Weer een meeslepend verhaal. Dit keer in Zuid Afrika.

P1030925.JPGHet zou je niet meer moeten verbazen dat Doutzen ook nu weer stuk was; een nieuw land, een nieuw mankement, dat kennen we nu simpelweg als routine en een vijfhonderd kilometer zonder ongewenst gereutel van de motor kunnen we bestempelen als een reden tot ongerustheid op zich.

In Zuid-Afrika, waar we dus heen gesleept werden, is het de versnellingsbak die – hoe zullen we dat eens netjes zeggen, helemaal aan braad is. Maar, in Zuid-Afrika is het voor de eerste keer in dit van Volkswagen onderdelen verstoken continent geen probleem. Hier werd ons type auto immers tot ver in de negentiger jaren nog geproduceerd, dus een versnellingsbak moet dan geen probleem wezen. Zou je denken.

We verwachtten wel dat we hier iets meer moeten betalen dan in Nederland, waar je ze vrijwel gratis ophaald, maar de zoals de prijzen hier liggen, liggen ze nergens, en dat is geen positief commentaar. Honderden euro’s moeten de mensen hier voor het benodigde onderdeel hebben, zelfs als deze zelf ook nog voor reparatie vatbaar is. Onzin, vinden wij en dus zoeken we stug een eeuwigheid door, terwijl we onszelf stationeren op de zanderige parkeerplek van ‘Gear & Diff’. De eigenaar van dit etablissement is een beste vent en ook nog eens een versnellingsbak specialist, maar zelfs deze Zuid-Afrikaan heeft geen hoop op een goede afloop.

P1030884.JPGUiteindelijk vindt Mukkes een telefoonnummer en, zoals wel vaker wanneer je een telefoonnummer vindt, belt hij het ook. Zodoende, en niet anders, krijgt Mukkes een Indiër aan de lijn die wel de juiste bak heeft liggen voor een bedrag dat heel wat beter klinkt dan de prijzen die we eerder hoorden, maar nog niet zo goed is dat we deze quotatie durven te publiceren. Haak en oog aan deze oplossing is dat ze onze oude versnellingsbak er voor in de plaats willen en dus klimt Mukkes een dag later in een busje in dienst van het openbaar vervoer, vergezeld van zijn 60 kilo zware versnellingsbak naar het 500 kilometer verder gelegen Pretoria.

Mooi stadje, dat Pretoria, maar daar had Mulder geen oog voor. Mulder had oog voor de Indiër die hem ophaalde. “Ja, kom maar even mee naar de garage.” Eigenlijk waren we niet eens verbaast dat toen we bij de garage stonden er geen passende versnellingsbak was. Mukkes vraagt of ze begrijpen dat ze hem nu voor niks 500 kilometer hebben laten reizen, vergezeld van een hoop metaal die nu ook weer mee terug moet. De Indiër haalt, heel typerend, zijn schouders op. Een dag later komt Mukkes dus terug, zonder versnellingsbak.

Toch een oplossing! Tenminste…
Abie, de eigenaar van ‘Gear&Diff’ heeft na tien dagen behoorlijk medelijden met ons en besluit een belletje te plegen naar een iemand die een bepaalde machine langs brengt waarmee misschien het een en ander toch nog gerepareerd kan worden. Nog geen drie uren later start de motor van Doutzen weer. Dat is leuk, maar ook frustrerend; dit betekend dus dat we weer tien dagen hebben verspilt.

P1030958.JPGAan de andere kant, Doutzen is nu wel zo goed als nieuw en we rijden dan ook weer vrolijk verder. We hebben nog heel veel plannen namelijk. Die vallen niet veel later in duigen wanneer we bij een tankstation staan en niet kunnen betalen. Geld is op. Dat van ThreeLeftHands, dat van Mukkes en dat van Henk. Alles hebben we in dit project gestoken en nu zijn we helemaal blut. Om de diesel te betalen doen we dingen die we liever voor ons houden en besluiten dat het nu te ver is gekomen. We keren, na een kort bezoekje aan de Drakensbergen om en pakken het vliegtuig naar huis. Vraag ons alsjeblieft niet wat we voor die tickets hebben moeten doen.

Tags: , , , , ,

6 Responses to “Weer een meeslepend verhaal. Dit keer in Zuid Afrika.”

  1. Hans, Leeuwarden Says:

    En zo eindigt een ambieus gestart project? Beetje teleurstellend wel.

    Dat Doutzen aan haar lot wordt overgelaten, doet me niets maar what about Noflik? Ik weet inmiddels dat Afrikanen geen hondenliefhebbers zijn dus haar daar achterlaten, heeft ze niet verdiend na wat ze allemaal voor jullie gedaan heeft. Jullie hebben haar toch wel mee terug genomen, niet?

    Ik ben heel benieuwd naar de werkelijke verhalen. Die hoor ik nog wel als we elkaar zien.

    Groet,
    Hans

  2. Rutger Says:

    o_O

    Naar huis? Echt? Ik zal maar niet vragen wat jullie voor die tickets hebben moeten doen, maar wauw. Ben benieuwd naar jullie retrospectie van dit 2e avontuur. Komt er nog een 3e campagne of zijn jullie nu klaar met Afrika.

  3. TF Says:

    Allereerst: En Noflik dan?

    Ten tweede: wat hebben jullie moeten doen? ‘fess up! ;)

  4. Alexandra Says:

    Oh nee! Wat ontzettend jammer!! Het is toch geen 1 april meer… :-S Vond het zo leuk om jullie avonturen te volgen. En dat van die Indiër verbaast me helaas nix. Heb in India zó vaak meegemaakt dat je de hemel op aarde werd beloofd en er later nix van waar bleek te zijn…
    Zijn er niet nog gulle mecenas te vinden voor jullie?

  5. de prikzuster van de GGD Says:

    Hey lui,

    Lees nu toevallig jullie laatste bericht en mijn eerste reactie was oooooooohh, wat jammer. Ga zo nog oude berichten lezen.
    Jullie zijn vast al geland.
    Jammer dat het zo eindigt.

    Maar wie weet!
    Groet, van de prik zuste

  6. Jack Says:

    Misschien is t wel zo fijn als jullie even op je website de actuele situatie plaatsen, in hoeverre jullie project nog een project is en waarvoor jullie nog steeds geld vragen om te doneren. Jullie zijn al een tijdje uit Afrika waar jullie met zijn 2en waren dus misschien de naam ook even veranderen en het is voor potentiële donoren wel zo eerlijk te vertellen waar ze op doneren.
    jck