De tocht naar Malawi. En Doutzen!

Hitching in the mud...Goed uitgerust begonnen we aan de trip waarvan we wisten dat deze wel eens de zwaarste van het aankomende jaar zou worden. Een jaar dat vol gaat staan van de beproevingen, uitdagingen en oplossingen, die voor ons natuurlijk geen enkel probleem zullen vormen zolang we onze bus maar binnen handbereik hebben. Dan kun je namelijk gewoon over problemen en in de weg lopende mensen heen rijden. In de bus hebben we verder genoeg rotzooi, repen leer, stukken touw, gereedschap, potten, pannen, en eten om onszelf te kunnen redden in vrijwel elke situatie die een normale sterveling tot huilen zou brengen. Maar, ook al zijn wij geen normale stervelingen, de reis van Mozambique naar Malawi was geen, zoals ze het in het Frans zeggen ‘walk in the park’, wat te wijten valt aan de ingenieuze, maar elke vorm van logica ontberende infrastructuur van Afrika.

De eerste dag, kostte het ons twee volle uren om bij het twintig kilometer verder liggende logistieke knooppunt te komen. Inhambane (Spreek uit: ‘iendjambaan’) heet het, volgens de overlevering één van de eerste steden in Afrika. Gesticht door de Arabieren, die heel vroeger nog wel eens voorop liepen qua handel en ontdekkingen, daarna overgenomen door de Portugezen, die met kleurrijke koloniale architectuur de stad een heerlijke sfeer mee gaven. Het trage maar zekere verval van deze gebouwen is niks meer dan nog een indicator van de toenemende armoede óf van de totale desinteresse van de lokale bevolking voor kunst, kwaliteit en waarde. Maar goed, hier stapten we in een minibusje, of chappa, wat dubbel vermoeiend is omdat we met zoveel bagage reizen. De nare waarheid is dat onze witte kleur voor een hoop mensen gelijk staat aan het hebben van heel veel geld, wat we maar al te graag uitgeven, waardoor de prijzen voor alles zonder uitzondering minimaal verdubbeld worden. Onze bagage is dan ook een dankbaar onderwerp om ons meer geld te laten betalen. Als argument voor deze oplichterij, want dat is het, horen we soms echt de zin “But you are white, you can pay the money..!” Gelukkig zijn we nuchtere, gierige en krenterige Nederlanders en dingen zo af tot soms zelfs de lokale bevolking onder de indruk is.

Way too crowded!Dat je geld moet betalen is al wonder, gezien de rammelende staat van de afgeragde Toyota’s en de enorme hoeveelheid mensen die op elkaar gepakt staan alsof was het een trein van Nederland naar bepaalde kampen van ongeveer zestig jaar geleden. Hang je met je neus in iemands oksel, terwijl je ook je bagage probeert vast te houden en er een vrouw met kind op je onnatuurlijk gebogen voet zit, heb je het na zes uren echt wel gehad. Omdat deze omgebouwde goederenwagons elke tien kilometer stoppen om er nog maar iemand bij te proppen, liefst met een mand vol ongedefinieerd voedsel, leggen we in deze zes uren een knallende tweehonderd kilometer af. We slapen een korte nacht in Vilanculos en vertrekken de volgende ochtend weer in alle vroegte, hopende dat we misschien wel Malawi kunnen halen. Natuurlijk was dit weer iets te overmoedig en twaalf uren en vierhonderd kilometer verder stappen we uit in Chimoio, nog zo’n nietszeggend gat, waar de geur van de straat je verteld dat men heeft besloten dat een open riolering heus niet slecht voor de gezondheid is. Hier knipperden we even met onze steeds minder sprankelende oogjes en toen was het alweer drie uur ’s nachts en stapten we op de bus naar Tete, vanwaar de grens niet heel ver meer is. We kregen om 11 uur in de late ochtend een lift van een vrachtwagen, die het presteerde nog langzamer te rijden dan alle busjes van de afgelopen paar schrijnende dagen. Uiteindelijk arriveerden we vroeg in de avond bij grens, kregen onze stempeltjes zonder al te veel moeilijkheden en sprongen op de laatste bus naar Lilongwe, waar we onderdak vonden in Mufasa, een lodge onder leiding van goede vrienden, die ons ook graag verder helpen.

Vergane glorie…
De volgende dag vonden we Doutzen terug. Toen we haar zagen, na al die maanden van afwezigheid, won ons kinderlijk enthousiasme het van de slepende vermoeidheid die de afgelopen paar dagen hadden veroorzaakt. Toen we dichterbij kwamen werd alles er echter niet beter op. Van een afstand kwam de weeë geur van schimmel en rot ons al vrolijk tegemoet en toen we deur uiteindelijk open deden, zagen we dat we nogal wat werk te verrichten hadden. Noflik’s pups hadden veel van de bekleding opengescheurd en wat er nog stond aan eten en zelfs boeken en wasmiddel, was aangevreten door ratten, dan wel muizen die in onze bus een fijn tijdelijk thuis vonden, het volledig uitwoonden en toen besloten dat er hier niet meer te leven viel. Dat de Malawiërs ondertussen ook de weg naar en in onze bus hadden gevonden, hielp ook niet mee. Alles wat ook maar een beetje van waarde was is gestolen of anderszins mysterieus verdwenen en we mogen van een zegen spreken dat het motorblok er nog in zit en zelfs te repareren is, waar we op het moment druk mee bezig zijn. Of nou ja, ‘we’… Marten en Kevin, degene bij wie Doutzen op het terrein staat dan. Henk heeft zich weer eens verkeken op zijn fysieke grenzen en tikte zijn schouder vrij onverwacht uit de kom, waardoor de mazzelaar ook in Malawi werd getrakteerd op een lading verdovende middelen die in Nederland vast niet toegestaan zijn.

Yeah, our Doutzen! Hoe het ook zei, het interieur is nu, naar onze bescheiden, doch uitbundig beschaafde maatstaven, weer toonbaar, al zal er ergens nog wel een knaagdier liggen weg te rotten wat de blijven de ‘aparte’ geur veroorzaakt. Het moment dat de diesel, die overigens weer eens schaars is in dit land, weer naar behoren door de leidingen en filters stroomt kan ook niet meer heel ver weg zijn, en we kunnen niet wachten tot we ons eigen mobiele plekje weer kunnen rijden naar waar we willen, we weer kunnen parkeren en koken in de betrekkelijke wildernis van Afrika en slapen en wakker worden met de belofte van avontuur, mensen en doelen die onze reis zo uitbundig kunnen kleuren!

Tags: , , , , , ,

4 Responses to “De tocht naar Malawi. En Doutzen!”

  1. minne bonnema s.r Says:

    Hoi, al iets van “Noflik ” gehoord!!. Mooie foto sessie. vgr Minne.

  2. henk Says:

    Helaas, ben een paar keer naar buiten gerent bij het horen van een blaf, maar helaas

  3. TF Says:

    Die opgedroogde rat is bijna kunst! ;) Fijn dat Doutzen nog wielen had en een motorblok! :D

    Een goede reis en ook een vrolijk weerzien met Noflik gewenst.
    Groetels, TF

  4. Anna Says:

    Hallo Jongens,

    Leuk dat jullie er weer zijn, en dat Doutzen het nog doet,
    ik kan zelf helaas niet meer komen de 28e maar wie weet dat ik in de zomer wel kan dus dan zal ik het wel laten weten,

    Veel plezier :D
    Groetjes,
    Anna