In het land van melk en honing

In Israël zijn de besnorde veteranen ingeruild voor lachende zwaar-bewapende jongeren die ons in goed Engels verwelkomen. Nadat we Doutzen door diverse ijzeren gordijnen heen manoeuvreren worden we tot op het bot ondervraagt over onze tocht en achtergrond.

Hiervoor was alles wel behoorlijk vlekkeloos verlopen. Omdat regen ervoor zorgt dat halve bergen op de weg belanden zijn we wel iets later dan gepland, maar onze drie-dagen-verzekering komt niet in gevaar. Onze belasting echter wel, en bij de grens betalen we behalve een exit-tax (ja, echt) ook een boete voor de belasting. Dit geeft niks, want je kunt Israel vervolgens binnenrijden zonder iets te betalen. Niets, noppes, nada! Gelukkig wisten we nog onze Soedanese vriend te herinneren die iets zei over het gevaar van Israëlische stempels en doolt er nu een los papiertje tussen de paspoorten. Vol vreugde en enthousiasme beantwoorden we de bizarre vragen die ons, elk individueel, bij de grensovergang worden gesteld. Onze antwoorden zorgen voor opgetrokken wenkbrauwen bij de appetijtelijke meisjes die ons streng proberen aan te kijken. Ja, we wonen in een bus. Wat we doen in Israël? Naar de kibbutz. Welke? Zijn er meer dan? Nee, we hebben geen adres. Mijn opa heet Alje, net als mijn vader. Jullie zijn een week door Syrië gereden? Ja, we hebben een langzame auto. Een half uur per persoon later is deze semi-inquisitie ten einde, hoe goed we ons best ook doen de meisjes aan de praat te houden…

Update: The media loves us again! Take a look at an article in the biggest newspaper in Israel (translation..) and FrieslandCast made another great movie!

Aangezien we de auto papieren al vanaf Duitsland niet meer nodig hebben gehad keren we Doutzen compleet ondersteboven om tot de ontdekking te komen dat de groene kaart, samen met een oude lamp, een snoepreep en een konijnenpoot, een geheim plekje hebben gevonden achter het handschoenenvakje. Het hoofd van de douane is zichtbaar geïrriteerd over onze uitstalling op de grens en meldt dat alles rap weer in de bus moet als we diezelfde avond het land nog binnen willen rijden. Deze ambtenaar denkt niet even logisch met ons mee, aangezien tien meter verderop alles weer uit de wagen moet worden gesleept om door de scanner gehaald te worden. Vol enthousiasme proberen we ze zelfs zover te krijgen om onze matrassen even te laten controleren op huismijt, maar slaapspullen worden blijkbaar wel vertrouwd. Ach, prima. Minne oppert dat dit een ideaal moment is om de bus opnieuw in te richten en daar zijn Henk en Mukkes het best mee eens. Onze uitdragerij, inclusief mondharmonica’s, voetbal, wasmachine-trommel en heel veel takken hout, trekt bekijks en niet veel later trappen we relaxed maar een balletje met een stuk of wat douaniers. We nemen onze tijd om te besluiten welke tas waar het beste past, onder het genot van een lekker bakje thee. Dat we onze tijd namen blijkt wanneer er iemand naar ons toekomt met de boodschap dat de grens al weer even dicht is, en of we misschien op willen schieten zodat de mensen hier ook naar huis kunnen.

Iets later rijden we het land van melk en honing binnen. Dit land is niet heel groot, maar omdat we verwachten hier meer te kunnen verdienden dan in Ethiopië om de peperdure overgang naar Soedan te betalen, besluiten we toch maar eens een kaart te kopen. Bij het eerste tankstation stoppen we en stappen half vergaan op onze blote voeten uit, wanneer we weer instappen kloppen er twee meiden op ons raam, vragen ons of we zin hebben in een feestje en drie dagen later vinden we dat Israël een mooi land is met prima mensen terwijl we op een strand bij Tel Aviv de zonsopgang begroeten…

Omdat de moeder van Mukkes dertig jaar geleden vrijwilligerswerk in een kibbutz heeft gedaan zijn wij van harte welkom bij Yuki en Yutsi ergens in het noorden van Israel. Als eigenaar van een restaurant genaamd Dag al Hadan, leren zij ons behalve vissen kweken, prima eten ook de basis beginselen van dit westerse land. Een kibbutz blijkt geen dorp maar een soort van sociale commune te zijn, welke zijn opgericht om het land op te bouwen. Onze verdere reis door leert ons tevens dat dit prima restaurant een van de bekendere van het land blijkt te zijn, waar iedereen wel eens geweest is. Naast goed eten krijgen we tevens een eigen huisje, inclusief bed en douche! Fris en fruitig zien we iets van de prachtige natuur naast Libanon, waar twee jaar geleden bommen met regelmaat insloegen. Tussen de mijnenvelden valt er ook hier weer prima fruit en honing te plukken en staan er ook hier zowaar weer enkele kastelen.

Op onze zoektocht naar een bijbaantje komen we na enkele dagen uit bij de dochter van Yuki, waar we misschien in de buurt olijven uit de bomen kunnen halen. Aangezien we in Turkije hier al ervaring mee hebben opgedaan lijkt ons dit een prima job, en helpen wachtend op het ja-woord Sela en Lior rond hun prachtige landgoed. Op een of andere manier blijken Thaise arbeiders over meer papieren te beschikken waardoor onze werkervaring geheel overbodig blijkt te zijn. Gelukkig kunnen we onze helpende handen alsnog uitsteken en vol enthousiasme schilderen we binnen een dag een compleet appartement van een oud vrouwtje. Alhoewel we de gastvrijheid en natuur op het landgoed eigenlijk niet willen verlaten moeten we toch ooit eens verder, wanneer vervolgens een autoblad in Tel-Aviv geïnteresseerd is in Doutzen lijkt ons dit een prima excuus om deze stad eens te bezoeken

Tijdens een routine remmen-checkup komen we er achter dat we tussen de meest bizarre reserveonderdelen en dit-kan-wel-eens-handig-zijn-meuk geen krik kunnen ontdekken. Nu blijken we dus ergens in Nederland of Griekenland drie auto-krikken te hebben laten liggen, wat erg praktisch is wanneer je over twee reserve-wielen beschikt! Na het interview van Doutzen proberen Mukkes en Minne het almaar groeiende verlanglijstje eens in te korten, terwijl Henk door Tel-Aviv sjokt op zoek naar een (bar)baantje. Uiteraard wordt niet iedere krik goed bevonden, denken Arabieren dat een ‘made in Holland’ blikopener antiek is en krijgen we het idee dat ze ons ook hier weer toeristische prijzen willen laten betalen. Zijn er toeristen die een roestig elektrisch kookplaatje als souvenir wil meenemen?!? Blijkbaar zijn wij op Koninginnedag goed verwend, want in deze jackpot-prijzen hebben wij geen zin in. Egyptenaren schijnen daarentegen nog wel in oude Benzen en Transporters te rijden, dus nemen we aan dat we de komende 600 kilometer geen lekke band krijgen.

Henk zijn onderhandelingen hebben blijkbaar meer succes, waardoor hij een baantje voor enkele weken in de English Pub heeft gevonden. Aangezien Tel-Aviv verder veel te westers is voor Mukkes en Jerusalem iets ouder schijnt te zijn rijden we dezelfde avond naar de heilige stad. Uiteraard gaat dit ook niet zoals gepland en blijkt onderweg Doutzen weer te veel op te vallen. Een aardige kerel haalt ons in, steekt zijn duim op en schreeuwt door het raam of we honger hebben.. eum.. altijd! Israel bevat niet zo veel melk, maar genoeg goed eten. Zo belanden we opnieuw achter een gevulde tafel, te veel gastvrijheid, yet another kibbutz, heerlijke honing en weet Mukkes iedereen te verbazen tijdens een potje voetbal. Hier horen we iets over pamper-gooiende orthodoxe joden op Sabbath wat ons een intressante vertoning leek en zodoende rijden we enkele dagen later ’s avonds een uitgestorven Jerusalem binnen. Wanneer we geen bordje ‘Center’ meer kunnen ontdekken parkeren we Doutzen aan een rustig pleintje op de stoep. Voordat we een uitgebreide tour krijgen door een bevriende tour-guide lopen we ’s avonds ons al meteen te verbazen over de diversiteit aan culturele en religieuze tegenstellingen. We hebben interessante discussies met permanent-gekrulde bakkebaarden bij de klaagmuur en staan raar te kijken van de zwaar-bewapende security die voor iedere openbare gelegenheid, inclusief hamburgertenten, aanwezig is. Nadat we een snelle glimp van de Old-City en hebben opgevangen, klimt Jerusalem langzaam uit haar Sabbath-schelp en staan we nog raarder te kijken over de drukte op het voorheen zo stille pleintje. Doutzen blijkt geparkeerd te zijn in hartje centrum en trekt als een echt model veel bekijks. Met electriciteit van een lantaarnpaal, stromend water van een restaurant en gezellige Israëlieten rond de bus vinden we zelfs dit centrum een prima kampeerplaats, hopend dat de alom aanwezige politiemacht ons niet uit het bed gaat lichten.

Aangezien ons diverse malen wordt gevraagd of we Joods zijn en een ‘nee’ antwoord het gesprek abrupt beeindigd, besluit Henk de volgende dag deze vraag maar eens met een volmondig ‘Ja’ te beantwoorden. Dapper, want dit heeft meteen als onvoorzien gevolg dat Henk in leren bandage gestript wordt, de Torah op moet lezen en vanaf die dag goed gezegend is. Dit kan hij ook wel gebruiken aangezien hij enkele weken zonder Minne en Mukkes moet vertoefen. Vlak voor het busstation zetten we hem op fiets richting Tel-Aviv om geld te laten verdienen, terwijl Mukkes en Minne proberen wat meer te weten te komen over de bizarre situaties in Jerusalem..

Tags: , , , ,

19 Responses to “In het land van melk en honing”

  1. Pieterb Says:

    He mukkes,

    met z’n allen nog in the air zie ik wel.
    Aan de fotos te zien ben je zo langzamerhand toe aan de bloemetjes en de bijtjes (haha)

    Ga jullie goed en wij blijven het gevaarte doutzen volgen.

    Pieter

  2. Jeffrey Says:

    Hey kerels,

    Volg jullie verhalen op de voet en blijf het intresant vinden wat jullie zoal wel niet tegekomen en hoe je behandeld wordt (wat soms wel een te wensen over laat) hoop dat de rest van de reis nog veel goeds gaat brengen. keep it up

    Groetjes Jeffrey

  3. Daniel Says:

    Hi,
    I am the Israeli guy you met in faralya, turkey. I can’t read dutch so I am not sure where you are but I understand you are in Israel. if you want hospitality and some contacts with palestinian and isareli peace activists contact me. I will be in Jerusalem for the weekend
    Daniel 050-8629939

  4. Ilse Says:

    Hey Dudes!

    Zelfs airco in het huisje! Tsja die herken ik door mijn verblijf op Curaçao meteen, want die zitten hier ook overal ;-)
    Wat heeft dat paard zich onbeschoft gedragen tegenover Doutzen. Ik zeg: Je reinste aanranding. Als jullie nou een rechtzaak aanspannen, misschien kun je er wat aan verdienen, schadevergoeding :-P Maar het scheelt toch wel om met zo’n mooie dame op stap te zijn. Je trekt veel aandacht waardoor blijkbaar eten en dergelijke echt cool!:-D Het eten ziet er idd voortreffelijk uit op de foto’s!

    Ik zou zeggen ga zo door, behandel Doutzen als een dame (maar dat doen jullie al) en blijf die fijne blogs plaatsen.

    Liefs Ilse

  5. Milk and honey | Three Left Hands Says:

    [...] Three guys, one old camper and a cup full of idealism, which will easily scare away the fear of the unknown. Henk, Minne and Mukkes are driving to Africa to experience the local situation and stick there hands out were needed for a better world. On the right side you’ll find more information, subscribe to our newsletter, post a reaction to our blogs and answer our call to donate on our paypal-account. « In het land van melk en honing [...]

  6. Tamara Feddema Says:

    Woehoe, weer een blogje!!! Yeah!!! Hope to see you in Egypt! Xxx Tam

  7. Hans Says:

    En wat is de inhoud van die grote waterpijp MInne? Van Israëli die ik ken weet ik dat er flink geblowd wordt daar. Voor jou hoop ik dat de pijp gevuld is met een lekkere inhoud. Krijg je misschien weer inspiratie om een devedeetje te vullen met de laatste beelden zodat er weer een nieuwe aflevering op http://www.FrieslandCast.nl geplaatst kan worden.

    Laat de wereld meegenieten van wat jullie onderweg zien en wie weet levert het wat extra donaties op. Donaties voor de ThreeLeftHands kunnen gestort worden op 12.16.45.657 t.n.v. Stichting ThreeLeftHands te Leeuwarden en ze worden in dank aanvaard. Ook de kleine donaties.

  8. marcel Says:

    Hey Minne, Mukkes en Henk!

    Zo te lezen gaat het helemaal prima en genieten jullie er volledig van. Helemaal goed! Mooi om te lezen dat jullie een oude dame hebben geholpen met verfen. Klopt het als ik zeg dat jullie nog een feestje hebben gehad met een aantal dames? Hier had ik ook wel iets over willen lezen en uiteraard mis ik daar nog foto’s van… ;-) Dus Henk een aantal weken in een Engelse pub aan het werk….?! Cheers!

    Maak er een top tijd van en krik Doutzen nog wel eens, zodra jullie het juiste gereedschap hebben.

    Greetz, Marcel

  9. Johan Says:

    Heren, jim belibje mar wer fan alles net? Al wer in stik better os in Syrie of net? Ik mat sisse dat hoe fjirder jimme komme, hoe mear ik respect foar jimme krei, wat in afentoer man!! Ik wit net mar ik tink dat ik fan bolsturrighied al lang ergens in mekoar kropen ien in hoekje hie lein! Mar jimme redde jim wol aardig tocht ik sa, eerlyk sein hie ik earst mien twyffels mar no ik jim site efkes volgt ha (jaja, Johnny is tsjintwurdig online! bin zelfs al oant telebankieren!!) tink ik dat ‘t hielendal goed komt! Mannen, in noflike foartzetting fan jim belibbenis, keep on the good work en it aller wichtigste: have fun!! No t beste en oant sjen! grtz Johan

  10. Hans Says:

    Zo, bij gebrek aan nieuw materiaal heb ik maar een melig gesprek op FrieslandCast geplaatst. Dit gesprek is gevoerd door Henk, Minne en Marten in de rijdende Doutzen Cruiser op weg naar de Syrische grens nadat ze door de brandweer van hun slaapplaats waren verdreven.

    Bekijk het filmpje op http://www.frieslandcast.nl en geniet mee van deze conversatie op hoog niveau. Een conversatie over riekende voeten, maskara en de hardloop schoenen van mevrouw Bonnema :-)

    Met smart wordt gewacht op toezending van nieuwe footage om daaruit weer wat leuke filmpjes te monteren om de ‘dedicated followers’ van de Three Left Hands te plezieren en op de hoogte te houden.

  11. Martine Says:

    Ha mannen met baarden,

    Jim bin wol lekker oenderweis leas ik wol. Hopelijk binne de kommende landen net sa difficult om troch de grins te kommen ensa. Alhoewel…sudan en sa, das ek net niks. Een goeie foorsetting fan de reis!dan meitjse wy jir nog een pear sinterklaas gedichten.

    Groeten!

  12. Henk (ja die van de drie!) Says:

    Ik mis de bus, verdeurie…!

  13. Laas Says:

    Boys weer een pracht verhaal.
    Mukkes wordt ook al een echte imker
    Als fietser ben ik benieuwd naar het fietsavontuur van Henk. Lijkt me een stoffige gebeurtenis maar wel uniek om in Israël te fietsen (Kogelvrij vest nodig?)
    Verder Minne gefeliciteerd met je 26 verjaardag vandaag (3 december) Wees voorzichtig, sommige bommen kunnen nog op scherp staan.
    Een kadootje wordt wel via de bank verstuurd.
    Kun je zelf je thermopane ondergoed kopen.
    De groeten aan allen.
    Heit laas

  14. T F Says:

    Minne, ik wist net dasto jirdje wiedest, oars hie ik dy wol felisitearre, by dizze och in kear: wolfelisitearre mei dyn jierdei! Beestuuhh!!! ;-) Snoezles, Tam

  15. marcel Says:

    Hey Minne!

    Gefeliciteerd met je verjaardag!! Ik ben nog net op tijd…

    Groeten aan Martin en de Ier!

    Marcel

  16. Pake Minne Says:

    Hast mar wer op reis net. De earste twa hûndert kilometer doch ik er wol wat peut ien de lege tank. Dus oan de start fan jim nei te begjinnen aventoer kin it net lizze .Hoe sit it ,ha jim no al ûn krik foar de doutzencruiser.! Noch betanke foar it telefoantsje

  17. janneke en alje Says:

    He, boys, maslomga? hoe was de Masada en ein gedi? vast mooi. Minne nog gefeliciteerd met je verjaardag. veel reactie hier in berlikum over jullie interviews op omrop fryslan. veel mensen luisteren daar naar . Hopelijk lezen we gauw weer wat leuks. shalom en marten veel liefs van je ouders.

  18. Chandra Alleruzzo Says:

    quite nice post, i undoubtedly adore this amazing website, carry on it

  19. Airco plaatsen Says:

    This is the best post on this topic i have ever read.I am really very impressed with it.Keep blogging.