Een schitterend meer… Zat het maar vol met diesel

Na het politiepost akkefietje is de dag zo goed als voorbij en nadat we de Finnen, met de waarschijnlijk typisch Finse namen Juse en Koeke, hebben afgezet in het eerst volgende dorpje, slingeren wij onze vierwieler een afslag in om na een paar honderd meter zandweg en kleien hutten stil te blijven staan op een weide die groen hoort te zijn, maar nu nog hard en droog is, met hier en daar een veelbelovende pluk geelgroen gras.

Het is al donker wanneer we aan ons avondeten beginnen, dat net zoals het merendeel van de week bestaat uit rijst en kool. Na een jaar hebben wij het vervaardigen van een halve bol kool in een overheerlijke wokschotel tot kunst verheven en menig kok zou jaloers zijn op de verschillende manieren waarop wij in staat zijn de zo simpel lijkende groente tot weer een topstuk der internationale culinese te verheffen. Hetzelfde geld voor pasta. “Fanculo!” zou een Italiaan zeggen, “deze pasta is nog lekkerder dan die van mijn moeder!”

Zo kan het dus dat wij nietsvermoedend onder de indruk van onze eigen kunsten ons avondmaal naar binnen werken, terwijl vanuit het donker een steeds groter wordende groep dorpelingen op ons af komt geslopen en op veilige afstand van Noflik blijft staan. Op de achtergrond geven gedempte trommels van omliggende dorpen het hele aanzicht een intrigerend, mischien zelfs intimiderend sfeertje, maar dergelijke impressies maken op ons, dankzij desintresse danwel onwetendheid, amper nog indruk en hoewel we de meute ondertussen met een schuin oog in de gaten houden, eten we rustig verder.

Uiteindelijk heeft iemand het twee kilometer verder wonende dorpshoofd gehaald en deze loopt nu behoedtzaam onze kant op onder begeleiding van een bewapend en officieel uitziend personage, waarvan we geen idee hebben waar die nou eigenlijk vandaan komt. De manier waarop ons gevraagd wordt om hier weg te gaan is dermate vriendelijk, dat we even nodig hebben om te kunnen reageren. We stribbelen even tegen, maar het blijkbaar dringende verzoek is zo onbuigbaar gebracht (“they are afraid of you, they might throw rocks”), dat we de uitnodiging om naast het huis van het opperhoofd te staan niet kunnen weigeren.

Bij de chief krijgen we een lekkere warme douche in de nacht, een bak warme chocolademelk in de morgen en nadat we een vergadering van de dorpsoudsten hebben bijgewoond, rijden we weer fris en fruitig verder tot aan Nkhata Bay. Dit plaatsje aan het immmense Malawi meer heeft ondanks de continue stroom toeristen veel van haar authenticiteit behouden, wat betekend dat het strand ronduit smerig is, de barretjes nog goedkoop en niet vergeven van Azungu zijn en wij ergens een plekje kunnen vinden waar we gratis mogen camperen. De klif waarop we staan is zonder twijfel een van de beste plekjes in het plaatsje, dat gedoemd is binnen een aantal jaren flink in prijs, hoeveelheid blanken en daarbij komende ergernissen te stijgen. s’Nachts kijken we om ons heen en wanen ons dankzij de vele flikkerende lichtjes in een toevluchtsoord van een sfeervolle piratenfilm. s’Ochtends wassen we ons in het kraakheldere water van het meer, naast de lokale bevolking die zich aan de westerling hebben aangepast door hun eigen stamnaam in te ruilen voor een door ons eenvoudiger uit te spreken westerse naam. Dit hebben we eerder gehoord in de voige landen, maar waar we daar mensen ‘Jack’ of ‘Amos’ mochten noemen, verbaast men ons hier met bizarre vondsten als ‘Half cup of ganja tea’, ‘Chicken Pizza’ of onze persoonlijke favoriet ‘Happy Coconut’. Het is dit plekje dat een speciale noot verdiend, omdat hier het eerste van Mukkes’ vele tijd en ruimte rovende projecten tot zijn einde kwam; Sinds vandaag slepen we een loodzware zelfgemaakte palmboomhouten djembe met ons mee.

Een paar dagen in dit voortreffelijk stukje Noord Malawi is genoeg en op een ochtend rijden we weg, om ergens in de namiddig aan te komen bij een afgelegen dorpje. Hier vragen we, een ervaing rijker, wel toestemming aan de waarchijnlijk iets labielere chief, waardoor we maar liefst drie keer van kampeerplek mogen wisselen om bij het krieken van de volgende dag zonder reden wakker te worden geschreeuwd door de bevolking van het hele dorp dat in een wijde cirkel om ons heen staat; “Wake up, wake up, wake up…. Are you asleep..?” “My head is on a pillow and my eyes are closed, what do you think?!”

In het twintig kilometer verder gelegen Lilongwe, de weinig enerverende hoofdstad van dit land, slapen we drie dagen voor een kerk. Hoofdsteden zijn ondertussen traditionele stops geworden om Doutzen klaar te maken voor de volgende paar kilometer, maar net zoals in de vorige landen is het hier onmogelijk om voor een fatsoenlijke prijs de onderdelen te vinden die we nodig zijn en zo repareren we onze dynamo op een goede dag met behulp van een leeg colablikje, onder begeleiding van enthousiast en vooral luid gezang uit de kerk.

Doordat we drie dagen stil staan ontgaat het ons dat er langzamerhand geen druppel diesel meer is te vinden in Malawi. Het fijne weten we er niet van, maar door verkiezingen in Mozambique of Zuid Afrika durven truckers niet meer naar het noorden te rijden, waardoor Malawi dus verstoken is van brandstof. Af en toe is er een chauffeur zo dapper om toch de grens over te steken en zijn kostbare lading te dumpen bij een tankstation, wat resulteert in een lange wachtrij dieselrijders, waar wij op een dag vanzelfsprekend ook tussen staan. Geen diesel, onvoorstelbaar! Daar moeten we beeld van hebben en dus stappen we uit om een foto’tje te maken. Dit mag niet, vindt een omstander. Wat een onzin, vinden wij. Het tekort aan diesel lijkt het laagje westerse vernis van de omstanders af te slijten, want plotseling bevinden we ons temmidden van een dreigende en morrende menigte, moeten we door twee militairen worden ontzet en bezoeken we alweer een politieburo. Maar we hebben nog steeds geen diesel.

Gelukkig zijn we niet ver van de grens en met een jerrycannetje lopen we door het niemandsland tussen Malawi en Mozambique waar we een grote truck vinden die een tuinslang in zijn eigen tank heeft zitten en diesel verkoopt voor anderhalf keer de normale prijs. Het geld groeit nog steeds niet op onze rug en we nemen genoegen met tien liter brandstof. Tien liter die ons naar een plekje moeten brengen waar we geduldig kunnen wachten tot de truckers weer durven te rijden. Wachten tot het weer rustiger wordt ten zuiden van ons. Zo lang kan dat toch niet duren..?

Tags: diesel, kaaie meute, Lilongwe, malawi, Malawi meer, Nkhata Bay