On the road again en de zoektocht naar Noflik

New for us...Jawel hoor, we zijn eindelijk weer onderweg! Een slimmerik kon dat natuurlijk al uit de titel opmaken, want die betekent in het Nederlands ‘Op de weg weer’. In het Fries wordt dat ‘Op ‘e dyk wêr’. Allereerste stop was natuurlijk Kasungu, waar we een jaar eerder bij ons vertrek uit Malawi onze kleine Dobermann stalden bij een Noorse mevrouw die wel even op haar zou passen. Zoals gebruikelijk bij een missie van de ThreeLeftHands, ging dit niet zonder slag of stoot. Aangekomen in voornoemde plaats, bleek het dat de beste dame weer was wedergekeerd naar haar Scandinavisch land van herkomst. Goed, dat doen mensen nou eenmaal, nemen we haar ook niet kwalijk. Maar waar was Noflik?

De enige clou die we hadden, was dat onze trouwe viervoeter was achtergelaten bij een zekere Shadrek, wiens broer als receptionist werkte voor de ‘Kasungu Inn’. Aangekomen bij dit establishment, maakten we het de aldaar aanwezige mensen niet eenvoudig door te vragen naar een broer van een receptionist die daar werkt die Shadrek heet. “er werkt hier geen Shadrek.” “Nee, weten we, maar zijn broer wel.” “en hoe heet die dan?” “Geen idee.”

Waiting, waiting, waiting...Toch was binnen een ampel half uur duidelijk naar wie we op zoek waren, voor Afrikaanse begrippen enorm snel. Telefonisch instrueerde deze broer ons om hem te ontmoeten bij een lokaal restaurantje waar hij, toen we aankwamen, niet bleek te zijn. Bij ons begon het aantal vragen over het wel en wee van onze viervoetige vriend te groeien. Zou Noflik nog leven? De broer sms’te ons dat hij onderweg was, waar we na een dik uur toch aan begonnen te twijfelen. Na vijf keer bellen nam hij eindelijk op en lichtte ons in dat Noflik in goede gezondheid verkeerde in het huis van zijn familie. “Vreest niet,” deelde hij ons mede, “ik ben er bijna, ontmoet me bij de Standard Bank!” Hoop en vrees vochten om voorrang. Noflik is in orde, hoezee! Maar, met alle vertraging, was dit niet een voorbeeld van hoe Afrikanen gewoon geen ‘nee’ kunnen zeggen? Waar bleef de beste man? Twee uren later, weer een sms, “Op de M1(Een grote weg in Malawi), volg de bus met registratienummer ‘23dc567′.” Uhm, wat was dit, een ontvoering inclusief losgeld? Hier konden we weinig mee, en dus vertelden we hem “Hier kunnen we weinig mee.” Als antwoord vertelde hij ons dat we hem bij de Kasungu Inn konden ontmoeten.

Het was al een tijdje donker toen we hem eindelijk ontmoetten en met een grote lach bracht hij ons naar het huis van zijn familie, dat niet alleen van klei was, maar ook nog eens volgestouwd met mais. Oogstseizoen, dus dat klopte wel, maar waar was Noflik nou? Opgegeten, drie keer zwanger en afgeschoten of verhuurd aan willekeurige perversellingen?

Look who's back!Niks van dat alles; gek van uitbundige vreugde sprong ze plots tegen ons op en gezamenlijk maakten we een vreugdedansje dat wel vijf minuten duurde. En wat zag ze er goed uit! De familie had meteen door dat ze met een uitzonderlijk hond te maken hadden en hielden Noflik uit voorzorg gewoon binnen en het mag gezegd worden, ze hadden geweldig voor haar gezorgd. We drukten onze dankbaarheid uit middels een paar lokale maandsalarissen en duizenden dankjewels voordat we vertrokken. “Dag lieve mensen!” “dag, gekke witte mensen, met je gekke hond.”

Zambia!
De grens naar Zambia was eenvoudig. Het niet volledig in orde zijn van onze papieren maskeerden we door uitvoerig gepolijste bluf en chaos en viel bij de douane niet eens op, waardoor we binnen tien minuten alle benodigde stempels hadden binnen gestempeld. Met dezelfde bluf regelden we voor nog geen euro een vijfsterren-maal bij een van de chicste hotels van Zambia en lagen we onszelf te rusten in dit nieuwe land dat we eindelijk, na al die maanden vertraging, hadden bereikt.

De volgende dag waren we nog geen uur onderweg, of we werden ingehaald door een Landrover, die ons meteen maande om te stoppen. In die Landrover zaten twee oude bekenden, die we nooit meer verwachtten tegen te komen. De reünie was er een vol vreugde, halve tranen en van ongeloof bolstaande lachsalvo’s. Wie waren deze mensen? Wij weten het. Jij moet nog even wachten tot onze volgende update…

Tags: , , , ,

3 Responses to “On the road again en de zoektocht naar Noflik”

  1. T F Says:

    Yes yes yes, Noflik is d’r wer, geweldich!

  2. janneke en alje Says:

    goed gevoel weer onderweg .
    Ziet er een stuk vrolijker uit allemaal.
    Veel succes met het filmen.

  3. Grete Skomakerstuen Says:

    Hi guys! I’m so happy that Noflik is back with you guys. I’m sorry you had so hard time to get hold of here. But it worked out fine. She is really a nice dog and good to pick eggs. Have a nice trip and I hope to see you some time.
    Grete :)