Total loss bestaat niet.

s’ Ochtends worden we wakker en ontdekken dat het al weer eventjes in de middag is. Even hopen we op een nare droom, maar één blik naar buiten boort deze hoop de grond in. Zielig staat Doutzen voorover gebogen; twee lekke banden, waarvan één om een onherstelbare velg, een bijna volledig verdwenen linkervoorkant, een partij gebroken staal en een hele hoop krassen en overige deuken, dat is wat wij hebben meegekregen van de Arabische stuurmanskunsten. We staan er bij wanneer Doutzen met veel moeite op een volgende auto ambulance wordt gesleept en we nog steeds vermaledijen we de voorgaande nacht.

In Suez, een paar kilometer verderop, treffen we een bijzonder gedeelte van de stad aan. Een soort mini-dorp dat volledig bestaat uit auto garages en onderdelen. Meteen nadat Doutzen op een schijnbaar willekeurige plek neer is gezet springt er een stel Arabieren in overalls tevoorschijn die zonder omhaal aan Doutzen beginnen te snuffelen. Gewaarschuwd als we zijn, zitten we de mannen dicht op de huid en laten we de auto geen moment alleen. Ons voornemen om zelf de auto weer in orde te krijgen komt niet van de grond, omdat de plaatselijke monteurs niet bij Doutzen vandaan zijn te slaan. Argwanend kijken we toe, geven aanwijzingen en sleutelen af en toe wat mee. Hoewel soms wat ruig in de omgang met onze trots blijken de locals hier heel goed te weten waar ze mee bezig zijn. De volledig verwoeste deur wordt gedemonteerd en weggebracht, we hopen dat we hier ergens een vervanging kunnen vinden. Verder vertrouwen we de bevolking van deze merkwaardige plek steeds meer. Iedereen lijkt zijn specialiteit te hebben en overal is bedrijvigheid. Snel voelen we ons thuis en merken we dat men niet aan onze auto sleutelt om ons te naaien.

Binnen een dag kunnen we voor het eerst juichen; Doutzen is weer in staat om te rollen. Veel is het niet en ze mist nog wat noodzakelijke onderdelen, maar we komen ergens! ‘Ergens’ is in dit geval een kleine garage, waar niks meer ligt dan een ketting en een paal in de grond. De ketting ligt aan de ene kant vast aan de paal en het andere uiteinde wordt aan Doutzen’s verwoeste voorgevel geknoopt. Of Minne maar even zo snel mogelijk naar achteren wil rijden. Veel harde knallen later komt er zowaar weer een herkenbare vorm in het zo beschadigde metaal. Dit gaat de goeie kant op!

In totaal duurde het dik drie dagen tot we weer konden beschikken over een rijwaardig voertuig. Dankzij onze nieuwe vriend Haney, die overal wel iemand kent die iets repareert danwel uitdeukt, is Doutzen met medewerking van vooral een lading grote hamers er weer bovenop. Nog steeds zijn er een aantal dingen die wat onderhoud kunnen gebruiken, maar zoals het nu lijkt kunnen we weer een paar kilometer vooruit. Een dikke pluim dus voor de Egyptenaren die met een hamer en snijbrander wonderen kunnen verrichten! Tevens zien we hier iedere auto met een dakrek rondrijden, wat ons op het idee bracht om het boekenrek achterop iets te ontlasten door zelf ook een prachtige bagage-unit op ons dak te planten.

Op naar Caïro!
Opgetogen omdat Doutzen weer rijdt en dat er deze keer eens een heel dorp vol Arabieren géén voordeel wilden halen uit de ThreeLeftHands, rijden Henk en Minne weg uit het aan Suez vastgeplakte auto-dorp richting Caïro. Of we Mukkes hebben achtergelaten? Nee, natuurlijk niet. Meneer was vast vooruit gereist met een bus, om zo toch nog even Tamara van FrieslandCast te kunnen spreken. Wanneer de andere twee helden bij Tamara´s hotel aankomen zijn ze nog net op tijd om de presentatrice uit te kunnen zwaaien. De enige mogelijkheid om ons te laten interviewen is aan ons voorbij gegaan. Wij moeten namelijk in Caïro blijven om ons visum voor Sudan te regelen. Een pittige opdracht, want veel werken doen ze hier niet. Om de haverklap wordt een doordeweekse dag omgezet in een feest/rust/vandaag-doe ik-lekker-niks dag. Dat terwijl ze ‘normale’ feestdagen weer laten schieten. Geen kerst en wanneer we op 31 December om een uur of twaalf enthousiast de straat op hollen, kon het net zo goed de avond ervoor zijn. He-le-maal niks. Vervolgens kom je er dan weer achter dat men de kerst in Januari heeft gezet. Sta je weer voor niks bij de ambassade.

Uiteraard staan er ook in Caïro weer een zootje oude gebouwen. Om de piramides en de sfinx nu over te slaan ging ons ook iets te ver; dus kunnen wij je vertellen dat de piramide van Cheops een groot meesterlijk bouwwerk is en de Sphynx maar een lullig klein leeuwtje. Mocht Doutzen het later toch niet meer trekken dan vinden wij kamelen ook prima geschikt en blijkbaar is het fotograferen van een dode farao streng verboden.

Gelukkig hebben we het hier best naar onze zin. We genieten hier van de gastvrijheid van Ibrahim en Salami, twee studenten die we ontmoetten via het Couchsurf project. Werkt prima. Op een vrijdag zijn we naar de markt gegaan om ons te beschermen voor de rest van de reis; we gaan toch diep in Afrika.

En wat kopen we dan om ons veilig door Afrika te loodsen? Illegaal een geweer? Een speer of pijl en boog? Sterke sloten? Nee lieve lezers, iets veel leukers. Iets dat ons behalve bescherming ook hulp kan bieden bij de jacht en ontspanning. Vol trots stellen we jullie voor aan de tweede vrouw in ons gezelschap: Noflik. Noflik is een Doberman pup, die na een weekje al aan ons begint te wennen. We hebben het volste vertrouwen in haar kunsten en moeten nu alleen zien uit te vogelen hoe we haar de grens over krijgen…

[Show as slideshow]

Tags: cairo, doutzen, herstel, suez