Als de berg niet naar de ThreeLeftHands komt…

Doutzen in the dust
Twee dagen lang glijdt het asfalt onder ons door, terwijl we steeds dichterbij de hoogste berg in Afrika komen. Asfalt, asfalt, welkom asfalt. Hopen teer die onze Doutzen met gemak door de eindeloze heuvels en bergen loodsen. Veel meer gewenst dan de stoffige wegen die we noodgedwongen inslaan om jullie helden dichterbij de gewenste plaats van bestemming te brengen. Het fijne zand dat door elke kier, en dat zijn er ondertussen veel, naar binnen waait, komt uiteindelijk ook in elke porie van onze trouwe vierwieler, waardoor Doutzen ’s ochtends steeds meer symptomen van een chronische bronchitis vertoont. Vooral nu we niet alleen verder maar ook hoger komen, waar de nachten steeds koeler worden, laat ons supermodel ons steeds hardnekkiger weten dat ze toe is aan de nodige medicatie. Maar dat is voor later zorg.

We zijn hier om het laatste stukje sneeuw in Afrika te bezichtigen, dat door ons aller broeikaseffect gedoemd is om zeer binnenkort te nivelleren tot een grijze smurrie die langzaam zijn weg naar beneden vindt. Het aanzicht van de Kilimanjaro en haar steeds zeldzamer wordende sneeuw zijn een schitterend uitzicht wanneer we zo dichtbij mogelijk proberen te parkeren, zonder een waanzinnige toegangsprijs te hoeven betalen.

De kronkelende paadjes brengen ons van dorp naar dorp, door eindeloze bananenbomen en koffieplantages, waar uiteindelijk geen blanke meer te bekennen is, en dat feit is te merken. De dorpelingen zijn zo gastvrij dat we er aan moeten wennen; met toegeknepen ogen vragen we de prijs van het hout dat ons wordt aangeboden voor onze dagelijkse kookpartij. Niet begrijpend kijkt het oude vrouwtje ons aan, een overdosis brandhout in onze handen duwend. Even voelen we de drang het mensje een aantal Shilling in haar hand te leggen, maar even snel verdwijnt deze drang; vele maanden in dit grillige continent hebben ons geleerd dat het deze mentaliteit is die een land, een cultuur zo ongeneesbaar kan verzieken.

Als Mukkes koffiebonen verzamelt verzamelen er zich kinderen om hem heen die hem helpen, niet om er iets aan te verdienen, maar omdat het leuk is. Wanneer we bananen willen kopen, besluit een meisje een hele boom te kappen, maar wij zijn tevreden met een trosje. Met elke gift vragen wij om de prijs, nooit noemen de dorpelingen een bedrag. De belangeloze gastvrijheid maakt ons dankbaar als we doorrijden naar Arusha, waar de blanke er weer voor heeft gezorgd dat een hele stad leeft op wat wij hier uit zouden kunnen geven. Een stap uit de auto bedelft ons onder handenvol armbandjes, houtsnijwerken, schilderijtjes en meer voorwerpen die drie hippies in een oranje bus misschien wel zouden kopen en tussen de ontelbare parafernalia steken weer de handen die bedelen om een aantal geldstukken. Zucht, denken wij broederlijk, toerisme…

Gelukkig vinden we in deze stad wel een afgelegen gebouw waar we behoorlijk ongestoord kunnen kamperen. Tenminste, dat denken we. Net wanneer we liggen komt vanachter het hekwerk dat het gebouw omheint een wachter lopen die tegen ons begint te praten. Helaas kunnen we zijn Swahili niet goed verstaan maar het is al te duidelijk dat het niet de bedoeling is dat we hier de nacht doorbrengen. Geïrriteerd proberen we de man op andere gedachten te brengen, vriendelijkheid is een gave die ons steeds vaker in de steek laat wanneer we spreken met mensen die niks te zeggen hebben en gewoon maar wat roepen om hun kleine beetje autoriteit te overdrijven. Onze fout, blijkt snel, als dezelfde man ons duidelijk maakt dat het in een stad als Arusha veel veiliger is om binnen het hekwerk te slapen en ons door een betonnen poort naar de binnenplaats van het gebouw leidt, wat een oude burcht blijkt te zijn die tegenwoordig dienst doet als museum. Na een bak thee vallen we in slaap onder een afdak wat goed uit komt; het regent die nacht.

Het volgende dorpje dat bereikt wordt door meer kilometers stof en gaten is weer vol gastvrijheid, die ons overvalt als een bron helder water in een dorre woestijn. En dor is het hier, steeds droger is de omgeving die wij zien. De aanhoudende droogte gecombineerd met de wereldwijde recessie zal ook hier een ongekende honger veroorzaken, wat de gastvrijheid alleen maar specialer maakt en ons op onze beurt, dankbaar.

De berg op en af
ready to walk
Dit dorp ligt op de helling van de berg Meru, waar het prima, en gratis, hiken is en dat is precies waar Minne en Mukkes het al een paar dagen over hebben. Samen met Noflik trekken ze voorzien van een blik bonen en een slaapzak de jungle in die om de berg ligt. Henk snapt niet wat er leuk is aan het drie dagen een berg op en neer lopen en besluit zich drie dagen te concentreren op gitaar, boeken, pen en papier. Omdat de uiterst vriendelijke arts Polite ons heeft verzocht op het terrein van zijn kliniek te parkeren, biedt Henk wel aan om zich daar nuttig te maken, maar in de drie dagen dat Minne en Mukkes op de berg rond banjeren, blijft de kliniek, afgezien van de schoonmaakster, opbeurend leeg. Dat geldt dan weer niet voor het weeshuis waar Henk een kijkje neemt; zelfs in een miniem dorpje als dit zijn er 21 wezen die Henk verplichten om hen verhalen voor te lezen voor het slapen gaan. De man die dit heeft opgezet is zelf nog maar negenentwintig jaren jong en met de opbrengsten van zijn reisorganisatie Peace Matunda betaald hij de kosten van het weeshuis. Een mooi concept vinden wij en we helpen hem met het opstellen van een nieuw project plan en een aantal teksten voor wervende brochures. Met onze hulp is het onvermijdelijk dat het project binnenkort zal floreren als nooit te voren, toeristen hier bakken met geld binnen komen brengen en weesjes uit gans het land zich zullen aanmelden in dit dorp. Hoezee!

ready to walk
Ondertussen zweten Minne en Mukkes zich behoorlijk kapot op de berg, terwijl ze naarstig zoeken naar vers water. Uiteindelijk vinden ze een troebel beekje waarvan de inhoud voor consumptie goed wordt doorgekookt op een klein kampvuurtje. Wanneer de kleine beestjes in het troebele water ophouden met bewegen, vinden de culinaire klimmers, is het goedje ook nog eens voorzien van de nodige voedingsstoffen. De nachten zijn koud en de honger aanhoudend. Noflik vermaakt zich desalniettemin prima, het is op berg Meru behoorlijk fris en dat is voor onze hond heerlijk. Drie dagen teert ze op een banaan en een stukje brood terwijl ze vrolijk rondjes blijft rennen om de ploeterende helden. Als Crusoe op een berg improviseren ze een bed van bamboe en voldoet een hoop mos en bladeren als een mini tent. De jungle en de berg zijn ruig, maar dat zijn Minne en Marten ook, getuige de baarden natuurlijk. Na drie dagen en twee nachten lopen de klimmers weer opgetogen het dorp in: ThreeLeftHands vs. Natuur, 1-0.

UPDATE: Voor degenen die smachten naar wat bewegend beeld van jouw drie immer bescheiden helden iis er goed nieuws; filmpje 14 is verschenen op FrieslandCast en daarin kun je zien hoe wij tactloos onze mening over Ethiopie ventileren. Tevens is vanaf nu iedere avond al het ons betreffende cineografisch materiaal dat tot dusverre is verzameld in HD breedbeeld op de analoge frequentie van MercuriusTV te bekijken voor hen, die vanzelfsprekend gulzig naar meer infomatie en dolle ThreeLefHands avonturen smachten. Weest niet bevreesd, wij doen er alles aan om jouw honger te verzadigen!

Tags: , , , ,

7 Responses to “Als de berg niet naar de ThreeLeftHands komt…”

  1. Hans, Leeuwarden Says:

    EXTRA UPDATE. Op http://www.frieslandcast.nl is niet aflevering 14 maar aflevering 15 geplaatst over het wel en wee in Ethiopi├ź. Slechts een detail maar het volgende is iets meer dan een detail.
    Niet dagelijks zendt Mercurius TV een aflevering van de ThreeLeftHands uit maar wekelijks op de zaterdagavond na “Dizze Week” om 18.00, 20.00 en 22.00 uur.

    Op dit moment wordt geworsteld met de beelden uit Kenia. Versleten tapes zorgen voor herhaaldelijke timecodebreaks wat een ander woord is voor een heleboel ellende tijdens het capturen van het materiaal. Grrr…

    En stug ploeteren we voort. Naar voorbeeld van onze helden in Afrika. Geen berg is ons te hoog.

  2. Frans van Dongen Says:

    Dag heren,

    Maar 3 foto’s dit keer :( … tsja tot nu toe hebben jullie ons ook erg verwend natuurlijk met al die prachtige foto’s.

    Ff iets anders: m’n nieuwe website is online. Ik heb Henk hierover een e-mail gestuurd.

    Succes verder!

    Met vriendelijke groeten,

    Frans

  3. Marcel Vergonet Says:

    Ha die Mannen!!

    Weer een super verhaal op het digitale doek gesodemieterd!! Lekker leesvoer..

    Have fun!

    Groet, Marcel

  4. Hilda Valenteijn Says:

    Hallo Marten,
    Heb afgelopen nacht in jouw bed geslapen in Friesland (met prachtige posters om me heen) . Apart he? Heb wel even extra aan je gedacht toen hoor!
    Jongen(s) Het ga je (jullie) goed!
    Liefs! (tante) Hilda

  5. TF Says:

    Heeey!!

    Jullie doen het nog steeds! Wat supertof!!!!
    Heel veel plezier, peace ‘n’ love

    Tam

  6. Frans van Dongen Says:

    Aha, meer foto’s, wauw …

  7. gwcqkfcvra Says:

    Gf7lZD gxvrewlnwtvh