Respectloze luiheid in Ethiopie
You! You! You! Bir! Give Bir! Give pen! Give plastic! Give bicycle! Dat is alles wat we horen sinds we Ethiopie in zijn gereden. Het begon allemaal zo mooi; de meest relaxte grensovergang ooit, waarna zandweggetjes ons door dorpen slingerden die alleen bestaan uit plaggen hutten en misschien een waterpomp. Kinderen zwaaien en rennen achter Doutzen aan, wat allemaal bijdraagd aan dat blije Afrika gevoel. Tot we stilstaan om een kilootje tomaten te halen. Zodra de auto stopt, staat er in no-time een massa mensen om ons heen om te vragen naar alles wat los en vast zit. Later begrijpen we dit beter omdat alles wat in onze bus ligt nou eenmaal meer is dan wat er in het hele dorp te vinden is, maar toch zijn we flink teleurgesteld. Dit is gewoon onbeschaamd en hardcore bedelen en we begrijpen steeds beter waarom dit land zo arm is. Terwijl er voor onze neus een oud vrouwtje langsloopt met een enorme pot op haar rug, zit er vijf meter verder op een groep mannen op een omgevallen boom niks anders te doen dan qat te kauwen. Elk dorp dat we verder komen doet ons de moed verder in de schoenen zakken, met als absoluut dieptepunt het parkeren tussen twee dorpen om de nacht door te brengen…
Als bedelen niet werkt…
Onderweg naar de Simien Mountains, waar we later met de Nederlander Jan en de Italiaan Luca een schitterende wandeltocht doen, parkeren we heel idylisch onder zo’n echte Afrikaanse boom. Zoals verwacht stormen de kinderen naar ons toe zodra we stilstaan, maar we gaan er van uit dat deze vanzelf vertrekken als het donker wordt. Binnen tien minuten is het groepje kinderen echter gegroeid tot een kleine massa van toch wel zestig dorpelingen. Ook al komen ze stapje voor stapje steeds dichter bij Doutzen in de buurt, we vinden het wel best en beginnen ons vast voor te bereiden op het avondeten, totdat we merken dat er mensen aan de auto zitten. Als we achterop kijken worden we toch vrij pissig als we merken dat er een paar touwen zijn doorgesneden en er onder het toeziend oog van volwassen mensen allemaal spullen zijn gejat (Olie, een deksel, een schep, een zaag, Nofliks kussen, etc.) Woest jaagt Henk de menigte weg, maar terwijl hij voldaan terugloopt naar de bus, komen er vanuit de duisternis stenen onze kant op suizen. Snel willen we weg uit deze benauwde atmosfeer, maar een lekke band verplicht ons om een band te verwisselen terwijl we worden bekogeld met stenen.
Dit is het zoveelste incident en we besluiten dat we na de Simien Mountains zo snel mogelijk dit pokkeland moeten verlaten. Iedereen moet geld van je hebben of vraagt je in de winkel gewoon doodleuk het dubbele van het werkelijke bedrag. Farenji Waga noemen ze dat en dat vinden ze helemaal vanzelfsprekend. Wij natuurlijk niet, wat resulteert in het onderhandelen waar wij zo goed in zijn. Hier begrijpen ze het helaas niet helemaal, waardoor we winkel na winkel met lege handen naar buiten lopen en besluiten onze taktiek iets aan te passen. Tegenwoordig leggen we een briefje op de toonbank wat volgens ons ongeveer het bedrag is en dan wachten we net zolang tot we geld terug krijgen. Lukt dat niet, dan lopen we naar de volgende, want ze verkopen hier toch allemaal hetzelfde. Dat is natuurlijk makkelijk om prijzen te vergelijken, maar als iedereen tomaten verkoopt zouden wij het toch eens proberen met bloemkool.
Ethiopiers vs. Amerikanen: 0-1
Eigenlijk zijn de enige leuke mensen die we tegenkomen reizigers of vrijwilligers. Al eerder noemden we de Nederlander Jan en de eten- en voetbalgekke Italiaan Luca, en later ontmoeten we de Amerikaan Dave, die vanuit het niets een paar dagen op onze hond wil passen, zodat wij een paar dagen kunnen hiken. Dave is hier gestationeerd als Peace Corps vrijwilliger, om net als ons een verschil te kunnen maken. Het stikt hier sowieso van de Amerikanen en Amerikaanse NGO’s, wat eigenlijk ons hele beeld van Amerikanen naar het positieve doet veranderen. Pas in Addis Ababa maken we kennis met de eerste betrouwbare Ethiopier, Nur, die ons een paar handige plekken in de stad laat zien. Een heel normale stad, totdat het donker wordt en Addis het thuis is van een hele horde vreemde mensen en meisjes die hun studie betalen doormiddel van het oudste beroep ter wereld. Elke straat is er van vergeven totdat het licht wordt en de maffe mensen weer terug kruipen naar waar ze vandaan kwamen. Deze switch maakt Addis Ababa tot een bizarre en toch aangename ervaring. We brengen hier wat dagen door om alles weer wat op orde te krijgen, gebruik maken van het kleine beetje internet dat hier beschikbaar is en het drinken van ontzagwekkende hoeveelheden koffie, dat ze hier echt heerlijk kunnen klaarmaken en ook nog eens lekker goedkoop is!
Als we verder rijden zijn we blij dat we al vrij dicht bij de volgende grens zitten en we hebben echt zin om les te geven in het zuiden van Kenia. We rijden nog snel even een beach resort op om snel even een duik te nemen en ons water bij te vullen. Onderweg naar het strand worden we aangesproken door weer een Amerikaan die vraagt wat we hier doen en vijf minuten later spreken we met het hoofd van Food for the Hungry Ethiopia die ons verteld dat een paar kilometer terug een organisatie is die we wel even kunnen bezoeken. Dit kost ons een stukje omrijden, maar we vinden dat het er wel even bij hoort om te kijken of toch we wat aan de bedelende nietsnut cultuur van dit land kuinnen doen. Een paar uur later rijden we de compound van Food for the Hungry Ethiopia / Zeway op, waar we een paar dagen langer blijven dan de paar uur die we in gedachten hadden…
Tags: amerikanen, bedelen, ethiopie, stelen
April 2nd, 2009 at 15:36
Hi guys,
Wat fijn weer even iets te lezen! You’re alive!!!!! Woehoeoeoeoeoeoeoeoe!!!! 6 weken man, een record! Kan ik mijn vlucht naar Ethiopie weer cancellen en Interpol afbellen. Fiiieeeuw…..
Greetz, not-so-secret-agent,
T.F.
April 2nd, 2009 at 16:14
Dag heren,
‘T is een totaal andere cultuur hè … maar ik hoop, dat jullie toch nog wat voor Ethiopië en de Ethiopiërs kunnen betekenen. Wat een cool reisverslag is dit al zeg; kunnen jullie terug in Nederland wellicht in boekvorm publiceren (?), want ik vind het lekker lezen.
Ga zo door!
Vriendelijke groeten,
Frans
April 2nd, 2009 at 18:19
Die Luca……… heeft die toevallig Tony als achternaam..?
April 2nd, 2009 at 19:22
Hallo jongens,
Weer een prachtig verhaal.
Pas goed op jullie zelf.
Groetjes van Heit en Jordy!!:::
April 2nd, 2009 at 20:44
Hallo jongens,
Spannend en gevaarlijk tegelijk. Man, pas goed op jezelf. Ik ben blij, jullie zijn alive and kicking…………….Wat een leven hebben die mensen daar in Ethiopië, verschrikkelijk.
Good luck verder en ik ben al weer benieuwd naar jullie volgend verslag.
Groetjes
uit Sneek
April 3rd, 2009 at 12:15
Minne Marten en Henk
Fijn weer wat van jullie te lezen. Hier een stukje in de L.C en Bildtse Post geweest.
Gelukkig zonder veel kleerscheuren het eertse avontuur in Ethiopie overleefd. Alle shirtjes al kwijt? Fijn dat jullie in ieder geval bij de Amerikaanse stichting voor jullie gevoel toch iets kunnen betekenen voor in ieder geval een paar Ethiopiërs. In ieder geval ook even tijd voor ontspanning gehad. Welk persoon hong aan deze dikke blaar.
Veel geluk en wijsheid nog toegewenst
Groetnis út Froubuorren
Laas en Jikkie
April 3rd, 2009 at 14:08
Ha die MANNEN!!!!
Gelukkig gaat alles zoals verwacht en berekend in Ethiopië….;)
Hebben jullie ook meer t-shirts nodig van Dissident-Wear..? Kan ik wel voor zorgen natuurlijk maar TSJAH….! Waar ik het heen moet sturen is natuurlijk een beetje lastig.. 578ste boom aan de linker kant in Ethiopië.
Goed te lezen dat jullie al een eind op weg zijn richting Kenia! “Let the lessons of the masters begin!”
Maak er een feestje van!
Greetzzz, Marcel
April 3rd, 2009 at 21:24
fantastisch om weer wat te horen en wat een verhaal! Ik ben blij dat jullie via een amerikaanse stichting wat kunnen doen. een mooie ervaring. veel plezier . veel liefs van janneke mulder( en een dikke knuffel voor marten)
April 4th, 2009 at 20:31
Wer ûn poerbêst ferhaal mannen. Jim ha neat te kleien dat jim al safier kommen binne. No oant wurk safier as ik wit,bin suver al benijd nei hoe dat er tagiet. Pas op jim sels en Noflik, hat er al wer ûn nei kessen Op wat stellen is, sil wol ûn oar mei syn kop lizze. Miskien sitte der wat vlooien ien en pleagje se de dief. Groetnis Pake Minne
April 5th, 2009 at 23:11
Ik hoor het alweer: jullie beleven weer geen fluit in het buitenland…
Blijf vooral updates geven, en leg gelijk even een wifi-netwerk aan daar, want iedere 4 weken 1 verhaal slaat natuurlijk nergens op.
Henk, nog even voor jou: het heeft er alle schijn van dat Ajax weer tweede wordt, achter AZ wat waarschijnlijk over 2 weken (na 31 speelrondes) al kampioen wordt. Aisatti is tot bloei gekomen, Suarez topscorer en Vermeer heeft Stekelenburg uit de goal ‘gekeept’.
April 8th, 2009 at 15:05
Wat een surrealistische omgeving zeg. En dan te bedenken dat het allemaal echt is… Ditzelfde geld voor de verhalen. Voor beide mijn complimenten trouwens (Mooie foto’s, Leuk verhaaltje)
Uit je verhaal blijkt wel dat de mensen daar niks hebben en ook niks kunnen krijgen. Dit zou verklaren waarom ze dan ook niks doen. (”…een groep mannen op een omgevallen boom niks anders te doen dan qat te kauwen…”). Het blijft intrigerend en tegelijkertijd hopeloos.
Ik hang aan jullie lippen/toetsen.
April 17th, 2009 at 20:02
wat een geweldig verslag en wat een pratchige fotos!!!
man man man!!!
Wat een leven!
en wat …heb dr gewoon geen woorden voor!!
GEWELDIG WAT JULLIE ELKE KEER BELEVEN EN ERVAREN!!
Toppers!!!
ik hou jullie in de gaten!!
Kuss
April 20th, 2009 at 9:33
Afgelopen zaterdag vanuit Ethiopië een aantal nieuwe DVD’s van de TLH’s ontvangen met footage. Helaas moet ik eerst dringend de officiële promo voor Wâldrock 2009 af maken. Er moet immer ook wat verdind worden
Daarna kan ik pas in de DVD’s van Henk, Minnen en Marten duiken om nieuwe filmpjes voor http://www.FrieslandCast.nl te maken.
Maar… zeker weten… nieuwe filmpjes komen er aan! Hou het in de gaten. De ThreeLeftHands filmen gelukkig regelmatig zodat er naast het reisverslag in tekst en foto’s, ook een uitgebreid video-verslag aan het ontstaan is. Helemaal goed en… natuurlijk… hartstikke leuk voor de kleinkinderen, straks.
September 27th, 2009 at 18:53
Het verslag is slecht geschreven en onprofessioneel. De manier waarop u over de Ethiopiërs praat is een schande. De zognaamde “luie mannen die qat kauwen” hebben misschien geen werk en daar zit u te doen alsof ze in Nederland beter zijn… In Ethiopië zijn ze tenminste geen bloedzuigers die je belastinggeld als zuur verdiend geld gebruiken. Nee, hier in Nederland is het pas een “bedelende nietsnut cultuur” met alle uitkeringen. Over de Farenji Waga wil ik alleen zeggen dat de ondernemers in Ethiopië er niks aan kunnen doen dat u een incompetente onderhandelaar bent. Wat maakt het uit dat u meer moet betalen als “Buitenlander” ? Het is niet alsof u het kleine beetje extra echt zou missen. Ethiopië is een prachtig land en als u echt de moeite had gedaan om de mensen daar te leren kennen zou u een andere kant zien. Het feit dat u niet eens hulp organisatie heeft gezocht om een handje mee te helpen is een teken van luiheid. Dat u uiteindelijk iets hebt uitgevoerd is alleen te danken aan de hulp organisatie zelf. Dat u een zwak karakter heeft moet u niet verwijten aan de arme mensen van Ethiopië. Het maakt me niet uit wat u zegt want ik weet dat u alles heeft verdraait om er een spannend verhaal van te maken. Waar ik me wel zorgen om maak is dat alle andere welvarende er vanaf zien om aan de goede doelen te geven door wat u zegt. Ik zou uw organisatie geen geld doneren aangezien u het geld niet ten goede gebruikt. Het financieren van een vakantie met een misleidend doel is niet alleen slecht maar ook een belediging voor alle ander organisaties die wel doen wat ze zeggen.