Geen dank je wel, maar mag het ietsje meer zijn?

TLH and part of the OCA crew.Wat ons ook opviel, terwijl wij gebroederlijk naast de doktoren van On Call Africa onze zuurverdiende vrije tijd op offerden, was de houding van de lokale bevolking. Zoals jullie weten leggen wij onze avonturen niet alleen vast per letter, maar ook per film. Als wij dus mensen redden van een zekere dood, tegen een bijna uitgestorven stam aanlopen of ons verwonderen over culturen, grijpen we daar nog net even snel de camera bij om dit alles voor jullie te documenteren. Aardig van ons natuurlijk, dat we dat zo even doen. Het moet gezegd, dit is niet alleen voor het goede doel, het is ook een beetje voor ons.

We hopen namelijk uiteindelijk al het materiaal te kunnen verkopen, of anderzijds inkomen te genereren met onze belevenissen, zodat we dit nog langer kunnen blijven doen. Is het dus toch nog voor het goede doel.

Na dit zijweggetje, dat jou er toe moet aanzetten vooral al je contacten en dergelijke aan te spreken om ons heul erg snel te contracteren, keren we weer terug waar het nou eigenlijk over ging; wij die filmen, in een dorpje ergens in Zambia. Moet je toch leuke reacties van krijgen, dachten we zo. Vier hoogopgeleide doktoren die zomaar voor gratis even naar je dorp rijden om je kind een pilletje te geven waardoor die nare wratten over zijn hele gezicht eindelijk eens wat afzwakken. Of jou een handvol condooms geven. Of je vertellen wat nou een goede, evenwichtige maaltijd is. En toen we vroegen “Mevrouwtje, wat vindt u nou van On Call Africa?” stonden we dus ook raar te kijken van het antwoord; “We want a clinic.” Euh, dat was de vraag helemaal niet. Toch? Ik vroeg toch niet wat jullie willen, ik vroeg wat jullie er van vonden dat deze witte mensen zomaar voor noppes jullie uit de brand helpen. Met je SOA. “Yes. But we want a clinic… And more doctors.” En zo word vrijwilligen in eens een heel erg ondankbare taak.

Riksja!Drie oudere vrouwen snellen naar ons toe wanneer ze de camera zien en beginnen op niet mis te verstane wijze duidelijk te maken wat ze er allemaal van vinden. Goed, het is in de lokale taal Tonga, dus het is wel degelijk mis te verstaan, maar ook zonder tolk begrijpen we het; het is allemaal niet best. De tolk bevestigd dit vermoeden, “Het is niet best.” zegt ‘ie. De vrouwen zijn hels omdat ze niet geholpen worden. De mobile clinics zijn zo populair dat de eerste mensen al om zeven uur s’ochtends voor de dokters staan, om een rij te vormen die pas om vier uur in de middag minder heftig wordt. Om dit in goede banen te leiden, trekt men een kartonnetje met daarop een nummertje geschreven en heb je geen nummer, dan heb je pech. Kom volgende maand maar terug. Gek genoeg bestaat er amper begrip of waardering voor deze poging tot orde. Mannen dringen voor kinderen, nummertjes worden afgepakt en er wordt constant gezeurd.

Het erge is, dat de meeste mensen die daar komen eigenlijk helemaal niet zo ziek zijn. Je moet er bij zijn om het te geloven, maar zo’n Afrikaan kan zich toch aanstellen! En dan vooral de mannen, die met elk schrammetje willen worden opgenomen in een ziekenhuis. Aan de andere kant was er ook een jochie dat van een paal was afgevallen, waarbij de paal in zijn scrotum bleef steken en zo zijn hele zak openscheurde. Dit ventje gaf dus geen kik. Dapper en keihard. En pijnlijk. Continent vol tegenstellingen joh, bewijst dit ook maar weer.

POWER!Voordeel van ons verblijf in Livingstone was dat het vlak bij de grens ligt. Binnen een dag waren we deze dus ook over, om nu vanaf de andere kant de enorm toffe Victorie Falls te bekijken. Dat is dus zo’n waterval waarbij woorden tekort schieten. Iets met ‘de schuimende koppen briesen in een duizendmeter lange geordende chaos naar beneden met een oorverdovende en niet aflatende ruis die indrukwekkend tot rust maant.’ Kijk, wij kunnen wel schrijven, he? Regenboogje hier, spettertje daar, moet je gezien hebben. En dan, plop, ben je in Zimbabwe. Thuishaven van Mugabe, angstgegner van alles wat westers is, olifanten die door de straten lopen, leeuwenpoten naast je bus in de ochtend en natuurlijk Lusulu, waar we weer aan gaan kloppen om te helpen. Een ‘dankjewel’ zou nu wel een leuk zijn…

Tags: , , , , ,

4 Responses to “Geen dank je wel, maar mag het ietsje meer zijn?”

  1. Alje Says:

    Vette foto!!!

  2. janneke en alje mulder Says:

    fijn om weer wat te horen, en prachtige foto,s. Marten , alvast gefeliciteerd met je verjaardag op 2 juli. We zullen op je proosten!liefs mama

  3. Pieter Bosma Says:

    Marten, van harte met je verjaardag vandaag.
    Wij bij MF van der Ploeg in Leeuwarden, blijven de schermutselingen op het afrikaanse continent volgen.

    Veel succes bij jullie verdere missies aldaar, en tot het volgende verhaal.

    Pieter

  4. Hilda en Mohamed Says:

    Marten, Hartelijk Gefeliciteerd met je verjaardag !
    Wat fijn dat we je via ,,Threelefthands”steeds kunnen blijven volgen.
    Liefs! Hilda en Mohamed