Na het betreden van Malawi en het rechtszaak verhaal en de krokodil te hebben overleeft, is het dan tijd voor wat werk. Wat resulteert in het uit elkaar raken der Threelefthands waardoor ook de verhalen anders worden per persoon. Nou denk en zou ik al heel lang iets schrijven, maar slaagde het niet om samen met Minne iets te plannen, want we hebben het erg druk. Mijn net nieuw tweedehands gekochte laptop, waarmee ik de fijne kneepjes van het computer-nerden van Minne zou leren, legde na twee weken het loodje. Snel vergeten wat er is gebeurd en waar zal ik beginnen. Want meestal…

Read the rest of this entry »

Na een korte gefrustreerde uitroep van afschuw haal ik nu rustig adem. Mijn voorhoofd rust in het zand, net als mijn knieen. Met mijn linkerhand ondersteun ik mijn rechterarm. Voor me ligt Fatima’s Backpackers, achter me de helblauwe zee, haar geluid dat nooit stopt, de golven die nooit opgeven. Om me heen de jongens met wie ik een ogenblik eerder nog vrolijk rugby speelde. “Henk, are you okay, man..?“ Vragen de overwegend Zuid-Afrikanen me in verschillende variaties. “Met mij gaat het op dit moment helaas niet uitmuntend“, antwoord ik in een aantal woorden die lichtelijk van het voorgaand afgedrukte zouden kunnen verschillen; “Het lijkt erop dat ik mijn dekselse schouder uit de kom heb weten te manoevreren, welpotverdriedubbeltjes!“ Iedereen is plotseling heel bezorgd, behalve ik. Tenslotte is dit niet de eerste keer. Voorzichtig sta ik op en geef opdrachten aan een paar van de jongens om me heen: “jij haalt pijnstillers, jij zet een auto klaar en jij kijkt of er ergens een dokter is. Ondertussen blijf je maar mooi van me af, ik kan zelf prima lopen.“ Maar zo eenvoudig ging het dus eventjes niet.
Read the rest of this entry »

Minibusjes van verschillende makelij staan voor, achter en naaste het busje waar ik in zit en vormen smalle steegjes, waarvan de vloeren bezaaid liggen met een veel maar flets kleurig tapijt van bananen, blikjes, plastic, afgekloven maiskolven en kippebotjes, waardoor Malawianen van alle leeftijden hun weg vinden om hun waar -varierend van voer tot chinese waanzin- te verkopen. Ook deze troep verzameld zich uiteindelijk op straat, waar ooit een keer, misschien, een kruiwagen met vuil wordt verzameld om deze ergens in een hoek te verbranden, zodat de warme, vochtige lucht die het einde van het regenseizoen tekent, nu het zware aroma van smeulend plastic door het toch al niet zo verfijnde stadselixer draagt.

Mijn vervoersmiddel lijkt nog lang niet te vertrekken, dat doen ze pas als de bus helemaal vol zit, dus koop ik een krant, zo uit het raam, gevolgd door de eeuwige mandazi, die je overal in Oost-Afrika kunt kopen. De voorpagina spreekt over een fataal busongeluk en blijkbaar was het gister ‘world-community day’, uitbundig, doch gek genoeg ongemerkt gevierd door de gehele Malawiaanse populatie. Het grote onderwerp, hoewel het vandaag naar de obscure wandelgangen van pagina 5 of verder is gedirigeerd, is echter van een heel andere orde.
Read the rest of this entry »

Paspoort terug, kont gezond en malaria verslagen. Niets lijkt ons vertrek uit Malawi nu nog tegen te kunnen houden. Snel, de grens over, nieuwe avonturen, nieuwe doelen, minder krokodillen, minder malaria en misschien zelfs wel minder corruptie, alhoewel dat laatste nogal twijfelachtig schijnt te zijn. Maar dat doet er nu nog niet toe. Wat er nu toe doet, is het feit dat ‘zo snel mogelijk’ het laatste jaar nogal een breed rekbaar begrip is. Erg breed. En zo kan het dat de ‘zo snel mogelijk’ datum, voorlopig nog niet bekend is.
Read the rest of this entry »

Het probleem waneer je wordt gebeten door een krokodil is het volgende; hoe kom je in hemelsnaam over zo’n verhaal vol tanden, spektakel en geweld heen? De avonturen die we hier verder beleven zijn natuurlijk ook interessant genoeg, ook al zit er geen prehistorisch reptiel in. Maar voordat we beginnen aan weer een wervelend verhaal, willen we jou, de volger en wellicht ook sponsor van onze idealistische onderneming bedanken voor 2009. We kunnen er lang omheen draaien, maar zonder jouw steun was deze website leeg geweest. Hadden we geen kilometers gevreten, hadden we geen elektriciteit aangelegd. Waren we niet in het nieuws gekomen en hadden we geen levens gered. Ja, het was een, zoals je dat dan zegt, zwaarbewogen jaar en aan het einde van een dergelijk jaar wens je je vrienden het beste voor de volgende twaalf maanden. Bij deze dus, beste lezer, goeie vriend, een gelukkig 2010! En dan nu weer terug naar de waanzin van de dag in Malawi.
Read the rest of this entry »

Het is een warme donderdag-middag rond de 40 graden, ik wacht op de lunch en voel me opper best en uber relaxed. Aangezien het voer nog even op zich laat wachten en het strand te heet is besluit ik sinds dagen toch een duikje te nemen. Drie weken geleden had ik een stuk gezwommen en nadat net ik uit het water was, werd er door iedereen geroepen dat er een krokodil in het water lag. Slik! Niet bijster groot, maar toch is dit soort dier over het algemeen niet het type waar je ruzie mee wilt krijgen. Omdat de krokodil waarschijnlijk uit is op onze hond en de zwemmende kinderen besluiten we dat hij maar gevangen moet worden. Na verschillende ideeën en mooie verhalen over krokodillen-leer en het vlees wat smaakt naar kip komen Minne en ik op het idee om op jacht te gaan. Minne heeft een stuk bamboe met touw omgetoverd tot een vang-unit (die je vast wel gezien hebt in een aflevering van Steve earl “the crocodile hunter”) waarmee je de bek dicht kan snoeren. Tevens gewapend met elk nog een legermes en een harpoen gaan we met een lokale kano het water op om ons zelf een te voorzien van eigen gejaagd vlees. Als een of andere Australier het kan moeten een stel Nederlanders het toch zeker ook lukken.
Read the rest of this entry »

Hier zitten we dan, in Monkey Bay aan het strand, wachtend op diesel die niet komt. We staan op het terrein van Venice Beach Lodge, waar we overduidelijk hebben herhaald dat we niet voor verblijf kunnen betalen en dit is allemaal oké. We staan naast de poort en slapen in en naast de auto, zoals altijd . Na tien dagen horen we eindelijk dat er een kleine hoeveelheid diesel is aangekomen en we beginnen met inpakken. In deze tien dagen hebben we niet stil gezeten. Bij het lokale ziekenhuis hebben we de nodige hand en span diensten verricht, waardoor we zelfs twee levens hebben gered. Normaal zouden we hier de nodige ruimte wijden aan hoe wij voor elkaar kregen wat de techneut van het ziekenhuis niet snapte en hoe de doktoren schijnbaar zonder scrupule hadden besloten de vrouw en haar ongeboren kind maar te laten sterven, maar op deze tiende dag, de dag van eindelijk een paar druppels brandstof en eindelijk vertrekken naar Mozambique, gebeurt er iets wat veel interessanter is. Veel meer smaakt naar de echte staat van een land dat bekend staat als het warme hart van Afrika.

Als we inpakken verteld het management van Venice Beach dat we toch moeten betalen. Zonder op of om te kijken zeggen we dat we never nooit niet die vijfenzeventig euro gaan betalen; afspraak is afspraak. Binnen vijf minuten staat er een politie pick up voor onze auto. We krijgen geen kans onze kant te vertellen en wanneer Mukkes een forse duw krijgt, hangen onze paspoorten in de handen van de agent, die doodleuk meld dat we onze documenten terug krijgen als we betalen. ‘Afpersing!’ roepen wij en eisen de hoofdagent. Naïef als dat we zijn, geloven we dat de chief of police ons zal helpen en deze onrechtmatige gang van zaken ongedaan zal maken. Op het politiebureau stopt de chief onze kostbare papieren echter in de kluis met dezelfde afpersende boodschap. ‘Dat mag dus nie, he.’ Zeggen wij, maar besluiten de boel te laten rusten om de volgende dag terug te komen.

PS. Marten mag het dan prima doen in het justitiële systeem, in de natuur daarentegen haalt hij nogal wat agressiviteit op zijn dak. Na een kort gevecht met een hele twee meter krokodil heeft hij niet het onderspit gedelft. Helaas kietelde het gepantserd reptiel niet en wordt Marten op dit moment dichtgenaaid in een lokaal ziekenhuis. Vreest niet, alle vingers en tenen zitten er nog aan en op wat littekens na komt onze crocodile-hunter er waarschijnlijk prima bovenop.

Read the rest of this entry »

Na het politiepost akkefietje is de dag zo goed als voorbij en nadat we de Finnen, met de waarschijnlijk typisch Finse namen Juse en Koeke, hebben afgezet in het eerst volgende dorpje, slingeren wij onze vierwieler een afslag in om na een paar honderd meter zandweg en kleien hutten stil te blijven staan op een weide die groen hoort te zijn, maar nu nog hard en droog is, met hier en daar een veelbelovende pluk geelgroen gras.

Het is al donker wanneer we aan ons avondeten beginnen, dat net zoals het merendeel van de week bestaat uit rijst en kool. Na een jaar hebben wij het vervaardigen van een halve bol kool in een overheerlijke wokschotel tot kunst verheven en menig kok zou jaloers zijn op de verschillende manieren waarop wij in staat zijn de zo simpel lijkende groente tot weer een topstuk der internationale culinese te verheffen. Hetzelfde geld voor pasta. “Fanculo!” zou een Italiaan zeggen, “deze pasta is nog lekkerder dan die van mijn moeder!”

Zo kan het dus dat wij nietsvermoedend onder de indruk van onze eigen kunsten ons avondmaal naar binnen werken, terwijl vanuit het donker een steeds groter wordende groep dorpelingen op ons af komt geslopen en op veilige afstand van Noflik blijft staan. Op de achtergrond geven gedempte trommels van omliggende dorpen het hele aanzicht een intrigerend, mischien zelfs intimiderend sfeertje, maar dergelijke impressies maken op ons, dankzij desintresse danwel onwetendheid, amper nog indruk en hoewel we de meute ondertussen met een schuin oog in de gaten houden, eten we rustig verder.
Read the rest of this entry »

Terwijl wij nog steeds druk schuren, passen en meten, is er vanuit Dar es Salaam een bus onderweg die binnen drie dagen niet alleen een volledige stammen migratie verzorgt, maar ook een nieuw gloeispiraaltje voor ons mee neemt. Wanneer we, met onze volledig weggeschuurde handen, dit essentiële onderdeeltje in het passende gaatje van ons modelletje drukken, is het tijd voor de ultieme test. Werkt Doutzen mee, of doet ze dat niet? Zijn zenuwen nauwelijks onderdrukkend, kruipt Mukkes op de bestuurdersstoel en haalt een keertje diep adem. Henk en Minne kijken vragend en vol twijfel toe hoe Mukkes zijn moed bijeen raapt voor het moment der momenten. Mukkes sluit zijn ogen en terwijl hij uitademt draait hij eindelijk de sleutel om. Niks. Helemaal niks. Vlak voordat we met zijn drieën in een gevloek uitbarsten dat de hele missiepost op zijn geïmproviseerde grondvesten zal doen schudden, ontdekken we dat de start onderbreking nog omgezet moest worden. ‘Klik-klik’, klaar. Hetzelfde ritueel ontvouwt zich; De gecontroleerde ademhaling van Mukkes en de vragende ogen van Henk en Minne die nu rood aan beginnen te lopen omdat ze niet durven te knipperen. Sleutel om, en… Ja, Great Succes! Nooit klonk het tevreden gepruttel van Doutzen zo geruststellend. Tuurlijk, een paar maanden terug tufte ze heel wat meer solide, maar ze doet het, ze doet het!

Read the rest of this entry »

Ondertussen doet Doutzen het ook niet meer. In de afgelopen weken liet ze ons dagelijks merken dat mevrouw er geen zin meer in had en nu we even stilstaan, besloten mechanische helden Marten en Minne er eens even goed naar te kijken. Na een paar uren olie, stof, schroefjes en pompjes rond te slingeren, gokken we dat een aantal gehard stalen stel-schijven een micrometer of vijf te dik zijn. Zonder de nabijheid van een garage is dit behoorlijk onoverkomelijk, maar de ThreeLeftHands zijn natuurlijk niet op pad zonder schuifmaat en schuurpapier, wat ons na een aantal middagen handen vol blaren oplevert. En dan zijn we nog niet eens zeker dat deze eindeloze uren zweet de moeite waard zijn, omdat we een beetje in het duister tasten van wat Doutzen’s probleem nou eigenlijk is.

Ik, immer luie held Henk dus, heb het daar vlug mee gehad en vind een uitvlucht in een noodzakelijke rit naar het veertig kilometer verder gelegen stadje, waar ik onze gasfles wil bijvullen en meteen een rantsoen in kan slaan voor de aankomende paar dagen. De missie stuurt elke paar dagen een LandCruiser op en neer, volgeladen met dorpelingen die ook iets in de stad hebben te zoeken en vandaag ben ik daar dus een van.
Read the rest of this entry »