Na het politiepost akkefietje is de dag zo goed als voorbij en nadat we de Finnen, met de waarschijnlijk typisch Finse namen Juse en Koeke, hebben afgezet in het eerst volgende dorpje, slingeren wij onze vierwieler een afslag in om na een paar honderd meter zandweg en kleien hutten stil te blijven staan op een weide die groen hoort te zijn, maar nu nog hard en droog is, met hier en daar een veelbelovende pluk geelgroen gras.

Het is al donker wanneer we aan ons avondeten beginnen, dat net zoals het merendeel van de week bestaat uit rijst en kool. Na een jaar hebben wij het vervaardigen van een halve bol kool in een overheerlijke wokschotel tot kunst verheven en menig kok zou jaloers zijn op de verschillende manieren waarop wij in staat zijn de zo simpel lijkende groente tot weer een topstuk der internationale culinese te verheffen. Hetzelfde geld voor pasta. “Fanculo!” zou een Italiaan zeggen, “deze pasta is nog lekkerder dan die van mijn moeder!”

Zo kan het dus dat wij nietsvermoedend onder de indruk van onze eigen kunsten ons avondmaal naar binnen werken, terwijl vanuit het donker een steeds groter wordende groep dorpelingen op ons af komt geslopen en op veilige afstand van Noflik blijft staan. Op de achtergrond geven gedempte trommels van omliggende dorpen het hele aanzicht een intrigerend, mischien zelfs intimiderend sfeertje, maar dergelijke impressies maken op ons, dankzij desintresse danwel onwetendheid, amper nog indruk en hoewel we de meute ondertussen met een schuin oog in de gaten houden, eten we rustig verder.
(more…)

Terwijl wij nog steeds druk schuren, passen en meten, is er vanuit Dar es Salaam een bus onderweg die binnen drie dagen niet alleen een volledige stammen migratie verzorgt, maar ook een nieuw gloeispiraaltje voor ons mee neemt. Wanneer we, met onze volledig weggeschuurde handen, dit essentiële onderdeeltje in het passende gaatje van ons modelletje drukken, is het tijd voor de ultieme test. Werkt Doutzen mee, of doet ze dat niet? Zijn zenuwen nauwelijks onderdrukkend, kruipt Mukkes op de bestuurdersstoel en haalt een keertje diep adem. Henk en Minne kijken vragend en vol twijfel toe hoe Mukkes zijn moed bijeen raapt voor het moment der momenten. Mukkes sluit zijn ogen en terwijl hij uitademt draait hij eindelijk de sleutel om. Niks. Helemaal niks. Vlak voordat we met zijn drieën in een gevloek uitbarsten dat de hele missiepost op zijn geïmproviseerde grondvesten zal doen schudden, ontdekken we dat de start onderbreking nog omgezet moest worden. ‘Klik-klik’, klaar. Hetzelfde ritueel ontvouwt zich; De gecontroleerde ademhaling van Mukkes en de vragende ogen van Henk en Minne die nu rood aan beginnen te lopen omdat ze niet durven te knipperen. Sleutel om, en… Ja, Great Succes! Nooit klonk het tevreden gepruttel van Doutzen zo geruststellend. Tuurlijk, een paar maanden terug tufte ze heel wat meer solide, maar ze doet het, ze doet het!

(more…)