee meter krokodil heeft hij niet het onderspit gedelft. Helaas kietelde het gepantserd reptiel niet en wordt Marten op dit moment dichtgenaaid in een lokaal ziekenhuis. Vreest niet, alle vingers en tenen zitten er nog aan en op wat littekens na komt onze crocodile-hunter er waarschijnlijk prima bovenop.

Read the rest of this entry »

Na het politiepost akkefietje is de dag zo goed als voorbij en nadat we de Finnen, met de waarschijnlijk typisch Finse namen Juse en Koeke, hebben afgezet in het eerst volgende dorpje, slingeren wij onze vierwieler een afslag in om na een paar honderd meter zandweg en kleien hutten stil te blijven staan op een weide die groen hoort te zijn, maar nu nog hard en droog is, met hier en daar een veelbelovende pluk geelgroen gras.

Het is al donker wanneer we aan ons avondeten beginnen, dat net zoals het merendeel van de week bestaat uit rijst en kool. Na een jaar hebben wij het vervaardigen van een halve bol kool in een overheerlijke wokschotel tot kunst verheven en menig kok zou jaloers zijn op de verschillende manieren waarop wij in staat zijn de zo simpel lijkende groente tot weer een topstuk der internationale culinese te verheffen. Hetzelfde geld voor pasta. “Fanculo!” zou een Italiaan zeggen, “deze pasta is nog lekkerder dan die van mijn moeder!”

Zo kan het dus dat wij nietsvermoedend onder de indruk van onze eigen kunsten ons avondmaal naar binnen werken, terwijl vanuit het donker een steeds groter wordende groep dorpelingen op ons af komt geslopen en op veilige afstand van Noflik blijft staan. Op de achtergrond geven gedempte trommels van omliggende dorpen het hele aanzicht een intrigerend, mischien zelfs intimiderend sfeertje, maar dergelijke impressies maken op ons, dankzij desintresse danwel onwetendheid, amper nog indruk en hoewel we de meute ondertussen met een schuin oog in de gaten houden, eten we rustig verder.
Read the rest of this entry »

Terwijl wij nog steeds druk schuren, passen en meten, is er vanuit Dar es Salaam een bus onderweg die binnen drie dagen niet alleen een volledige stammen migratie verzorgt, maar ook een nieuw gloeispiraaltje voor ons mee neemt. Wanneer we, met onze volledig weggeschuurde handen, dit essentiële onderdeeltje in het passende gaatje van ons modelletje drukken, is het tijd voor de ultieme test. Werkt Doutzen mee, of doet ze dat niet? Zijn zenuwen nauwelijks onderdrukkend, kruipt Mukkes op de bestuurdersstoel en haalt een keertje diep adem. Henk en Minne kijken vragend en vol twijfel toe hoe Mukkes zijn moed bijeen raapt voor het moment der momenten. Mukkes sluit zijn ogen en terwijl hij uitademt draait hij eindelijk de sleutel om. Niks. Helemaal niks. Vlak voordat we met zijn drieën in een gevloek uitbarsten dat de hele missiepost op zijn geïmproviseerde grondvesten zal doen schudden, ontdekken we dat de start onderbreking nog omgezet moest worden. ‘Klik-klik’, klaar. Hetzelfde ritueel ontvouwt zich; De gecontroleerde ademhaling van Mukkes en de vragende ogen van Henk en Minne die nu rood aan beginnen te lopen omdat ze niet durven te knipperen. Sleutel om, en… Ja, Great Succes! Nooit klonk het tevreden gepruttel van Doutzen zo geruststellend. Tuurlijk, een paar maanden terug tufte ze heel wat meer solide, maar ze doet het, ze doet het!

Read the rest of this entry »

Ondertussen doet Doutzen het ook niet meer. In de afgelopen weken liet ze ons dagelijks merken dat mevrouw er geen zin meer in had en nu we even stilstaan, besloten mechanische helden Marten en Minne er eens even goed naar te kijken. Na een paar uren olie, stof, schroefjes en pompjes rond te slingeren, gokken we dat een aantal gehard stalen stel-schijven een micrometer of vijf te dik zijn. Zonder de nabijheid van een garage is dit behoorlijk onoverkomelijk, maar de ThreeLeftHands zijn natuurlijk niet op pad zonder schuifmaat en schuurpapier, wat ons na een aantal middagen handen vol blaren oplevert. En dan zijn we nog niet eens zeker dat deze eindeloze uren zweet de moeite waard zijn, omdat we een beetje in het duister tasten van wat Doutzen’s probleem nou eigenlijk is.

Ik, immer luie held Henk dus, heb het daar vlug mee gehad en vind een uitvlucht in een noodzakelijke rit naar het veertig kilometer verder gelegen stadje, waar ik onze gasfles wil bijvullen en meteen een rantsoen in kan slaan voor de aankomende paar dagen. De missie stuurt elke paar dagen een LandCruiser op en neer, volgeladen met dorpelingen die ook iets in de stad hebben te zoeken en vandaag ben ik daar dus een van.
Read the rest of this entry »

De bergen in Tanzania hebben ons weer voldoende opgeladen om ons onze schier eindeloze set met vaardigheden aan te wenden voor een betere wereld en aldus sleept Doutzen ons in een noodvaart naar onze volgende locatie; een kilometer of duizend wordt maar liefst in een week afgelegd en dat is helemaal niet gek aangezien wij steeds vaker Doutzen moeten vervoeren in plaats van andersom.

In weken als deze, waarin het dagelijks afleggen van een aantal kilometer de essentie van onze dag is, vallen we terug op een even simpele als vermakelijke routine; Het rijden begint ergens in de ochtend, die volgens ons ook na twaalf uur kan beginnen, en eindigt rond een uur of vijf, terwijl we dan al twee uren naar een geschikt plekje zoeken om te overnachten. Ondertussen hebben we ook ergens een kool of zak rijst opgescharreld die, zodra we stilstaan, in moordend tempo worden gaar gekookt en gewokt op een veel te hoog vuur in onze opvallend genoeg nog steeds functionerende wasmachine trommel. Na een bak thee zoeken we onze nesten op. Mukkes en Minne slapen buiten de bus, waar ze samen met Noflik de wacht houden over Henk, die als enige nog in de bus slaapt. De volgende dag staan we op, wordt er absoluut niks gedaan tot de eerste bak koffie en stappen we na wat huiselijk vertier in voor de volgende paar kilometer, die ons momenteel van noord naar zuid Tanzania moeten brengen.

Read the rest of this entry »

Twee dagen lang glijdt het asfalt onder ons door, terwijl we steeds dichterbij de hoogste berg in Afrika komen. Asfalt, asfalt, welkom asfalt. Hopen teer die onze Doutzen met gemak door de eindeloze heuvels en bergen loodsen. Veel meer gewenst dan de stoffige wegen die we noodgedwongen inslaan om jullie helden dichterbij de gewenste plaats van bestemming te brengen. Het fijne zand dat door elke kier, en dat zijn er ondertussen veel, naar binnen waait, komt uiteindelijk ook in elke porie van onze trouwe vierwieler, waardoor Doutzen ’s ochtends steeds meer symptomen van een chronische bronchitis vertoont. Vooral nu we niet alleen verder maar ook hoger komen, waar de nachten steeds koeler worden, laat ons supermodel ons steeds hardnekkiger weten dat ze toe is aan de nodige medicatie. Maar dat is voor later zorg.

We zijn hier om het laatste stukje sneeuw in Afrika te bezichtigen, dat door ons aller broeikaseffect gedoemd is om zeer binnenkort te nivelleren tot een grijze smurrie die langzaam zijn weg naar beneden vindt. Het aanzicht van de Kilimanjaro en haar steeds zeldzamer wordende sneeuw zijn een schitterend uitzicht wanneer we zo dichtbij mogelijk proberen te parkeren, zonder een waanzinnige toegangsprijs te hoeven betalen.
Read the rest of this entry »

Op een ochtend, vlak voor we richting stad willen rijden, krijgen we een telefoontje van Audrey; hoofd catering van Tangafresh met een niet aflatende dwang voor ons te willen koken terwijl ze onze kleren wast met de mededeling dat het verstandig is om vandaag weg te blijven uit de stad, want we worden gezocht door de immigratiedienst. Op avontuur belust als we zijn, springen we meteen onze bus in om deze authoriteiten op te zoeken; ons Visa is prima in orde en we zijn weleens benieuwd hoe een Tanzaniaanse gevangenis er van binnen uit ziet. Een uurtje later ontmoeten we inderdaad een agent van de immigratie dienst die verteld dat hij ons in de kantoren van Tangafresh heeft gezien, en dat dat helemaal niet mag, als toerist zijnde. Gewend aan de Afrikaanse angst voor de machtige en vaak corrupte arm der wet, staat de beambte raar te kijken wanneer we zeggen dat wij mogen gaan en staan waar we willen, dat we in een kantoor staan, betekent niks. Verbouwereerd stemt de man hier mee in, maar verzekerd ons dat als hij ons nog een keer achter een buro ziet, hij dan al het recht heeft om ons in de gevangenis te gooien. Dit komt hem dan weer op een gesmoord lachje te staan, plus de boodschap dat zoiets onzin is. Met geen idee hoe deze oer-Hollandse nuchterheid te bestrijden, laat de man ons maar alleen, terwijl hij nog een keer zegt dat hij ons heus kan oppakken.
Read the rest of this entry »