Terug naar school

Het gesprek met de NHL ging ondanks een soms haperende verbinding prima. Met dank aan een beamer werden onze mooie koppies de kantine van de school in geslingerd en kegen we te horen dat er een leuke som geld was ingezameld op het evenement ‘De Ontmoeting’. Onze tik om weg te rijden zodra het ergens koud wordt, dwong ons om Nairobi te verlaten en voor het eerst sinds zes maanden weer eens de zee op te zoeken. Na twee dagen rijden weten we dat we in de buurt zijn als we palmbomen langs de weg kunnen zien, en voorwaar, er groeien kokosnoten aan! Voor de oerhollander die denkt dat die dingen bruin en harig aan de boom groeien; fout. Groen en groot hangen de noten aan de soms best wel hoge palmen en het feit dat het niet kietelt wanneer de zwaartekracht zijn werk doet, maakt van de kokosnoot een grotere doodsoorzaak dan spinnen, krokodillen en leeuwen bij elkaar. Vooral Minne is hiervan overtuigd en cirkelt behoedzaam langs de palmen wat hem op vragende gezichten van de lokale bevolking komt te staan.

Onze eerste stop aan de kust is Mombasa, stad met de grootste haven van oost-Afrika en een vooral islamitische bevolking. Best dapper, vinden wij, want waar wij ons hier al helemaal kapot zweten als we een stap uit de bus doen, lopen de vrouwen hier weer doodleuk in een pikzwarte burqa. Een grote haven hebben we in Nederland ook wel en Mombasa is verder ook niet veel soeps, dus een dag later rijden we langs de uitermate ansichtkaart geschikte kust richting Msambweni, waar we oorspronkelijk les zouden geven op de scholen van stichting Twiga. Na een half jaar vertraging werd het ook wel eens tijd dat we aan kwamen en zoals het ons betaamt, deden we dat deze keer ook weer midden in de nacht zodat we niks konden vinden. Uiteindelijk vonden we het wel prima en besloten een plekje aan het strand te zoeken om de nacht door te brengen. Het strand werdt echter geblokkeerd door een aantal strandvilla’s en dat is waar we Doutzen naast parkeerden. Hoe we het altijd weer doen weten we niet, maar de villa waar we naast stonden was natuurlijk weer van een Nederlander. De huishoudster van meneer Fabriek wist via via de voorzitster van Twiga te traceren en toen we Miriam aan de telefoon kregen was ze oprecht verbaasd dat we na al die maanden eindelijk waren aangekomen.

Een woedende Ier
De volgende dag, nog steeds aan het strand omdat er voor ons een geschikt plekje gevonden moest worden, bekijkt Minne een oude Landrover als Noflik plotseling er vandoor schiet. Achter een aantal jonge katjes aan, krijgen we te horen van een woest uitziende en wild gebarende neger. Of we wel lekker zijn en dat soort zinloze opmerkingen. De altijd serene ThreeLeftHands geven rustig aan dat ze meneer best begrijpen, maar of hij wel even wil dimmen, want die toon is nergens voor nodig en wordt bovendien hoogst denigrerend gevonden. Dit helpt weinig en even later komt een blanke man van een jaar of vijftig de nog steeds schreeuwende man bijstaan. Eindelijk een beetje verstand in de situatie, denken wij, maar niks is minder waar, wanneer de blanke doodleuk mee doet in het beledigen en uitdagen. Gezamelijk doen ze hun best om intimiderend over te komen, maar wij vinden het ondertussen vooral zeer amusant en beginnen hardop te lachen om de idioterie van het hele gebeuren. De man begint in te zien dat we niet echt van ons stuk zijn af te brengen en verteld ons dat we gewoon onze hond bij ons moeten houden en dat er dan geen problemen zijn. De man heeft een punt vinden wij en we lopen weer terug naar de auto, tot we iets horen in de trant van ‘…lets go….morons…’ Als je mij een eikel noemt, kan ik jou een ouwe lul noemen, of niet soms, zegt Henk terwijl hij weer terug naar de twee mannen loopt. De spanning begint nu wat op te lopen en beledigingen en intimidaties vliegen over en weer terwijl de houdingen steeds dreigender worden. Henk staat op het punt een tik te incaseren en er ook een paar uit te delen, tot de man grommend zegt dat deze discussie totaal zinloos is en we beter samen een biertje kunnen drinken. Tien minuten later zitten we aan de bar van deze Ier, Stephens, op het strand, waar we lachend een krat Guinness weg drinken en snacht’s mogen overnachten in een van zijn strandhuizen.

Als we nog een beetje licht in ons hoofd wakker worden komt Miriam ons opzoeken en amuseerd zich over onze zeer schone Doutzen, die toch de tekenen van tien maanden reizen begint te vertonen, en Noflik. Ze neemt ons mee naar de basisschool “Vingujini” Daar maken we kennis met een typische afrikaanse school. Zo horen we uit verschillende lokalen kinderen die als een koor de leraar nabrullen en een autovelg die aan een boom hangt doet dienst als schoolbel. Na een korte ontmoeting met de docenten krijgen we een stapel boeken mee om ons voor te bereiden op het les geven en gaan we naar het project van een Duitse idealiste.. Een modderpad, een paar bochten en kuilen verder komen we bij een schitterend erf waarop een weeshuis staat. Hier kijken we rond en zijn erg onder de indruk over de opzet en mooie gebouwen. Als we horen dat ze hier volgens het Britisch curriculum les krijgen zijn we helemaal verbaasd. Onder andere worden kinderen met een hoger leervermogen door “Stichting Twiga” van de staatsscholen uit de omgeving gehaald en hier een kans voor betere educatie gegeven.

Op het terrein van het weeshuis ‘Nice View’ krijgen wij een plaatsje op het grasveld met een schitterend uitzicht over de Indische oceaan. Hier slaan we kamp en bespreken we de komende dagen hoe we hier het beste les kunnen geven.

[Show as slideshow]

Tags: kokosnoot, msambweni, NHL, twiga