Mukkes schrijft zijn verhaal

Na het betreden van Malawi en het rechtszaak verhaal en de krokodil te hebben overleeft, is het dan tijd voor wat werk. Wat resulteert in het uit elkaar raken der Threelefthands waardoor ook de verhalen anders worden per persoon. Nou denk en zou ik al heel lang iets schrijven, maar slaagde het niet om samen met Minne iets te plannen, want we hebben het erg druk. Mijn net nieuw tweedehands gekochte laptop, waarmee ik de fijne kneepjes van het computer-nerden van Minne zou leren, legde na twee weken het loodje. Snel vergeten wat er is gebeurd en waar zal ik beginnen. Want meestal…

Meestal, dan zit ik in het Paradijs aan het strand samen met Tinus(eigenaar Mufasa) waar geen elektriciteit is. Ik heb op deze reis zo’n beetje alles verloren wat ook maar elektronisch als luxe product beschouwd mag en kan worden. Dus mobiel, camera, laptop en externe harde schijven mis ik niet want kan ik er hier toch niks mee. Zo is er geen internet nog drukte waar een doorgetrokken reiziger zoals ik het niet erg vind om zich inderdaad nergens druk over te maken. Niet worden lastig gevallen of aangestaard als je wakker word, dus waar was ik beter thuis dan de vredig relaxte Mufasa-lodge in Monkeybay. Hier help ik mee aan de bouw van een geweldige rustic backpacker, hier vliegen de dagen voorbij en smaakt het bier goed.

Op het strand slaap ik onder de sterren en kijk naar het kristalheldere water met de tropische visjes. Iets wat uniek is aan “Lake Malawi” overal elders vissen de vissers zelfs de kleinste visjes weg om op te eten. Helaas is alleen het zwemmen voor mij nu wel gedaan, getraumatiseerd en paranoia ben ik als ik mijn bleke voeten zie door het heldere water, of als er een blaadje langs mijn tenen strijkt. Het beeld dat ik onder water word getrokken door de krokodil staat me voor alsnog vers in het geheugen, hoewel ik het hele gebeuren nu als “unreal” verwoord!

Nu dacht ik dat ik het ergste had meegemaakt, maar voor een ieder die mij kent is mijn lange haar heilig, en op een goeie ochtend word ik half wakker en ik draai me maar eens om vanwege het “zand” dat jeukt tussen matras en rug. Niet veel later word ik weer wakker maar nu zo geërgerd dat ik mijn ogen open sla… Bedolven onder de mieren; mijn hele buik, nek, hoofd, haar, matras en kussen ziet zwart van de mieren. Nog net niet gillend maar vloekend sla ik de mormels van mij af en probeer de beestjes uit mijn haar te schudden, dit lukt gelukkig en om de laatste te verwijderen pak ik mijn borstel erbij. Het komt er nu op neer dat ik beter in het water had kunnen springen, Ik kan een pruik maken, zoveel haar hebben de gemene mieren afgebeten. Nou vraag je je af hoe kan dat nou gebeuren,….. In het regenseizoen valt er zoveel regen dat het waterniveau stijgt met in ieder geval een meter. Mufasa Monkeybay verandert op dat moment in een eilandje, dus zoeken alle beestjes, inclusief mieren de hogere gronden op, wat er in resulteert dat als je iets aanraakt je binnen een minuut bedolven bent met het fenomeen mieren.

Ik zit meer in Monkeybay dan in Lilongwe waar eigenlijk het “werk” zou moeten worden gedaan. In plaats daarvan help ik Tinus die ondertussen een goede vriend is geworden. Zo word ik op pad gestuurd naar de grens van Mozambique voor het verlengen van mijn paspoort en een tijdelijk import-visa voor zijn auto, die al een goeie zes maanden in Malawi rond boemelt. Wist ik veel dat dat niet deugde, je mag maar drie maanden in het land met de auto die nog in geschreven staat in Zuid Afrika. Omdat ik geen geld en zin heb om een reisje te maken, is het de bedoeling om dezelfde dag terug te rijden naar Malawi. Aan de kant van Mozambique vinden ze dat niet leuk, ik heb een visa voor een maand en nu ga je daar heen en je vermaakt je maar, het kost me dan ook een uur om een exit stempel te krijgen, door middel van zielige gezichten trekken en roepen dat ik het niet wist. Aan de kant van Malawi vraag ik voor een nieuwe TIP(tempereraly import permit) en er word meteen naar mijn papieren gekeken en verteld dat ik de auto moet laten staan, de auto is al zes maanden in het land terwijl drie toegestaan is, waarvoor er een boete betaald moet worden van 60.000kwacha(300euro). De auto moet ingevoerd en getaxeerd worden en ik sta vast op de grens. Ik vraag de beste man hoe en wat moet ik doen, “Wilt u misschien mee naar buiten om bij de auto te kijken?”-hint-hint- Hij wil dat ik de eigenaar bel om te horen wat hij wil. Direct als ik het kantoortje uit loop komt de eerste gast al naar me toe die zegt: Je hebt een probleem met je papieren he! Als je de beambte wat geld toeschuift kan hij dat wel voor je regelen. Ik had dit zelf ook al bedacht maar de beste man wil niet met me mee. Uiteindelijk wacht ik tot hij klaar is met het invoeren van een bus vol toeristen, na drie uren peentjes te zweten en te onderhandelen tussen handlanger spreken we een prijs af en worden de papieren in orde gemaakt. Wel even! Dat is dan ook weer Afrika, beste man was er meer bezorgd over dat hij zijn baantje niet verliezen zou, waar ik allang blij was om snel het minste plekje van een land te kunnen verlaten. Voor volgende keer weer een goeie les geleerd, en ja eens moet de eerste keer wezen. Verder ben ik bezig geweest met reparaties van auto en de motor uit een grote boot die twee jaar terug onderwater heeft gelegen.

Nu denk je natuurlijk die ouwe gek heeft het daar maar mooi toch,…! En ja, je hebt gelijk het is heel mooi, maar nu komt het euvel van het verhaal. In Malawi zijn de mensen erg relaxed, ze mogen graag praten zonder dat je er om vraagt en als je ergens om vraagt weten ze niks. Zo ook als ik iets wil regelen of kopen qua onderdelen, moet ik naar Lilongwe, vervolgens is het moeilijk te vinden en als ik het dan gevonden heb kost het zo veel dat het er eigenlijk op neer komt dat je wel moet improviseren.

Ik heb dus eigenlijk veel van mijn tijd gespendeerd met weinig resultaat. Ik kan hier helemaal mijn ei niet kwijt en ben er wel klaar mee.

Het was al duidelijk aan het eind van de rechtszaak dat onze geliefde Doutzen Cruiser een serieuze beurt nodig is. Starten wil niet meer en de accu is ook niet meer al te best. De motor moet eruit en de kop moet eraf. Maar dit idee word al snel overwogen met een andere motor, want als we de West-kust van Afrika willen doen is het wel beter om een zwaardere motor te hebben. Dus de zoektocht start voor een motor, wat uitdraait op ‘niet te vinden’ ‘te duur’, een motor uit Zuid Afrika is de beste optie.

Zo laten we de bus achter en word er een keer ingebroken en de auto radio gestolen, de tijd strijkt voorbij en ons nieuwe plan is om het WK-voetballen te bezoeken. Doutzen doet het nog wel, ze moet alleen aangeduwd worden, dan komen we er wel. Met een paar kleine veranderingen in het stroom en diesel circuit proberen we het torretje nog een keer uit, want ik ga die kant op om Henk op te zoeken in Mozambique en dan naar de eerste wedstrijd in Johannesburg. Minne draait de sleutel om maar, zodra de startmotor wegvalt slaat de motor vast. He “pot vol koffie” om het zo maar te zeggen. Ik kan niet weg en Minne blijft nog, het volgende plan is om samen met de auto te liften en zo de auto in Zuid Afrika te krijgen. Maar dit word snel illusie als Minne verteld dat hij zeker langer wil blijven.

Waar Minne en ik ons ongeveer vijf maanden bevinden is in Mufasa-Lodge in Lilongwe en Minne is er nog niet vandaan geweest. Voor de concentratie hebben Minne en ik besloten een hok onder de Backpackers te huren, dat we hebben omgetoverd tot kantoor. Dit is het nieuwe thuis van Minne’s Baobabtech, een grote desk met een home made werktafel, een rieten stoel en twee kratjes om op te zitten. Delfts-blauwe tegeltjes aan de muur met Friesche uitdrukkingen, wat kleren en slaap-uitrusting.

In deze zelfde tijd is onze lieve Noflik dus twee maal aangerand door een straat hond en na een poging met “de pil”(Ja dames dezelfde pil) mocht het dan toch zo wezen dat er 7 hele lieve puppy’s uit voort gekomen zijn. Tja als vastzittend reiziger met als huis een camper uit ‘84 en een kantoor hadden we gelukkig de mogelijkheid om de puppy’s op het balkon te gooien. Hoewel Noflik een hele goeie moeder is, was de poep voor ons. Naar mate de weken voorbij gingen kwam er meer en moest er meer eten in. Uiteindelijk was het contract voor het kantoor om duistere redenen afgelopen, en moesten we de hele meute ergens anders onder brengen. Zo hebben we bijna twee weken de puppy’s op het dak van het gebouw gehad wegens gebrek aan auto ruimte, tot de huisbaas er achter kwam, die vervolgens zes puppy’s heeft ontvoerd. Dit was natuurlijk net voordat we de eersten wilden verkopen. Na een dikke week en onderhandelen zijn ze terug gekomen. In die laatste dagen voor verkoop leefden ze allemaal in de bus, rara hoe de bus er na twee dagen uit ziet! Het is ook niet de meest handige situatie als reizigers.

Ik heb onderhand al schoon genoeg van Malawi, zeven en een halve maand is echt te lang. Na twee keer de grens over geweest te zijn om het verblijf van maximaal drie maanden te overbruggen, vraagt de immigratie beambte vriendelijk om met mijn paspoort op het kantoor te komen. Dit doe ik de volgende dag en zo word ik min of meer opgepakt in Monkeybay, ik sta onder arrest. Ik kon kiezen uit drie gevangenissen, mijn paspoort hadden ze op slimme wijze afgenomen en ze wilden geen “omkoopsom” wat vreemd is voor deze twee heren. Op dat moment was ik alleen, Tinus was in Lilongwe en ik hield de werkers en de boot in de gaten die op de scheepshelling in de haven lag. Zeker na het incident in de rechtszaak dat mijn grote vriend Henk alsnog schuldig werd verklaard nadat er gelogen was over een mes waarmee wij zouden gezwaaid te hebben. Hier in Malawi of waarschijnlijk in heel Afrika word het recht afgedwongen met huidskleur, geld en de zogenaamd vrienden hogerop die je dan geld of bier toeschuift als je ze tegenkomt. Ik word er van beschuldigd dat ik aan het werk ben, dus geen toerist ben en dan eigenlijk inwoner ben van Malawi!…. Hmmmm jaja. Snel weg uit dit … vergeten land! Aangezien dat ik geen bier weggeef aan de eerste de beste mafkees die zogenaamd macht heeft, word het nu tegen mij gebruikt en moet ik met de jongens in de haven regelen dat ze het spul verder afhandelen en regelen. Ik bel naar Minne en de andere mensen in Lilongwe voor hulp, waarop al werd gezegd dat ze dit niet mogen doen. Maar goed hier geen rechten of wat dan ook, ze kunnen mij ook niet vertellen wat ik wel moet of kan doen. Uiteindelijk spreek ik met Minne aan de telefoon, waarop een van de beambten mij waarschuwt en mijn paspoort terug geeft met de boodschap terug te komen met een werk en woon visum.

Sinds dit moment zat ik echt niet lekker in mijn vel, waar je je best doet om wat voor elkaar te krijgen. Helaas is ons huis nu niet mee maar ik kom net op tijd aan met de bus in Zuid Afrika om de eerste wedstrijd tegen Denemarken te zien.

Groetjes Mukkes

Tags: , , , , , , ,

7 Responses to “Mukkes schrijft zijn verhaal”

  1. Armand Says:

    He ouwe gek Hang In There jong…

    Jammer opsich dot hjimme wot út elkoar binne nou…
    En don wer dit gekut fon die narrow-minded locals dêr.

    Marre, komst ek nog richting dien heitelân binnenkoart? ivm mei dien broer toch?

    goetnis en folle trochsettingsfermogen tawinske !!!

    Armand Venema

  2. Laptop huren Says:

    Hang in there indeed.. Leuke blog trouwens!

  3. TF Says:

    Hey Muk,

    Noch even en dan bist hjir wer! Ast sin hast bist útnoege foar in BBQ saterdei de 24e hjir yn ljouwert, bist ek wolkom om to út-fan-húzjen (dat is bank surfe, koesen bliuwe, logeren) Jo sizze it mar!! ;)

    Gute Fahrt unfd Flug,

    Tam

  4. Ilse Says:

    Hmmm der worre je ok niet blij fan allemaal. Hopelijk doet et besoek an dyn heitelân dei goed, sodast dr weer fris teugenan kist! Hopelijk sien wie nander efen ast in Fryslân bist!

    Liefs Ilse

  5. Piet Says:

    he Marten
    leuk verhaal en nou kan ik toevallig fries lezen (heb ooit heel lang in leeuwarden gewoond :-) en begrijp ik dat je misschien weer hier in t land bent ?
    Ik ga eind dit jaar een reis maken van Cape Town naar Cairo en zou graag even met je een biertje willen drinken en je bevragen om tips bijvoorbeeld hoe snel ik moet zwemmen om een krokodil voor te blijven :-) als je tijd en zin hebt kom ik naar leeuwarden toe. Mail me even dan !
    en volhouden ! Gr Piet

  6. Carlijne ten Dam Says:

    Boppe Fryslan!

    Even een kijkje op jullie site.. ziet er leuk uit! Waar hangen jullie uit? Durban alweer verlaten? Was gezellig hier met jullie bij het voetbal.. hele goede reis verder! Knuffel Carlijne

  7. Tessie Stetz Says:

    This douche bag loves his illegal bretheren because hes a itiaen of the world and we ought to be ashamed of ourselves I got news for you Asswipe get your asswiping ass back to the craphole exactly where you came from with all of your illegal beaners