Crisis update en einde Israel

De drie linker handen wensen je geweldige feestdagen en een goed 2009! Maar nu ga je eerst ons blog lezen, want die is weer geweldig.

Update: Momenteel zitten we in Egypte, waar we eindelijk begrijpen waarom iedere Arabier als een mafkees met zijn lampen loopt te knipperen. Dat is namelijk om je tegenligger wakker te houden en op je aanwezigheid te wijzen. Wij knipperden niet, maar onze aanwezigheid was er zeker wel. En dat heeft een slapende Arabier ook ontdekt. En wij hebben ontdekt dat een Mercedes niet van wol is gemaakt. Verder zijn jullie helden ongedeerd, behalve Doutzen, die heeft met haar linker voorgevel onze vege leden beschermd, met als gevolg een total loss supermodel. wat dit betekend voor onze reis vertellen we later, eerst laten we horen wat we de laatste weken in Israel hebben uitgespookt. Blijft het nog even spannend.

Israël is geweldig voor ons geweest. Ongelofelijke gastvrijheid, mooie gevarieerde omgevingen en fantastisch open mensen. Nou, daar hoort een bedankje tegenover en dus besloten we Jeruzalem te trakteren op een feestje door de drie stoerste mannen in Israël. In het onwaarschijnlijke geval dat er twijfels mochten bestaan, dat zijn wij. Op ons vaste plekje in het centrum regelden we een relaxte DJ en genoeg bier, dat we verkochten voor een schappelijke prijs. We blijven tenslotte Nederlanders. Dit feest betekende ons afscheid van Israël, waar de laatste twee weken net zo geweldig waren als de eerste paar, maar wel totaal anders omdat de Three Left Hands niet gezamenlijk waren.

ThreeLeftHands -1 = TwoLeftHands
Henk zat in Tel-Aviv, waar hij genoot van de unieke sfeer in artiestenbuurt Florentin. Hier had een eerder opgedane vriendin een prima stekkie geregeld, zodat Henk geen hostel hoefde te betalen en bovendien gezelschap had van een weer bijzonder gastvrije Jodin. Hij hield zich vooral bezig met door de stad slenteren, koffie drinken in typische cafeetjes en het naar binnen werken van eindeloze hopen falafel. Lekker spul is dat. O ja, tussendoor liep hij ook zo af een toe de Engelse pub binnen om shekels toegeschoven te krijgen in ruil voor wat werk. Dat was tenslotte het doel van de splitsing. Mooie deal hoor, geld verdienen terwijl je een prima tijd hebt. Dat laat je natuurlijk niet merken, maar aan het begin van de ochtend ben je wel opvallend vrolijk.

Minne en Mukkes besloten werk te zoeken op het platteland, maar parkeerden Doutzen opvallend genoeg midden in Jeruzalem. Dat is natuurlijk gewoon een stad. Vanaf het moment dat de auto hier stilstond was het onmogelijk om nog weg te rijden omdat de Two Left Hands vooral bezig waren met het te woord staan van de lokale Israëlieten, die de aanwezigheid van onze oranje rots in het centrum maar wat mooi vonden. Zo stookten ze een fikkie midden in stad om daar vervolgens op te koken, aten met veel verschillende mensen, verschenen in een krant én een videoclip en leerden aan de hand van een ex-militair om zichzelf te verdedigen. Bedenk je trouwens wel dat iedereen hier een ex-militair is, dat wordt ons ook steeds duidelijker naarmate we mensen interviewen over de situatie hier. Het resultaat hiervan vindt je binnenkort op Frieslandcast. De arm der wet deed helemaal niet lastig over het parkeren in de stad; in plaats van bonnetjes werden er mandarijnen uitgedeeld. Meer problemen leken er te zijn toen een hoge politiepief uit de zakken van de heren twee zakmessen haalde. Kleine mesjes bleken hier een groot probleem, maar een week later lagen de veredelde aardappelschilmesjes mooi weer in onze bus. Als je veel mensen leert kennen zitten er hier en daar echt wel handige contacten tussen….

Afijn, een waanzinnig feest en wat dieselgeld later waren we op weg naar Egypte. Maar niet zonder Masada te bezoeken, een rots met een vesting waar een grote hoeveelheid Joden ooit zelfmoord pleegden omdat ze verloren met een potje real-life-Risk tegen de Romeinen. Hierna reden we door een groot stuk woestijn tot we een bordje ‘Beer-Sheva’ tegen kwamen. Tja, wat voor man ben je als je daar niet even stopt? Daar bleven we dus ook een paar dagen om later weer verder te rijden naar Eilat. Ligt aan de grens met Egypte en moet ook ontstellend mooi zijn. Helaas, dat is het dus niet. Één groot toeristencircus, dat is alles. Snel reden we door naar Egypte, waar de grensovergang alles behalve vlekkeloos verliep. Maar dat, lieve kindertjes, lezen jullie in ons volgende blog…

Tags: feest, israel, jeruzalem, tel-aviv