Van the Falls naar de berg. En er niet overheen.

P1030738.JPG

Zimbabwe. Dit keer waren ook wij er niet helemaal gerust op. Toch de thuishaven van een van s’werelds meest gevreesde dictators, meneer Mugabe. Wat hebben twee scherpe Nederlanders met een eigen mening over land en ontwikkelingen hier te zoeken? De grenspost was een eitje, dus dat begon goed. Omdat we zoals gebruikelijk geen map hadden gekocht hadden we geen flauw idee waar we waren. We rijden van Nederland naar Zuid-Afrika, dus onze geografische kennis stelde ons nog wel in staat te redeneren dat we in het Noorden waren, dus reden we richting zuiden tot we bij een afslag kwamen die wel iets bekends had, waar we dus ook insloegen. Richting Lusulu!

In Lusulu, alweer een klein afgelegen dorpje, is het de bedoeling dat de school aldaar een tuin aanlegt om zo het grootste gedeelte van het bijbehorende dorp te kunnen voorzien van eten. Alle onderdelen zijn aanwezig; land, watertanks, zonnepanelen etcetera. Wat er wel ontbreekt, is de kennis om alles deugdelijk aan te leggen en daar komen wij dus om de hoek kijken.

We reden in totaal twee dagen over zand en grindweggetjes en de weg werd stiekem steeds slechter, tot het punt waarop alles om ons heen leek te schudden en het kletteren van onze kopjes en pannen een oorverdovend gedruis was geworden dat zich kon meten met de Victoria Falls op een zonnige middag in juli. Steeds steiler werden de hellingen, steeds groter de stenen die de weg vormden. Op een bepaalde helling die geen eind leek te kennen moesten wij, en Doutzen, onze meerdere erkennen in de berg die we toch echt over moesten. We hadden onze auto echt onverantwoord afgebeuld en Lusulu was nog best ver, dus moesten we, voor de eerste keer tijdens onze reis toegeven dat een 4×4 best handig was geweest.

P1030760.JPGNa de terugweg, die weer twee dagen duurde, kampeerden we bij een heuse countryclub. We kwamen in gesprek met een grote blanke man met snor en we konden het niet laten om te vragen hoe dat nou was, leven onder een dictator. Nou, dat viel dus allemaal reuze mee. Tuurlijk, de man had wat dingen gedaan die echt niet door de beugel konden, maar op het moment was het allemaal wel prima. En het moet gezegd, ons verblijf in Zimabwe is niet moeilijk geweest. Politie agenten zijn relaxed, de mensen aardig en alles straalt wel wat uit dat er niks aan de hand is. Bliksemschicht natuurlijk, als je alleen weet wat je leest en hoort, maar er is hier echt weinig aan de hand; het leven gaat gewoon door. Misstanden en dergelijke zijn slechts momenten. Als er iets gebeurt, gaat het volgende moment alles gewoon door en daar moet je het mee doen. Met stilstaan schiet je niet heel veel op. Dat is zo ongeveer de instelling hier. Het wordt pas lastig wanneer de volgende president komt, met zijn eigen hervormingen en dergelijke.

Zimbabwe verdiend nog wel wat meer dan alleen onze avonturen. Er door heen rijden geeft je het gevoel dat je je op de set van Mad Max bevindt. Niet lang geleden was dit een wit land met een krachtige economie. Toen werd al het land opnieuw verdeeld, blanken weggejaagd of vermoord of iets daar tussen in en toen was het het wilde westen in Afrika. De valuta donderde naar beneden, hele landerijen takelden af in korte tijd en Zimbabwe was weer terug aan het begin van de beschaving. Bizarre verhalen vindt je in ons volgende blog, laten we jou eerst achter met de linkjes naar onze laatste filmpjes.
Nummertje 1, noemeros dos, episode 3 en als laatste cinematografisch kunststukje 4

Tags: , , ,

One Response to “Van the Falls naar de berg. En er niet overheen.”

  1. Rutger Says:

    Wat ik me toch af vraag he. Zijn donaties aan jullie ook belasting aftrekbaar :P