In gevecht met een krokodil

Het is een warme donderdag-middag rond de 40 graden, ik wacht op de lunch en voel me opper best en uber relaxed. Aangezien het voer nog even op zich laat wachten en het strand te heet is besluit ik sinds dagen toch een duikje te nemen. Drie weken geleden had ik een stuk gezwommen en nadat net ik uit het water was, werd er door iedereen geroepen dat er een krokodil in het water lag. Slik! Niet bijster groot, maar toch is dit soort dier over het algemeen niet het type waar je ruzie mee wilt krijgen. Omdat de krokodil waarschijnlijk uit is op onze hond en de zwemmende kinderen besluiten we dat hij maar gevangen moet worden. Na verschillende ideeën en mooie verhalen over krokodillen-leer en het vlees wat smaakt naar kip komen Minne en ik op het idee om op jacht te gaan. Minne heeft een stuk bamboe met touw omgetoverd tot een vang-unit (die je vast wel gezien hebt in een aflevering van Steve earl “the crocodile hunter”) waarmee je de bek dicht kan snoeren. Tevens gewapend met elk nog een legermes en een harpoen gaan we met een lokale kano het water op om ons zelf een te voorzien van eigen gejaagd vlees. Als een of andere Australier het kan moeten een stel Nederlanders het toch zeker ook lukken.

Jagen
Terwijl we op de uitgeholde boomstam klimmen en proberen te peddelen, kapseizen we twee meter vanaf het strand. Een lokale visser lacht uiteraard en komt met het advies om de voeten aan weerskanten in het water te hangen voor de stabiliteit. Zelf weet ik wel hoe ik kano moeten varen maar dit is typisch Afrikaanse logica.
We pedellen en balanceren richting het open water en terwijl we overmoedig tussen de rotsen en het riet varen, komen we tot de conclusie dat met je voeten in het water hangend in een onstabiele bananenboot niet de beste ingrediënten zijn voor een succesvolle krokodillenvangst en staken we onze poging.

Alhoewel iedereen hier vrolijk zwemt zit het groene beest wel achter in mijn kop, maar wordt de gedachte al snel dat de krokodil alleen achter onze lieve hond Noflik aan is en wij te groot zijn om prooi te vallen aan de scherpe tanden van het gevaar. Drie weken gaan voorbij en onze hond springt nog steeds alleen in het water en in gaat leeft nog prima, dus reden genoeg om weer eens een duikje te nemen.

Gejaagd worden

Mijn plan is om 100 slagen heen en 100 terug te maken, eindelijk weer eens wat conditie trainen, maar wanneer ik ongeveer twintig meter vanaf het strand, veranderd dat plan. Plotseling grijpt er iets aan mijn linker-onderbeen. Ik kom stil te liggen en ik dacht eerst wat een rotstreek om achter me aan te zwemmen en aan mijn been te trekken. Tot een tweede ferme druk wordt uitgeoefend op mijn linkerbovenbeen, pijn ja of niet, paniek… Vanaf dat moment had ik het door dat het wel eens een krokodil kon zijn en in mijn reactie, terwijl ik word meegesleurd onder water, probeer ik los te komen door mijn handen tussen zijn vlijmscherpe tanden te drukken en zijn bek open te trekken . Naast te proberen om boven water te blijven, slaak ik tussen water en lucht noodkreten uit om help! Dit kan toch niet het einde zijn, onder water getrokken zie ik hoe het beest een stuk vlees uit mijn been probeert te scheuren en tegelijkertijd er met alle geweld probeert mij rond te draaien om me te verzuipen. Al trekkend aan de kaken van de krokodil komt het moment waarop de kracht op mijn been wegvalt. Met mijn handen op de neus en mijn vingers verzonken in zijn tanden weet ik afstand te doen van de croc .

Verdwaasd probeer ik weg te komen in de hoop niet meer gebeten te worden. Op dat moment voel ik hem een enorme klap op het water en zie het beest uit het water rijzen en happen naar mijn schouder. Met flinke krassen over mijn schouder ren ik door het water, langs de aangevlogen vrienden die met veel lawaai en met stokken meppend op het water de krokodil hebben afgeschrokken. Wachtende op het moment waarbij het licht uit zal gaan, heb ik geen flauw idee hoe ik er aan toe ben. Mijn vingers bloeden als een rund maar ik schreeuw alleen ‘mijn reet’! Binnen 15 minuten word ik verbonden en kan ik gelukkig nog lopen naar de auto om naar het ziekenhuis te komen. Met een pijnstiller, een broodje pindakaas en een zout/zoet water oplossing verzorgd Henk mij achterin de pick-up, die een uur over een onverharde weg scheurt. In het ziekenhuis blijken mijn vingers nog te werken, worden er duim-diepen gaten dicht genaaid en kom ik weer in aanraking met mijn grootste angs, teveel prikken en spuiten.

Al met al valt het mee, veel gaten en schrammen, maar ik kan nog lopen en heb een sterk verhaal te vertellen. Het resultaat van een het gevecht met de krokodil zijn een paar mooie littekens op mijn billen , waarmee ik in de kroeg voortaan iedereen kan shockeren. Dezelfde middag draven er een stel Malawische park-rangers op, die gewapend met een jachtgeweer de wacht houden op het strand. Terwijl er wij tot rust komen onder het genot van een geit aan een spit, klinkt er in de nacht een geweerschot en blijkt de volgende ochtend mijn twee-en-een-half meter grote vijand in tweeën geschoten te zijn. Jammer voor meneer krokodil, alleen wanneer hij eenmaal mensenbloed geproefd schijnt te hebben is hij niet meer te vertrouwen. Voor zover we na kunnen gaan zijn er niet meer krokodillen in de omgeving en Monkey Bay weer veilig. De locals zwemmen er weer en ik heb ook voorzichtig een rondje geprobeerd, alhoewel het nog niet helemaal van harte gaat.

Na een heftige avontuur ben ik hier de locale held, heb een mooi Afrikaans kroeg verhaal, geen blijvende verwondingen en een paar mooie tanden voor de collectie.

Marten “Mukkes” Mulder

[Show as slideshow]

Tags: avontuur, gevecht, krokodil, marten, monkey bay, sterk verhaal