Van noord naar zuid, van vocht naar vuur

De bergen in Tanzania hebben ons weer voldoende opgeladen om ons onze schier eindeloze set met vaardigheden aan te wenden voor een betere wereld en aldus sleept Doutzen ons in een noodvaart naar onze volgende locatie; een kilometer of duizend wordt maar liefst in een week afgelegd en dat is helemaal niet gek aangezien wij steeds vaker Doutzen moeten vervoeren in plaats van andersom.

In weken als deze, waarin het dagelijks afleggen van een aantal kilometer de essentie van onze dag is, vallen we terug op een even simpele als vermakelijke routine; Het rijden begint ergens in de ochtend, die volgens ons ook na twaalf uur kan beginnen, en eindigt rond een uur of vijf, terwijl we dan al twee uren naar een geschikt plekje zoeken om te overnachten. Ondertussen hebben we ook ergens een kool of zak rijst opgescharreld die, zodra we stilstaan, in moordend tempo worden gaar gekookt en gewokt op een veel te hoog vuur in onze opvallend genoeg nog steeds functionerende wasmachine trommel. Na een bak thee zoeken we onze nesten op. Mukkes en Minne slapen buiten de bus, waar ze samen met Noflik de wacht houden over Henk, die als enige nog in de bus slaapt. De volgende dag staan we op, wordt er absoluut niks gedaan tot de eerste bak koffie en stappen we na wat huiselijk vertier in voor de volgende paar kilometer, die ons momenteel van noord naar zuid Tanzania moeten brengen.

Talloze Baobab bomen zien er uit als toneelspelers in grillige houdingen en worden afgewisseld door dorpjes in de verte, waar de zon haar stralen uiteenspat op de zwetende blikken daken. Eindeloze rijen vetplanten waar shizel touw uit gesponnen wordt, rookpluimen van omliggende bergen en wervelwinden die hopen stof meenemen vormen ons uitzicht voor een aantal dagen. Dagen waarin hordes vrouwen langs de weg hun waar ten toon spreiden die wij gretig van hen afnemen. Niet wat je denkt, we hebben het hier gewoon over tomaten, uien of welk gewas ook maar de specialiteit is van het betreffende dorpje.

Aan het eind van een dezer dagen zijn we een behoorlijk stuk van de weg afgereden in onze queeste naar een fatsoenlijke locatie ten einde daar de nacht door te brengen. Een goed half uurtje hobbelen we over een weggetje dat ons door een volledig afestorven en afgebrand bos stuurt. Als het goed is komt er bijna regen aan in de vorm van heel erg veel water en dan schijnt het nuttig te zijn om alles wat nog overend staat plat te branden, zodat alles na de regenperiode weer kan bloeien als nooit te voren. Voor het simpel vercomposteren van het plaatselijke GFT afval is waarschijnlijk geen geduld en dit geeft de omgeving een uitgestorven indruk, dat je met een mooi woord ‘desolaat’ zou kunnen noemen. Grijs, grauw en verlaten door God en alle levende wezens in een omtrek van een paar honderd meter is de onnoemelijke rust die hier van uit gaat precies wat we zoeken en Doutzen zetten we dus naast iets wat ooit misschien een hele mooie boom was, maar misschien ook niet. Nu is het in ieder geval niet meer dan een zwartgeblakerd stompje hout.

“Hier komt toch niemand?” denken we in de volle overtuiging die je alleen vindt bij mensen die altijd gelijk hebben, maar deze keer hadden we het toch echt fout. Nou ja, niet helemaal fout, want diezelfde gedachte kwam simpelweg ook op bij twee andere ontspanning zoekende overlanders, die in hun volledig uitgeruste Landrover precies dezelfde zijweg als ons namen en ook net zo lang doorreden totdat ze uiteindelijk tot stilstand kwamen naast ons gekoesterde plekje. Het feest was helemaal compleet toen we aan de hand van een opvallend vertrouwd klinkend vocabulair ontdekten dat deze mensen in deze ‘middle of nowhere’ ook Nederlanders zijn. Er werden meteen een paar stoeltjes uitgeklapt naast ons eigen Dante’s Inferno/keuken, waardoor het open plekje op een typische camping ging lijken. Die avond wisselden we verhalen uit met Martin en Jet, deelden we ons eten en dansten we tot middernacht op Andre Hazes in zo oranje mogelijke kleding.

Steeds dieper rijden we het binnenland in, waar ondanks de aanwezigheid van het best wel grote Rukwa meer een toenemend tekort aan water ook ons begint te beinvloeden. Rijden we ondertussen zonder al te veel enthousiastme langs olifant en zebra, wanneer we ergens onder een boom naast schots en scheve hutjes een waterpomp zien staan verliezen we onze zelfbeheersing. Nodeloos hard stappen we op de tegenwerkende rem, slingeren we piepend en scheurend achteruit, struikelen we over elkaar om als eerste Doutzen uit te klimmen en zijn we praktisch naakt op het moment dat we voor de pomp staan, waar we ons vervolgens uitgebreid wassen en onze flessen vullen onder het uitkramen van woordeloze kreten van eindeloze, genadeloze vreugde. Als er al water is frist het ons vaak wat op, zodat we weer wat zelfbewuster worden en onder het oog van de verbaasd toekijkende dorpelingen, weer recht op gaan staan en vol klasse en gestileerde waardigheid ons terug trekken naar onze bus.

We zijn nu dus echt in het midden van nergens
Een aantal dagen rijden we vervolgens op zoek naar een dorpje dat op geen enkele kaart staat aangegeven. In dit dorpje moet de Kilangala missiepost staan, veertig jaar geleden opgericht door Trientje Beimers, die bij iedereen in Het Bildt bekend schijnt te zijn. Dit collectieve bewustzijn heeft ons dan waaschijnlijk over geslagen, want Henk en Minne hadden nog nooit van deze dame gehoord. Marten dan weer wel, maar dat heeft meer te maken met een aantal mannen die in het verleden ook hun diensten aanboden aan dezelfde missie. Deze mannen zijn namelijk Marten’s vader, oom en opa, waardoor wij vinden dat de missie eigenlijk een soort Mulder familiebeweging is.

Natuurlijk vinden we de missiepost, want na een jaar Afrika zijn wij waanzinnig goed in het ontcijferen van Afrikaanse aanwijzingen die voor de normale mens als wirwar van onzinnige woorden en veel gelach moeten klinken. “Het is vlakbij, hahaaha!” zegt een klein meisje dat moeiteloos een kilootje of twintig houtskool op haar hoofd balanceerd. Wij weten wat dit betekend: Na de heuvel bij de derde boom linksaf tot je de hyena’s hoort. Daarna rijdt je drie uren in de richting van de zon en daarna moet je het nog een keer vragen. Hartstikke eenvoudig voor de ThreeLeftHands en na een dagje spoorzoeken vinden we een kerk, een school, zoals overal een weeshuis en Mozes en Jeany die oprecht blij zijn met onze komst.

De missiepost ligt aan een kant van een wijde valei en op een mooie open plek staat huisje waar wij in worden gestationeerd. Het knusse plekje is opgetrokken uit dikke lagen beton en verschilt net zo veel van de dorpshutten als de ThreeLeftHands van de dorpelingen. Het huisje heeft zelfs iets van een veranda, die een wijds uitzicht geeft over de droge bruine velden, waar het opvliegend stof er soms voor zorgt dat we de heuvels in de verte niet meer zien. s’Nachts lichten verspreid over de kilometers branden op die soms klein genoeg zijn om er omheen te kunnen zitten en soms honderden meters beslaan en meerdere dagen duren; in het daglicht zie je niks, maar s’avonds zijn de vlammen altijd daar, in de verte, hoog, fel en bizar.

Het ziekenhuis van de missie krijgt, net als ons en de rest van het dorp, maar twee uur per dag electriciteit van een grote diesel generator midden in het dorp. Omdat het dak van het ziekenhuis vol ligt met zonnepanelen vinden we dit best raar en natuurlijk klopt het ook niet. Verschillende instanties hebben op verschillende momenten verschillende instalaties aangelegd, waardoor niemand nou echt weet hoe wat nou eigenlijk werkt. Gelukkig kunnen wij heel veel en ook het wel en wee van zonne energie behoort tot ons immer uitpuilend scala aan kennis. Zo vinden we uit dat de meeste panelen niet of verkeerd zijn aangesloten, er geen juist gebruik wordt gemaakt van de voorzieningen en men heel veel behoefte heeft aan de ThreeLeftHands. Elke draad lopen we na, alle gloeilampen worden gewisseld voor efficientere spaarlampen, panelen worden schoongeboend en baterijen worden opnieuw aangesloten. Als we bijna klaar zijn leggen we uit dat wanneer er een beetje verstandig wordt omgegaan met het stroomverbruik, het ziekenhuis dan maar liefst vierentwintig uren per dag over electriciteit beschikt en dat is natuurlijk best handig wanneer men normaal in het donker op de tast moet opereren. Hoe dan ook, ‘verstandig’ is nogal een gecompliceerde term ontdekken we, wanneer we meteen na deze uitleg een tafeltje met een TV naar ons krijgen toegeschoven. “Nee, die sluiten we dus niet aan, dat kost veels te veel energie en dan heb je vanavond geen licht, dat zeggen we toch net?” “O ja, ja, nee… natuurlijk.” Als we de komende dag langslopen, zit het halve dorp bij het ziekenhuis voor de TV, die iemand toch heeft weten aan te sluiten…

[Show as slideshow]

Tags: droogte, kilangala, middle of nowhere, tanzania, tryntje beimers, water