Minibusjes van verschillende makelij staan voor, achter en naaste het busje waar ik in zit en vormen smalle steegjes, waarvan de vloeren bezaaid liggen met een veel maar flets kleurig tapijt van bananen, blikjes, plastic, afgekloven maiskolven en kippebotjes, waardoor Malawianen van alle leeftijden hun weg vinden om hun waar -varierend van voer tot chinese waanzin- te verkopen. Ook deze troep verzameld zich uiteindelijk op straat, waar ooit een keer, misschien, een kruiwagen met vuil wordt verzameld om deze ergens in een hoek te verbranden, zodat de warme, vochtige lucht die het einde van het regenseizoen tekent, nu het zware aroma van smeulend plastic door het toch al niet zo verfijnde stadselixer draagt.

Mijn vervoersmiddel lijkt nog lang niet te vertrekken, dat doen ze pas als de bus helemaal vol zit, dus koop ik een krant, zo uit het raam, gevolgd door de eeuwige mandazi, die je overal in Oost-Afrika kunt kopen. De voorpagina spreekt over een fataal busongeluk en blijkbaar was het gister ‘world-community day’, uitbundig, doch gek genoeg ongemerkt gevierd door de gehele Malawiaanse populatie. Het grote onderwerp, hoewel het vandaag naar de obscure wandelgangen van pagina 5 of verder is gedirigeerd, is echter van een heel andere orde.
(more…)