Ondertussen doet Doutzen het ook niet meer. In de afgelopen weken liet ze ons dagelijks merken dat mevrouw er geen zin meer in had en nu we even stilstaan, besloten mechanische helden Marten en Minne er eens even goed naar te kijken. Na een paar uren olie, stof, schroefjes en pompjes rond te slingeren, gokken we dat een aantal gehard stalen stel-schijven een micrometer of vijf te dik zijn. Zonder de nabijheid van een garage is dit behoorlijk onoverkomelijk, maar de ThreeLeftHands zijn natuurlijk niet op pad zonder schuifmaat en schuurpapier, wat ons na een aantal middagen handen vol blaren oplevert. En dan zijn we nog niet eens zeker dat deze eindeloze uren zweet de moeite waard zijn, omdat we een beetje in het duister tasten van wat Doutzen’s probleem nou eigenlijk is.

Ik, immer luie held Henk dus, heb het daar vlug mee gehad en vind een uitvlucht in een noodzakelijke rit naar het veertig kilometer verder gelegen stadje, waar ik onze gasfles wil bijvullen en meteen een rantsoen in kan slaan voor de aankomende paar dagen. De missie stuurt elke paar dagen een LandCruiser op en neer, volgeladen met dorpelingen die ook iets in de stad hebben te zoeken en vandaag ben ik daar dus een van.
(more…)

De bergen in Tanzania hebben ons weer voldoende opgeladen om ons onze schier eindeloze set met vaardigheden aan te wenden voor een betere wereld en aldus sleept Doutzen ons in een noodvaart naar onze volgende locatie; een kilometer of duizend wordt maar liefst in een week afgelegd en dat is helemaal niet gek aangezien wij steeds vaker Doutzen moeten vervoeren in plaats van andersom.

In weken als deze, waarin het dagelijks afleggen van een aantal kilometer de essentie van onze dag is, vallen we terug op een even simpele als vermakelijke routine; Het rijden begint ergens in de ochtend, die volgens ons ook na twaalf uur kan beginnen, en eindigt rond een uur of vijf, terwijl we dan al twee uren naar een geschikt plekje zoeken om te overnachten. Ondertussen hebben we ook ergens een kool of zak rijst opgescharreld die, zodra we stilstaan, in moordend tempo worden gaar gekookt en gewokt op een veel te hoog vuur in onze opvallend genoeg nog steeds functionerende wasmachine trommel. Na een bak thee zoeken we onze nesten op. Mukkes en Minne slapen buiten de bus, waar ze samen met Noflik de wacht houden over Henk, die als enige nog in de bus slaapt. De volgende dag staan we op, wordt er absoluut niks gedaan tot de eerste bak koffie en stappen we na wat huiselijk vertier in voor de volgende paar kilometer, die ons momenteel van noord naar zuid Tanzania moeten brengen.

(more…)

Twee dagen lang glijdt het asfalt onder ons door, terwijl we steeds dichterbij de hoogste berg in Afrika komen. Asfalt, asfalt, welkom asfalt. Hopen teer die onze Doutzen met gemak door de eindeloze heuvels en bergen loodsen. Veel meer gewenst dan de stoffige wegen die we noodgedwongen inslaan om jullie helden dichterbij de gewenste plaats van bestemming te brengen. Het fijne zand dat door elke kier, en dat zijn er ondertussen veel, naar binnen waait, komt uiteindelijk ook in elke porie van onze trouwe vierwieler, waardoor Doutzen ’s ochtends steeds meer symptomen van een chronische bronchitis vertoont. Vooral nu we niet alleen verder maar ook hoger komen, waar de nachten steeds koeler worden, laat ons supermodel ons steeds hardnekkiger weten dat ze toe is aan de nodige medicatie. Maar dat is voor later zorg.

We zijn hier om het laatste stukje sneeuw in Afrika te bezichtigen, dat door ons aller broeikaseffect gedoemd is om zeer binnenkort te nivelleren tot een grijze smurrie die langzaam zijn weg naar beneden vindt. Het aanzicht van de Kilimanjaro en haar steeds zeldzamer wordende sneeuw zijn een schitterend uitzicht wanneer we zo dichtbij mogelijk proberen te parkeren, zonder een waanzinnige toegangsprijs te hoeven betalen.
(more…)