Tot zover Tanzania

Terwijl wij nog steeds druk schuren, passen en meten, is er vanuit Dar es Salaam een bus onderweg die binnen drie dagen niet alleen een volledige stammen migratie verzorgt, maar ook een nieuw gloeispiraaltje voor ons mee neemt. Wanneer we, met onze volledig weggeschuurde handen, dit essentiële onderdeeltje in het passende gaatje van ons modelletje drukken, is het tijd voor de ultieme test. Werkt Doutzen mee, of doet ze dat niet? Zijn zenuwen nauwelijks onderdrukkend, kruipt Mukkes op de bestuurdersstoel en haalt een keertje diep adem. Henk en Minne kijken vragend en vol twijfel toe hoe Mukkes zijn moed bijeen raapt voor het moment der momenten. Mukkes sluit zijn ogen en terwijl hij uitademt draait hij eindelijk de sleutel om. Niks. Helemaal niks. Vlak voordat we met zijn drieën in een gevloek uitbarsten dat de hele missiepost op zijn geïmproviseerde grondvesten zal doen schudden, ontdekken we dat de start onderbreking nog omgezet moest worden. ‘Klik-klik’, klaar. Hetzelfde ritueel ontvouwt zich; De gecontroleerde ademhaling van Mukkes en de vragende ogen van Henk en Minne die nu rood aan beginnen te lopen omdat ze niet durven te knipperen. Sleutel om, en… Ja, Great Succes! Nooit klonk het tevreden gepruttel van Doutzen zo geruststellend. Tuurlijk, een paar maanden terug tufte ze heel wat meer solide, maar ze doet het, ze doet het!

Da’s goed nieuws voor ons en dus kunnen we aan iedereen vertellen dat we morgen vertrekken. Op zich had het ook wel vandaag gekund, maar wanneer wij een kwartiertje uitpakken, kost het ons een half etmaal om onze uitdragerij weer in alle vakjes en hoekjes van de bus te plaatsen. Kun je nagaan wat dat betekent wanneer we ergens een paar weken stil staan zoals hier in Kilangala.

’s Avonds eten we voor de laatste keer bij Jenny en geven we de afgeronde plannen en aanwijzingen aan Mozes. Na het eten worden we naar de huiskamer geleid om nog even een bakje koffie te drinken. Zoals altijd loopt de huiskamer langzaam vol met vrienden en kennissen die willen genieten van de twee uurtjes elektriciteit of van de TV, die een van de weinige is in het hele dorp. Dus wij zitten daar mooi tussen, zonder ook maar een vermoeden dat er iets anders aan de hand is, ook al komen er cake en nootjes op tafel. Wij denken alleen maar “Hmm…Koffie..!” of “Woei! Cake!” Terwijl we zodoende even lekker zitten uit te rusten van een spannende dag en een prima avondmaal, wordt er plotseling aangekondigd dat er toevallig van elk onderdeel van de missiepost iemand aanwezig is en dat ze afscheid van ons willen nemen. Prima, later jongens! Maar zo eenvoudig komen we er niet van af; verschillende mensen doen hun zegje en we krijgen zelfs te gekke Afrikaanse bimbo bloesjes kado, verbazingwekkend genoeg verpakt in een oude Bildtse Post. Stamelend nemen we alle complimenten in ontvangst, we zijn eigenlijk helemaal niet gewent dat mensen willen dat we blijven. Na een paar weekjes van onze iets afwijkende en behoorlijk aanwezige attitude, zijn de meeste culturen geneigd ons vriendelijk weg te kijken, vaak verduidelijkt door een speer en grommende menigte. Maar hier, op de Kilangala Missiepost, vragen arme vrouwtjes met tranen in hun half blinde ogen, of wij misschien niet ons visum kunnen verlengen. “Neen!” antwoorden met een brok in onze keel, want ook Malawi heeft recht op hun deel van de aanwezigheid van de ThreeLeftHands.

Ze willen wel, maar kunnen niet

Maar welk een vreugde delen wij de volgende dag als we weg rijden; nooit eerder werd onze aanwezigheid zo begrepen als hier. Maar misschien was deze locatie niet zo anders als de vorige, misschien zijn wij wel wat veranderd… We snappen steeds beter, dat het hier gewoon niet zo is als in het complete en volledig op onze wensen in gestelde Europa. In het Fries zeg je ‘Als het niet kan zoals het moet, moet het maar zoals het kan’, en in Afrika wordt dat soms iets te letterlijk genomen. Een generator die elke dag een liter olie lekt, wordt doodleuk elke dag bijgevuld, want niemand kan hem repareren. Een zonnepaneel vernield elk half jaar een accu, maar omdat niemand iets weet, wordt er gewoon een nieuwe gekocht. Elk half jaar weer. En als er ergens stroom is, knoopt de buurman gewoon een draadje of twintig aan het dak, zodat hij ook een lichtje heeft. Want dat doet zijn buurman ook, en de zijne, en de zijne, tot het hele dorp voorzien is van een half licht en heel veel draad. Mocht een trekker niet meer werken, wacht een dorp gewoon tot de nieuwe komt. En niemand weet beter. Er is gewoon een enorm gebrek aan kennis, waar wij steeds effectiever op proberen in te spelen. In Tanzania leek het er in ieder geval op dat mensen wel open stonden voor hulp; ze begrepen dat er meer was en wilden ook weten wat dat was en hoe dat moest. Deze overtuiging dat mensen echt wat met onze bijdrage willen doen, zorgt ervoor dat wij dit land voldaan uitrijden.

Wanneer je een land uitrijdt, rij je vanzelfsprekend ook weer een ander land binnen en zodoende staan we op de grens met Malawi. Maar voordat we dit nieuwe stukje Afrika in cruisen, blijkt de Afrikaanse bureaucratie ineens tiptop te werken en lopen wij twee maanden Tanzaniaanse wegen belasting achter. We springen laag en hoog en we hebben amper gereden en de wegen waren helemaal niet zo goed en we weten eigenlijk wel zeker dat we al hebben betaald en de president vindt dat wij gelijk hebben en de autoriteiten verblikken niet. En verblozen doen ze ook niet, dus komen we er weer niet onderuit. ThreeLeftHand stijl verdoen we zo drie uren bij de grens, waar je het ook in een kwartiertje had kunnen doen, mocht je stilletjes alles betalen, wat wij uiteindelijk ook hebben gedaan.

Malawi begint goed, wanneer we geen visa hoeven te kopen, iedereen ons graag een paar woordjes Chichewa leert en Henk een Ajax / Jari Litmanen T-shirt spot. “Whoehoe, Malawi!” roepen we terwijl we rond springen in de bus, en Henk voegt daar aan toe “Jari Litmanuuuh! Ajax!” De beste man is een Fin en omdat hij een Ajax shirt draagt, hebben hij en zijn vriendin een lift verdiend naar het eerste stadje, maar voordat het zover komt, ervaren ze eerst wat van onze typische omgang met de autoriteiten.

Het begint met het in volle vaart voorbijrijden van een politiepost die ons vriendelijk gedag zwaait. Tien kilometer later verteld een blokkade ons dat de agenten ons niet gedag zwaaiden, maar liever hadden dat we even stil stonden en dus mochten we dezelfde tien kilometer weer afleggen in tegenovergestelde richting. Terug bij de politiepost zijn de mensen niet meer zo vriendelijk en alles wat we zeggen wordt tegen ons gebruikt, wat er op neer komt dat we een boete van veertig euries moeten betalen. Hier hebben wij natuurlijk geen trek in en dat maken we ook duidelijk, waarop een officier gepast reageert door onze papieren niet los te laten. Betalen jongens, dan krijg je je rijbewijs weer terug. Na de nodige ophef te maken, wat Henk op een onvrijwillige uitnodiging van het politiebureau komt te staan, lachen we even en besluiten er het beste van te maken. Hout, stenen, een aansteker en een pot vol water zijn namelijk de ideale ingrediënten voor een bak thee en tijd hebben we toch zat, dus wachten we rustig tot we onze papieren terug krijgen.

Een uurtje of wat later zit de dienst van meneer agent erop en wordt Henk in een auto gestopt om hem naar het politie station te transporteren, terwijl Marten, Minne en de twee Finnen er in Doutzen achteraan rijden. Bij het politie bureau moet Henk zich verantwoorden bij de hoge pief van het hele gebeuren en blijkt hier heel bekwaam in, want binnen een paar minuten staat hij weer buiten met de nodige papieren, zonder een boete te hebben betaald. Nou,denken we, dit beloofd wat voor de rest van Malawi…

PS.. Vergeleken bij Nederland valt de corruptie hier ontzettend mee. Studenten van de NHL in Leeuwarden hebben in Juni een leuke 900 euro voor ons ingezameld door middel van een prachtige manifistatie. Helaas heeft het management van deze Hogeschool dit bedrag gespendeerd aan een leuk uitje naar de Efteling, want wij hebben na een half jaar hiervan nog geen cent gezien. Ondanks herhaaldelijke beloftes blijkt het bestuur het geld met geen mogelijkheid over te kunnen maken. Mocht een van onze lezers toevallig nog studiegeld moeten betalen, laat de IBG dat maar verrekenen met de openstaande crediteurenpost van de ThreeLeftHands. NHL, u wordt hartelijk bedankt!

[Show as slideshow]

Tags: autoriteiten, kilangala, malawi, overpeinzing, tanzania