Lachen in Tanga, lachen in Dar.

Op een ochtend, vlak voor we richting stad willen rijden, krijgen we een telefoontje van Audrey; hoofd catering van Tangafresh met een niet aflatende dwang voor ons te willen koken terwijl ze onze kleren wast met de mededeling dat het verstandig is om vandaag weg te blijven uit de stad, want we worden gezocht door de immigratiedienst. Op avontuur belust als we zijn, springen we meteen onze bus in om deze authoriteiten op te zoeken; ons Visa is prima in orde en we zijn weleens benieuwd hoe een Tanzaniaanse gevangenis er van binnen uit ziet. Een uurtje later ontmoeten we inderdaad een agent van de immigratie dienst die verteld dat hij ons in de kantoren van Tangafresh heeft gezien, en dat dat helemaal niet mag, als toerist zijnde. Gewend aan de Afrikaanse angst voor de machtige en vaak corrupte arm der wet, staat de beambte raar te kijken wanneer we zeggen dat wij mogen gaan en staan waar we willen, dat we in een kantoor staan, betekent niks. Verbouwereerd stemt de man hier mee in, maar verzekerd ons dat als hij ons nog een keer achter een buro ziet, hij dan al het recht heeft om ons in de gevangenis te gooien. Dit komt hem dan weer op een gesmoord lachje te staan, plus de boodschap dat zoiets onzin is. Met geen idee hoe deze oer-Hollandse nuchterheid te bestrijden, laat de man ons maar alleen, terwijl hij nog een keer zegt dat hij ons heus kan oppakken.

Onze activiteiten voor Tangafresh zijn toch afgerond, Henk’s verjaardag is gevierd onder het genot van eenHollandse sigaar en een bellteje whiskey, Tanga is behalve een handvol erg gastvrije mensen en een immigratiediender niet heel erg interessant en we willen ook wel eens meer zien dan alleen de eerste vijftig kilometer van Tanzania. Tellen we dit bij elkaar op dan komen we tot de conclussie dat het tijd wordt om weer eens verder te rijden op onze queeste naar een betere wereld. Zodoende nemen we afscheid van iedereen die we in Tanga hebben ontmoet, laat menig bewoner van dit vredige stadje een traan van verdriet, rijden we zonder vrees het onbekende in en hopen we ooit, door jungle, vele wilde dieren, ruwe bandieten en andere onbekende gevaren Dar es Salaam te bereiken. Vanwege een niet onverdienstelijk geasfalteerd stukje weg ontlopen we alle voornoemde mogelijkheden en parkeren we binnen twee dagen onze bus in een achteraf straat van de hoofdstad, vanwaar we onze volgende stappen professioneel zullen bekokstoven.

Zo moeten we in de anderhalve maand die ons visa ons nog gunt op bezoek bij een Tanzaniaanse kippenboer, willen we graag onze handen uit de mouwen steken voor de Tryntje Beimers stichting, kent het land zelf ook de nodige trekpleisters en hopen stiekem op een boottochtje richting Zanzibar. Hoe we dat allemaal gaan doen is ook voor ons nog een raadsel, maar dat alles wel goed komt, daar zijn wij helig van overtuigd. Haastige spoed is zelden goed, geduld is een schone zaak en van stress krijg je maagkrampen zijn gezegdes die in Afrika onvermijdelijk tot een soort van lijfspreuken worden, zelfs wanneer je drie pertinent onrustige en immer idealistische Nederlandse mannen bent.

Zweven met The Secret
Hierover discusierend lopen we op een avond door Dar es Salaam, waar we de jongen May ontmoeten, die blijkbaar op ons heeft staan wachten. Ongeveer onze leeftijd en ook een reiziger, die claimt ons ook gezien te hebben op de grens tussen Ethiopie en Kenya en later in Mombasa. Gezien ons tempo en reisstijl is dit best knap; er is tenslotte geen peil te trekken op ons dagelijks veranderend schema. Het is gekkenwerk om je over elk personage dat we hebben ontmoet een uitgebreid verslag te geven, maar het verhaal van May willen we je niet onthouden.

May namelijk, was werkzaam bij de Amerikaanse overheid, maar niet in dienst, noch stond hij op een loonlijst. Op een missie met vier collega’s ontplofte het vliegtuig waar onze held zich op dat moment in bevond en hij was gedwongen om zijn parachute te openen, teneinde niet te pletter te vallen. Toen het dag werd, ontdekte Columbus dat hij in Ethiopie was, vlakbij Kenya, en in plaats van zijn lokatie ergens bekend te maken, een authoriteit in te schakelen of een belletje te doen naar familie danwel opdrachtgever, besloot meneer er maar het beste van te maken en voorlopig te gaan reizen. Schitterend verhaal natuurlijk, al trok een op dat moment langslopende lokale schone meer van onze aandacht. Dit viel waarschijnlijk nogal op, waardoor het verhaal nog geweldiger werd. Of we wel eens van ‘The Secret‘ hadden gehoord. Toevallig wel, en geheel in de ons zo kenmerkende stijl werd deze theorie niet zo fijntjes met de grond gelijk gemaakt, zonder May ook maar een seconde zijn mening te laten ventileren.

Na ons betoog was het dan ook een fijne vijf minuten lekker rustig en konden we genieten van onze thee, terwijl we May lieten genieten van ons brood, waar hij niet mee leek te willen stoppen. Goed, we zijn tenslotte een vrijwilligers organisatie, een filantropische instelling bijna, en dus lieten we de arme jongen maar lekker bunkeren. Na een broodje of twintig vond May het eerst wel voldoende, het brood was toch op, en vertelde dat wanneer hij mediteerde, hij dan geluiden van twee kilometer ver kon horen. lokaal petje dat in zijn bass uitbrakende Golf door het Bildt rijdt, hoor je van een kilometer of vijf aankomen. Moeten we May nageven dat hij ook door de ogen van andere mensen kon kijken, maar daar moest hij wel even flink voor mediteren. Natuurlijk kun je dat, kerel. Best handig. Maar deze wijze uit de Caribbean kon nog meer dankzij ‘The Secret’. De lengte van Minne was namelijk veranderd sinds de laatste keer dat we elkaar zagen. Toen Minne verzekerde dat hij echt niet gekrompen was de afgelopen paar maanden, besloot May dat in dat geval hijzelf moest zijn gegroeid. Dankzij de kracht van zijn geest, want hij had zich gewoon een lange tijd voorgesteld dat hij langer was en zijn lichaam had zich daar uiteindelijk op aangepast. Alsof dit nog niet genoeg was wees May naar Minne’s overbehaarde onderarm en vertelde dat hij vroeger ook zo behaard was. Lachen natuurlijk, welke kerel scheert nou zijn armen? Nee hoor, kregen we te horen, dat is niet geschoren, ik heb ze gewoon weg gedacht. Ik heb mijn haren terug in mijn huid laten groeien, zodat ik jonger lijk, want dat wil toch iedereen?

Dankbaar voor zoveel onverwacht avond vermaak, verloren we bijna uit het oog dat door de sterke verhalen heen er een constante factor leek terug te keren; meneer had geen geld en had ook geen idee wat, behalve zuidwaarts, zijn volgende stap zou zijn. Dat kan natuurlijk en wanneer we hem hadden vertrouwd, had hij wel bij ons in de auto gemogen op het moment dat we dezelfde kant op gingen. Ongelukkig voor May, gingen wij niet zuidwaarts, noch vertrouwden we hem, dus die vlieger ging niet op. Of ‘ie dan twintig Dollar mocht voor een buskaartje naar de volgende stad. Ons kennende kun je wel raden dat ons antwoord uit twee letters bestond, begon met een ‘N’ en eindigde op een ‘O’. In plaats daarvan gaven we hem de goede raad te gaan liften, zo gevaarlijk is hier nou ook weer niet en als je heel hard denkt dat je veilig aankomt, kan er al helemaal niks misgaan. Een paar minuten later kruipen we nog steeds lachend onze Doutzen in, het is tenslotte nacht en dan hoor je te gaan slapen.

Gewend aan de typische Oost-Afrikaanse steden, banen we ons de volgende paar dagen eenvoudig een weg door de stad, waar Westerse kantoorgebouwen worden verdeeld door de dunne steegjes die elk hun groepje kleine ondernemers kent; hier worden schoenen gereparreerd, daar worden tweede hands boeken verkocht en een aangename walm verraadt een lokale ‘mama’, die op een hoopje kolen rijst met bonen kookt en deze verkoopt aan zwervers tot kantoormedewerkers die hier naast elkaar op de stoep zitten. Tussen deze aangename en altijd onstpannen nijverheid kost het ons twee dagen om een nieuwe V-snaar te vinden, canvas voor ons eigengemaakte bed te kopen en een tandarts te bezoeken die Minne’s afgestorven kies een beetje bijwerkt. Na drie dagen in deze stad is het tijd om meer van dit land te ontdekken, dus starten we Doutzen’s nog steeds niet uitgeputte motor, trekken een gekke bek naar een stel toeristen en rijden we als Lucky Luke de avondschemer in.

[Show as slideshow]

Tags: Dar es Salaam, immigratiedienst, Oost Afrika, tanga, tanzania, The Secret