In Israël zijn de besnorde veteranen ingeruild voor lachende zwaar-bewapende jongeren die ons in goed Engels verwelkomen. Nadat we Doutzen door diverse ijzeren gordijnen heen manoeuvreren worden we tot op het bot ondervraagt over onze tocht en achtergrond.

Hiervoor was alles wel behoorlijk vlekkeloos verlopen. Omdat regen ervoor zorgt dat halve bergen op de weg belanden zijn we wel iets later dan gepland, maar onze drie-dagen-verzekering komt niet in gevaar. Onze belasting echter wel, en bij de grens betalen we behalve een exit-tax (ja, echt) ook een boete voor de belasting. Dit geeft niks, want je kunt Israel vervolgens binnenrijden zonder iets te betalen. Niets, noppes, nada! Gelukkig wisten we nog onze Soedanese vriend te herinneren die iets zei over het gevaar van Israëlische stempels en doolt er nu een los papiertje tussen de paspoorten. Vol vreugde en enthousiasme beantwoorden we de bizarre vragen die ons, elk individueel, bij de grensovergang worden gesteld. Onze antwoorden zorgen voor opgetrokken wenkbrauwen bij de appetijtelijke meisjes die ons streng proberen aan te kijken. Ja, we wonen in een bus. Wat we doen in Israël? Naar de kibbutz. Welke? Zijn er meer dan? Nee, we hebben geen adres. Mijn opa heet Alje, net als mijn vader. Jullie zijn een week door Syrië gereden? Ja, we hebben een langzame auto. Een half uur per persoon later is deze semi-inquisitie ten einde, hoe goed we ons best ook doen de meisjes aan de praat te houden…

Update: The media loves us again! Take a look at an article in the biggest newspaper in Israel (translation..) and FrieslandCast made another great movie!

(more…)

Het Syrische hokje-naar-hokje grensgebeuren maakt in Jordanië plaats voor een wat moderner kantoor-naar-kantoor grensgebeuren, maar het principe blijft hetzelfde; betalen, stempel, betalen, papiertje, betalen en nog meer stempels. Helaas voor ons is het onmogelijk een computer om te kopen en zuchtend leggen we ons neer bij de vele kleine bedragen die samen een belachelijke hoop vormen. De pijn wordt iets verzacht door de hier ook alom aanwezige afbeeldingen van de president, die veel sympathieker oogt dan de harde militair in Syrië. Afdingen werkte wel, maar we kregen ook minder; binnen drie dagen moesten we het land weer uit zijn en dus was het na de grens meteen door naar Petra, waar we midden in de nacht uitgeput in slaap vielen.

Update: De media begint ondertussen lucht te krijgen van onze reis. Check de prachtige filmpjes gemaakt door Oogwerk Media op Friesland Cast en het Israelische autoblad MotoCar.co.il (wanneer je Hebreeuws een beetje roestig is geworden: vertaling)

(more…)

Toen we twaalf uur s’ochtends de deur van Doutzen opensloegen aan de Syrische grens, werden we omgeven door een drukte van auto’s en onverstaanbare Jasser Arafats. Niet dat wij ons hier iets van aantrokken, en dus maakte Minne zich langzaam klaar om de afstandse hokjes gevuld met Kalashnikovs dragende uniformen eens van dichtbij te bekijken. Er moest wat aan de idiote toegangsprijs gedaan worden en in zijn beste Arabisch kwam hij erachter dat het CPD een korting gaf van $100,-. Dat scheelde al, maar was nog steeds niet voldoende; het ontbreken van cash en een ATM bij de grens, zorgde ervoor dat we behoorlijk tussen twee grenzen vast stonden. Tijd om de lading t-shirts van Dissident maar eens aan te breken, dachten wij. Helaas zijn de plaggen hutten weer wél voorzien van een computer, waardoor er niets viel te sjanteren met behulp van ouderwetse ruilhandel.

(more…)