Tekort aan stroom en wielen

Ondertussen doet Doutzen het ook niet meer. In de afgelopen weken liet ze ons dagelijks merken dat mevrouw er geen zin meer in had en nu we even stilstaan, besloten mechanische helden Marten en Minne er eens even goed naar te kijken. Na een paar uren olie, stof, schroefjes en pompjes rond te slingeren, gokken we dat een aantal gehard stalen stel-schijven een micrometer of vijf te dik zijn. Zonder de nabijheid van een garage is dit behoorlijk onoverkomelijk, maar de ThreeLeftHands zijn natuurlijk niet op pad zonder schuifmaat en schuurpapier, wat ons na een aantal middagen handen vol blaren oplevert. En dan zijn we nog niet eens zeker dat deze eindeloze uren zweet de moeite waard zijn, omdat we een beetje in het duister tasten van wat Doutzen’s probleem nou eigenlijk is.

Ik, immer luie held Henk dus, heb het daar vlug mee gehad en vind een uitvlucht in een noodzakelijke rit naar het veertig kilometer verder gelegen stadje, waar ik onze gasfles wil bijvullen en meteen een rantsoen in kan slaan voor de aankomende paar dagen. De missie stuurt elke paar dagen een LandCruiser op en neer, volgeladen met dorpelingen die ook iets in de stad hebben te zoeken en vandaag ben ik daar dus een van.

Er mankeert niet alleen wat aan ons vervoer
Vragend kijk ik de man naast me aan voor uitleg over de laatst ingestapte passagier. De beste man moet naar het ziekenhuis, krijg ik te horen terwijl ik mijn best doe om ongezien te kijken naar de man met het dekentje in zijn arm. De doek valt even om en ik zie waarom we naar het ziekenhuis moeten; in het bundeltje ligt een kereltje van een jaar of vijf. Onder zijn zwarte huid, die eruit ziet als een versleten nepleren jas, ligt rozig vlees dat het grootste gedeelte van zijn bijna levenloze lichaam bedekt. In een afgelegen illegale stokerij, ergens in een afgelegen huisje, dat op twee uren lopen ligt van de ook afgelegen missiepost, viel een aantal uren geleden dit jongetje in een pot met kokend heet water, drank of wat dan ook en ligt nu in in een auto en tussen nog tien andere mensen waar hij zich helemaal niet van bewust is. Eerst denk ik dat het de valium is die ervoor zorgt dat hij me aankijkt zonder notie, maar later begrijp ik dat hij simpelweg in shock is, zijn ogen zien niks, er leeft niks meer in zijn ogen dan een eindeloos niets, een diep, diep zwart. De vader betrapt mijn staren, maar ook zijn ogen zeggen niks, beschuldigen niet, vragen niet.

Na drie vreemde kwartieren, zetten we de man, zijn bundeltje en een aantal vrouwen af bij het ziekenhuis en ik en de resterende mannen gaan de stad in om inkopen te doen. We bezoeken de markt, het tankstation en de print-shop, waar een van de meegereden mannen uit komt lopen omdat we weer naar het ziekenhuis moeten; het kindje is overleden, wordt mij tussen neus en lippen door verteld. Op weg naar de auto lacht de man alweer met de chauffeur om het een of ander, terwijl ze de familie toch schijnen te kennen. Vlak voor de auto stapt de man een ander gebouwtje binnen. “Ik heb honger…” legt hij uit en besteld patat met ei en legt uit dat hij het ophaalt op de terugweg. Bij het ziekenhuis stappen de vrouwen in van wie er nu eentje zachtjes huilt, gevolgd door de man met het nu volledig afgedekte lichaampje in zijn armen. Veertig kilometer hobbels en stoffige wegen. Tussen mijn voeten staat een karton vol eieren. Een vrouw spreekt, de chauffeur lacht, wat meer mensen doen vanwege zijn antwoord. Een moeder huilt, een man eet zijn patat, achter mij houdt een vader zijn dode zoon vast en ik snap er niks van dus, zachtjes, lach ik ook.

Als Henk terug is, maakt zijn verhaal duidelijk dat toch iets schort aan het publiek vervoer om de missiepost heen en dit wordt bevestigd door Moses, de manager van het hele reilen en zeilen hier. Momenteel kijkt men of het mogelijk is een busje aan te schaffen om de hele dag heen en weer te rijden, een soort parttime ambulance, zeg maar en gezien het eerder vertelde voorval hier zo bijzonder niet is, een goed idee.

Minne en Mukkes concentreren zich nog steeds uit alle macht op de zonnepanelen van zieken- en weeshuis, terwijl ze ondertussen van hot naar her snellen om vooral op het gebied van onderhoud en logisch nadenken de nodige adviezen te geven.

Gezien Henk net zo goed met elektriciteit uit de voeten kan als een koelkast in staat is een pizza op te warmen, legt Henk zijn talenten toe op het componeren van een handzaam projectplan voor de aanleg van een fatsoenlijke transportservice. Na een avondje brainstormen wordt het echter al snel duidelijk dat een dergelijke dienst niet rendabel kan zijn, tenzij we uitgaan van de meest uber positieve mogelijkheden en een altijd tot de nok toe gevulde bus. Best jammer, maar toch maken we het plan, want dit is immers Afrika, T.I.A., en zeker weten doe je helemaal niks in dit continent. Onze bescheiden ervaring leert ons dat een bus in Afrika nooit te vol zit, liever drukt men hier net zo lang tot het voertuig tot over de nok toe vol zit; kinderen hangen uit het raam, mannen zitten gebukt en gebogen om elkaar heen, en de oma’s zitten op het dak, naast de kippen en een geit. En niemand geeft een kik.

Kikken geven wij natuurlijk wel vaak. Ongezouten, ongevraagd maar altijd vrijwillig en kosteloos. Niet iedereen vindt dat leuk, maar we filmen het lekker toch en Hans van OogwerkMedia zet het dan in elkaar wat dit keer resulteert in alweer cineografisch hoogstandje nummero 16.

[Show as slideshow]

Tags: electriciteit, kilangala, schuren, tanzania, transport