Tussen stad en stof

Toen we twaalf uur s’ochtends de deur van Doutzen opensloegen aan de Syrische grens, werden we omgeven door een drukte van auto’s en onverstaanbare Jasser Arafats. Niet dat wij ons hier iets van aantrokken, en dus maakte Minne zich langzaam klaar om de afstandse hokjes gevuld met Kalashnikovs dragende uniformen eens van dichtbij te bekijken. Er moest wat aan de idiote toegangsprijs gedaan worden en in zijn beste Arabisch kwam hij erachter dat het CPD een korting gaf van $100,-. Dat scheelde al, maar was nog steeds niet voldoende; het ontbreken van cash en een ATM bij de grens, zorgde ervoor dat we behoorlijk tussen twee grenzen vast stonden. Tijd om de lading t-shirts van Dissident maar eens aan te breken, dachten wij. Helaas zijn de plaggen hutten weer wél voorzien van een computer, waardoor er niets viel te sjanteren met behulp van ouderwetse ruilhandel.

Tot onze grote opluchting bleek het ministerie van toerisme zowaar een mannetje gestationeerd te hebben om de enkele toerist op te vangen die het in zijn hoofd haalt met de auto naar Syrië te gaan. Tussen de tientallen ’sorry’s’ en ‘welcome to Syria’s’, hielp de man ons uit de brand door tijdelijk het benodigde aantal Syrische ponden voor te schieten. Ook sprak hij even met de dienstdoende grens-snor waardoor we zonder onze bus leeg te halen eenvoudig de grens konden paseren. Een kleine twaalf hokken en dertien stempels later reden we eindelijk Syrië binnen, wat eigenlijk niet meer is dan een grote hoop stof die om een nog grotere hoop stenen waait. Tegen deze dorre achtergrond bedenken we ons wat een enorme tegenstelling wordt gevormd met de vruchtbare Turkse kustlijn.

De bazaar van Aleppo

Aangekomen in Aleppo betaalden we de helpende hand zijn geld terug en begonnen we wat rond te struinen in de stad, waar we vooral waren gestopt om de enorme shuq te bezoeken. Deze shuq, oftewel bazaar, met haar totale lengte van veertien kilometer de grootste ter wereld, is een belevenis op zich. De smalle overdekte straatjes zijn gevuld met marktkraampjes, die op hun beurt weer gevuld zijn met roepende mannen die natuurlijk belachelijke prijzen vragen aan de arme toeristen waar we blijkbaar op lijken. Om de paar meter vindt je een zijstraatje, een binnenplaats of een weggetje richting een moskee. Lopend op de grote eeuwenoude stenen vergaapten we ons aan de overvloed aan activiteit, kleuren van stoffen, geuren van specerijen en wanen we ons in het oude Perzie. Je voelt je nietig, wanneer je in de oudste steden ter wereld rondloopt en de geschiedenis in de lucht te proeven is.

De koopman die ons binnenvroeg om zijn zelfgesmeede zilver(yeah, right) te laten zien had echter al snel door dat we niet van plan waren om geld uit te geven aan een sierraad waar het eerste alfabet op geschreven staat en bood ons dus maar een bakje thee aan. Dit smaakte ons prima, en voorlopig waren we niet uit zijn toko te slaan. De beste man stelde zich voor als Adil en belde zijn vriend Sem om ons ook te ontmoeten. Ondertussen was ons oog gevallen op een stel mooie doeken, die we natuurlijk nodig hadden om een beetje in te kunnen burgeren in Arabië. Natuurlijk gingen we hier geen geld voor betalen maar tot onze blijdschap is ruilhandel hier veel normaler dan bij de grens.

Getooid in onze nieuwe aanwinst lieten Adil en Sem ons later deze avond de stad zien waar Doutzen de de volgestickerde gele taxibrikken amper kon bijhouden. Het verkeer bestaat verder uit oude Benzen, vreemde Aziatische merken, hippiebusjes in perfecte staat en de auto’s van Amerika blijken populairder dan haar bevolking. Tussen het waterpijp roken door maken we kennis met Victor, een Franse Arabier die zijn fortuin had gemaakt in de parfumerie en nu in een kast van een huis woont, waar hij maar één van de zeven kamers heeft ingericht. De rest van de ruimtes zijn gewoon leeg en vormden een prima overnachtingsgelegenheid voor de ThreeLeftHands.

De volgende dag waren we van plan om Adil aan wat toeristen te helpen zodat wij daarvan de provisie konden opstrijken. Prima manier om geld te verdienen, dachten we zo, maar niet voordat we de machtige Citadel van Aleppo hadden bezocht. Niet geheel verbaasd namen we bij de ophaalbrug kennis van de toegangsprijzen die voor dit stukje antieke architectuur moest worden neergelegd. Feit blijft dat wij dus echt geen grote hoeveelheden van ons zuurverdiende geld gaan neerleggen om een hoop halfvergane blokken steen te bekijken en dus sjanterden we ons dankzij onze koffie- en printpas binnen als studenten, waardoor we voor twintig eurocenten naar binnen mochten wandelen. Nou vooruit, dat was het ook wel waard.

Vanuit de citadel loop je recht de bazaar in en splitsten we ons op om eens wat geld te vedienen. Terwijl Minne hard zijn best deed om in zijn beste Engels/Frans/Duits mengelmoes toeristen mee te krijgen, bleken Henk en Mukkes de kunst wat verleerd te zijn. De heren werden eerst weggestuurd bij een moskee vanwege het dragen van een korte broek en bleven later wat steken bij verschillende locals, die in geuren en kleuren de meest bizarre dingen vertelden.

Waterraderen en kamelen

Omdat het verkopen verder ook niet lukte, Minne was schor zonder dat er enig resultaat was gehaald, besloten we maar eens verder te rijden. Vanwege de extreem lage brandstofprijs betaal je als toerist namelijk honderd dollar per week aan Dieseltax, dus hadden we maar een paar dagen om door Syrië te crossen. We vertrokken wat laat, waardoor we genoodzaakt waren voor onze volgende stop ergens te overnachten. Zodoende reden we een dorpje in zoals we wel vaker doen om een een rustig plekje te zoeken. Niet lang nadat we een boomgaard in reden doemden er een paar lichten op in onze zijspiegels en we besloten maar te stoppen. De lichten bleken van een stel brommertjes waar een groep jurken van afstapte, die ons middels een behoorlijke shotgun buiten het dorpje wisten te jagen. Zie je wel dat je elkaar kunt begrijpen zonder de taal te spreken? Ietwat van slag reden we vervolgens maar in één keer door naar Hama, waar we de volgende dag de waterraderen van Hama wel eens wilden zien. Deze raderen zorgden vroeger via een ingenieus stelsel van gootjes en geulen voor de watervoorziening in het anders kurkdroge Hama. Mukkes kon het natuurlijk niet laten om een tien meter hoog waterrad te beklimmen en terwijl een stel lokale jongeren Henk leerde hoe te dansen op Arabische muziek, werd Minne door een klein jochie op een dromedaris geduwd. Het was te verwachten dat het jochie hier geld voor vroeg op het moment dat Minne van de lopende bult was afgestapt, maar je weet ook wel dat wij dat niet van plan waren. Dat het kereltje ons een half uur achterna liep deerde ons niet zoveel.

Sjanteren in Perzie

Damascus was veel leuker dan Hama. Nadat we Doutzen voor een hotel hadden geparkeerd waar we later op de avond stroom wisten te regelen, liepen we richting het oude centrum. Door de bazaar, die ruimer is als die van Aleppo, loop je recht tegen de Grote Moskee van Damascus aan. Dit enorme gebouw herbergt verscheidene religies en is net als de Hagia Sophia in Istanbul door de eeuwen heen groter geworden en aangepast. Zo zijn er nog sporen van heidense goden en kent de moskee ook de minaret van Jezus. Vol goede moed liepen we door de ingang, waar we tegen werden gehouden om toegang te betalen. Toegang betalen voor een huis van God? Al snel begonnen we het personeel uit te maken voor een stelletje Farizeëers en vroegen we wat God daar wel niet van moest denken. De wachters wisten het in ieder geval niet en haalden de imam er maar bij. Deze ontving ons wonderbaarlijk vriendelijk en we leerden dat de Islam in deze landen veel opener is dan in Nederland. De beste man verklaarde zelfs dat de Islam en het Christendom in wezen hetzelfde zijn, met dezelfde normen en waarden. Kom daar maar eens om bij een westerse Imam. Kun je je meteen afvragen hoe ontwikkeld het westen nou eigenlijk is. Na een leuke conversatie in een mooie ruimte kregen we nog een bakje Arabische koffie aangeboden en konden we de moskee bezoeken. De overeenkomsten tussen geloven werd nog maar eens onderstreept door de aanwezigheid van de Tombe van Johannes de Doper. Als je alleen de bijbel kent is het heel bizar om daar gewoon een graf te zien van een bijbels persoon!

De laatste stop in onze snelle trip door Syrië was Bosra, vlak voor de grens. Ook hier liepen we een kasteel binnen door onze koffiepassen te laten doorgaan als studentenkaart en vermaakten we een aantal toeristen in het aanwezige amfitheater. Ondertussen weten we steeds beter om te gaan met mensen die er van uit gaan dat we sterven van het geld. Het restaurant waar ons een bak thee en internet werd aangeboden vroeg later maar liefts € 5,-/uur om wat elektriciteit te leveren, wat met hulp van een lantaarnpaal echter prima gratis opgelost werd. Bij het vertrek bleek de gastvrijheid behoorlijk gespeeld en moesten we alsnog voor de thee en internet betalen. Ook hier sjanterden we ons weer subtiel tussenuit. Door akkefietjes als deze waren we het vertrouwen in de Arabische gastvrijheid behoorlijk kwijtgeraakt. Een week was ook lang genoeg geweest, besloten we en de Jordaanse grens was onze volgende doel…

Tags: azie, midden-oosten, syrie