Onbedoeld op safari

Na de hutspot zouden we vertrekken, maar zoals het de ThreeLeftHands zo mooi tekent, plakten we er gemakshalve maar een paar nachten aan vast op de veel te comfortabele villa van de Nederlanders Frank en Mark. Nou is het niet heel bijzonder dat we in Nairobi Nederlanders ontmoeten; Heel de stad is vergeven van de expats en vooral Nederlanders kom je hier overal tegen. Vrolijk leveren zij het overgrote deel van de rozen die je op Moederdag net te laat koopt en zorgen hiermee dat Nederland in Afrika vooral bekent staat om de bloemen in plaats van het eeuwige drugsbeleid. Als echte Spaanse Costa Nederlanders klieken ze allemaal samen, wat resulteert in elke avond andere Hollanders over de vloer en uitgenodigd worden bij de buren, die natuurlijk ook Nederlands zijn, om voetbal te kijken. Zodra ‘Buurman’ en Bianca horen wat ons doel hier in Afrika is, gooien ze zonder veel omhaal onze hele bus vol met voeding, zodat wij de volgende grens weer kunnen halen. Of, rekening houdend met Mukkes’ niet te stoppen honger, tot Mombasa.

Terwijl wij een week de gastvrijheid op de proef stellen, leert Noflik wat sociale vaardigheden. Mark en Frank zijn in het bezit van twee jonge Rottweilers, die onze hond zo nu en dan hardhandig duidelijk maken wat haar plaats in deze nieuwe roedel is. De Rottweiler hebben grotere tanden dan Noflik, maar dat weerhoudt haar niet om te blijven uitdagen, zeuren en om klappen vragen. Wat verwacht je ook anders van een vrouw die voor het eerst in haar leven ongesteld is? Die bloedende muts zorgt er daarnaast ook nog eens voor dat Doutzen ook haar periode lijkt te hebben door haar vaginale afscheiding overal te laten slingeren waar het haar uitkomt.

Vlak voordat Frank en Mark besluiten ons er uit te gooien vertrekken wij richting een Masai-dorp dat vlak naast een poort van het nationale park Masai Mara. Naast het park, welteverstaan. Als rechtgeaarde Nederlanders hebben wij geen 120 dollar over om het park daadwerkelijk in te rijden maar dat Masai-dorp willen we natuurlijk wel even zien, dus vol goede moed beginnen we aan de tocht naar het westen. Het begint al goed als we halverwege na de ontelbare hoeveelheid koeien en schapen gewoon giraffes en zebra’s zien en we besluiten de rit te breken door lekker in het wild te kamperen, wat ons meteen de eerste botsing met de Masai oplevert. Een ronddolende herder beweert dat de met olifanten-schijt bezaaide open vlakte niet alleen zijn eigendom, maar ook zijn camping is. ‘Not much…’, antwoord de onderontwikkelde natuurlijk wanneer we naar de prijs van een overnachting vragen, wat meestal iets betekent van ‘Way too much for the ThreeLeftHands.’, en een half uur discusieren later doet het aanzicht van een paar speren en een ketel waar grappig genoeg net drie volwassen mannen en een hond in zouden passen ons tactisch doch rustig terugtrekken van het toch niet zo aangename grasveld.

Zodoende komen we ’s nachts aan bij de poort van Masai Mara, waar vreemd genoeg geen Masai dorp te bekennen is. Niet zo vreemd, blijkt wanneer we een zwaarbewapende ranger ons duidelijk maakt dat we bij de verkeerde poort staan. Hoe krijgen we het ook weer voor elkaar, misschien toch maar eens een kaart kopen. Maar, niet getreurd, de beste man weet ons een ‘rough, but do-able’ weg naar het dorp waar we willen zijn en verteld ons hoe we moeten rijden. Een paar kilometer in het pikkedonker later is de weg toch wel erg ruig en we zetten Doutzen stil, zodat we de volgende ochtend weer verder kunnen rijden. Na een nacht, die voor de helft is gevuld met wakker liggen, omdat Minne zo nodig buiten moest slapen en daarmee het nodige wild aantrok, worden we wakker met een verrekijker in ons gezicht. Blijkbaar vinden toerist-gevulde Jeeps ons nogal interessant. Een donkerbruin vermoeden maakt zich van ons meester en als we een half uur later worden opgeschrikt door een brullende leeuw naast Doutzen terwijl Henk en Minne zich laten opjagen door een woeste olifant, weten we het zeker; we zijn in het park. Foutje bedankt, maar we nemen het er wel even van. Ondans een dag vol wilde beesten, schitterende vergezichten en meer van dat soort Lion King taferelen komen we toch heelhuids en onschuldig bij de juiste poort aan. Aan de verkeerde kant, welteverstaan. Onvruchtbaar proberen wij deze ongelukkige samenloop van omstandigheden aan de wachter uit te leggen, die ons probeert te dwingen om achteraf toch de entree te betalen. Dit staat natuurlijk niet in ons draaiboek, dus onder luid protest gooit Henk de poort open en moedigt Mukkes aan om naar buiten te rijden. Dat komt jullie helden op een heuse mid-Afrikaanse vervloeking te staan, maar die hebben we op doen heffen door een lifter die we op de terugweg meenamen.

Via opnieuw een heel slechte weg komen we aan in Navaisha, waar het Fishermans Camp ons een slaapplaats aanbiedt zodat we Nijlpaarden kunnen zien. Nijlpaarden krijgen we niet te zien, maar het blijft heel bijzonder dat we voor het eerst in negen maanden op een camping staan. Hier bereiden we ons voor op het interview dat de NHL vandaag (16-juni!) via internet met ons heeft voor het interculturele event ‘De Ontmoeting’. Iedereen is hier welkom en het interview begint om 16:00. Verder heeft Noflik een heuze Facebook fan page, moedig haar aan in deze moeilijke periode!

[Show as slideshow]

Tags: bloemen, boesboes, export, inboorlingen, masai mara, nairobi, wildlife