Ik was niet echt hongerig deze avond, wat op zich al vreemd is. Mijn eetlust en algehele appreciatie van goed voer zijn onderhand legendarisch en onderhevig aan menig mythevorming als “The difference between Henk and a tank? You can fill a tank!” Haha. Er zit natuurlijk wel een kern van waarheid in, maar wat de mensen om mij heen waarschijnlijk nog meer verbaast is hoe ik met een dergelijke eetstoornis toch mijn halfgod gelijkende fysiek behoud. Het zit ‘m in de details, mensen, de details. Hier en daar een calorietje verbranden en natuurlijk helpt het ook om genetisch gezegend te zijn met een vriendelijk metabolisch gebeuren vanbinnen. Hoe dan ook, ik had geen honger en hoewel ik wel de intentie, nee drang had om te eten, deed ik het toch niet. Ik had er namelijk gewoon geen zin in. Hoewel dit de nodige wenkbrauwen deed fronsen, was er nog geen reden voor paniek. Nog niet…
(more…)

Zo rond Pasen zou het wel zo passend zijn om te spreken over wonderlijke wederopstandingen en dergelijke, en dat doen we dus ook. Na maandenlang klooien, klagen en anderwijs modderen met Doutzen’s motor, leken onze werken dan eindelijk haar vruchten af te werpen. Het starten van de eens zo nukkige verzameling van bij elkaar geraapte bouten en moertjes betekende de ultieme wederopstanding van ons geliefde Volkswagen, die na de esthetisch verantwoorde creatieve uitspattingen van Mukkes’ vriendinnetje Nynke al helemaal niks meer te klagen had. “Fijn,” zo dachten wij gezamenlijk, “meteen dat land maar uit.” Heeft ons tenslotte niets meer te bieden en na Henk’s immigratie alarmerende kritieken aan het adres van de big bwana hier, werd het zelfs ons een beetje te heet onder de blote voeten.

Na een goeie en weinig enerverende negentig kilometer hoorden we een vreemde ‘tik’ in anders zeer contente geluiden uit het motor-ruim. Mukkes stopte de auto meteen langs de kant van de weg in het pikkedonker en toen we de motor open haalden, zagen we dit:
(more…)

Not everybody was happy and impressed with our previous article, and this has resulted in us postponing our second part of our letter to the Malawian president to times or places that are better suited for these practices that simply are not without risk. Yes, you read correctly. We, the ever-so-bold and arrogant adventurers crossing the borders of Africa, have collapsed to the pressure. For now. In the meanwhile we’re already distracted with another story.

(more…)

Misschien was het gewoon niet zo heel verstandig om kritische vragen te stellen aan een president in wiens land je nog steeds verblijft, terwijl je weet dat de beste man het daar niet zo op heeft. De overige vragen die we nog hebben laten we dus, na aandringen van verschillende kanten, even achterwege tot we Malawi eindelijk kunnen verlaten – uit vrije wil. Daarbij, we hebben alweer andere dingen meegemaakt die ons genoeg kleurrijke stof geven om meer frisse sprankelende verhalen te spinnen die onze website zo afwisselend kleden. En met voorgaande zin bewijzen we meteen onze eeuwig poëtische inborst, mocht je je nog afvragen waar we toch altijd de inspiratie voor onze fijne artikelen weghalen.

(more…)

Niet om het een of ander hoor, maar een paar dagen geleden las ik toch iets geks in de krant hier. Vergeef mij dat ik zo met deur in huis kom vallen, want liever had ik verteld over hoe wij Malawi hadden ervaren, over hoe mooi het meer is dat door Livingstone de zo sprookjesachtige titel ‘Lake of stars’ kreeg toebedeeld, over hoe fijn, soms, de mensen zijn en hoe leuk ik het vind dat gebieden als Liwonde met haar Shire-rivier en Baobab bomen dienden als Tolkien’s inspiratie voor Midden-aarde. Maar dat nieuwsberichtje deed mij toch even met de wenkbrauwen fronsen, zorgde ervoor dat ik eerst even de nadruk moest leggen op wat ik niet snap. Zo zijn wij Nederlanders nu eenmaal, recht door zee en zo. Ik zeg niet dat ik het er niet mee eens ben hoor, want daar schijnt u niet zo van gediend te zijn, maar u moet me toch even het één en ander uitleggen.
(more…)

Arriving on the territory of the Lilongwe Wildlife Centre we felt a little nervous, as we always do when we come to visit a new organization. Yes, dear reader, even men as though and cool as us are sometimes uneasy, not completely sure of their own purpose. After so many countries, so many people and so many efforts to help we should be a bit more convinced of our own abilities. But still, we knew what was coming, which was a project manager that would be slightly unimpressed with our presence, who we had to make understand what we are about. And indeed, after knocking on the door, the conversation we had so many times unfolded again. Firstly awkward, us gaining confidence as the minutes progressed.

(more…)

De volgende conversatie is vrij vertaald uit het Engels, want ja, de meeste mensen in Malawi spreken nou eenmaal geen Nederlands, maar dit is wel een Nederlands artikel dus wat moet je anders? “Knock-knock” ah zie je, dat bedoel ik dus. In het Nederlands wordt het dan “klop-klop”. Een deur gaat open “Wow! Jeetje! Ik had niet echt verwacht dat jullie ook echt zouden komen…” Een dag eerder ontmoetten we Jonny ergens in Lilongwe terwijl hij(en de eerlijkheid gebied ons te zeggen dat ook wij) niet volledig sober was, waar hij ons vertelde dat hij manager bij het Lilongwe Wildlife Centre is, dat inderdaad is gesitueerd in het centrum van Lilongwe. Mooi, dachten wij, dat komt goed uit. Wachten op de in een eerder schrijven genoemde en vervloekte onderdelen is niet ons sterkste punt, wat ons er toe bracht onszelf te introduceren als de ThreeLeftHands, guerrilla volunteers. En zodoende stonden wij een dag later bij Jonny’s kantoor op de stoep. “..ehm ja, ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo goed begrijp wat wij voor jullie kunnen doen…” “Nee Jonny, wij doen wat voor jullie, wat moet er gebeuren?” “Ja luister, ik begrijp nog steeds niet zo goed wat jullie nut voor ons is… Ik begrijp jullie hele doel niet, eigenlijk…” Dit is dus het gesprek wat we altijd voeren zodra we onze diensten ergens aanbieden en het antwoord is dan ook altijd hetzelfde en komt neer op een paar simpele zinnen.
(more…)

Well dear admirers, fellow travelers and other sharing our oxygen and cravings, how have you enjoyed the past couple of entries on this website of ill reputation? The steady delivery of our updates in your perched mailbox must elate you as heroine does to an addict. We’re now underway for lets say a month and a bit, and we figure you’ve enjoyed the show so far, why else would you take the trouble to read all these words? Sure, it’s written in a flair only equated by the likes of Aldous Huxley, Rimbaud and Hunter S. Thompson, but in the end it only matters what those smoothly composed words say, doesn’t it? Don’t thank us for it, really. It’s only a narrative driven by an insatiable hunger for adventure and recognition combined with the classic urge to write. But, who are we kidding? We both know, you and I, it’s much more than that. It is history in the making, worldchanging grandeur that comes to you through the pixels on your monitor and dazzles your mind, and thus, we’re once more allowed to refer to the addict and his heroine. Fear not, you’re getting your shot right at this moment, click on the words below that tell you to click there in order to read the rest of this entry, and you’ll get there, Literature Paradiso… or something.

Lets see, where were we… Ah yes, at the car of course. That bloody not working vessel that we devote our time to, our hands, our very lives. And what do we get in return? Nothing! It’s okay to let us know that we’ve abandoned our car, our Doutzen Cuiser for almost a year, now we remember that is was our love for her that kept the parts of this ever so untrustworthy collection of bolts, nuts and steel together. But it is not okay to just stand there, unresponsive to our combined efforts to patch her up again. It is ungrateful, that’s what it is! And it makes us desperate as well, leaving us little choice but to pull her from her spot, using one of those little spend-too-much-time-in-Africa trucks that need to be pushed themselves. The chain that we locked to the front of our own and to the rear of the truck straightened with a soft metallic *clanck* as the truck pulled our Doutzen on her first meters covered since about a year. Henk tried to get the best angle from this brave and final endeavor, while Marten sat behind the wheel and simply waited till the car had gathered enough speed to turn the key and when it did, oh spectator, Marten did turn that key and the car did start and it did run. For a short two seconds, then it seized. Marten stepped out of the car, Henk ran towards him, camera slung over his shoulder, both feeling this wasn’t good.

After towing our car back to it’s starting position and checking the engine, this feeling was confirmed. The entire engine basically in ruins, leaving us with a problem, or challenge if you will. Lets call it what it is, shall we? It’s a problem. A major one, our entire project depends on that once bright orange car, the centre point of our story and show is this car, with all her imperfections, all her dents and all her smells. So we have no other choice but to get the needed parts, motivate ourselves once again and fix that car. This is where we discovered that engines and cars that are for the taking, almost for free in Europe are hard to find here. Our engine was called classic, and vintage and the parts are incredibly hard to come by and thus very expensive. So incredibly expensive that it is actually wiser to order the parts from The Netherlands and have them DHL’ed over. As you know, we are quite the wise guys and so indeed, we did order the parts from The Netherlands, maybe with a little help from our friends.

So what did we do…
In the meantime, the time that it takes to get the so much needed parts from our home-country to the warm heart of Africa that Malawi is, we still have got a goal for our project; to help wherever we stop. Figuring that our mere presence in Lilongwe would probably not cut it, we knocked on the door of the Lilongwe Wildlife Centre, which is centered in, waddayaknow, Lilongwe. Wildlife means monkeys and playing with monkeys has always been one of our most favored things in the world, justifying our playful nature and constant desire for banana’s. Will we succeed in sharing a banana with a baboon? Will we relieve the volunteers at the LWC from some, if not all of their trouble? Are there any banana’s left? Are there volunteers to start with? Who knows, thats what we, in the world of literature, call a cliffhanger. You’ll know after the next written episode here, at threelefthands.com/en

[Show as slideshow]

En zodoende begonnen we aan het zware karwei dat ons te wachten stond. Zwaar, maar belonend, zo dachten wij. Maar onze bus is het waard. Sorry Amarins, Nynke en alle andere meisjes van overal vandaan die ooit het idee hebben opgevat ons van gedachten te kunnen veranderen; Doutzen is onze enige echte grote liefde en dus offeren wij alles op voor haar welzijn. Ons geduld, onze rust, onze gemoedstoestand, onze plannen, alles mag, nee, moet wijken voor de verlangens van ons eigen supermodel. Vooral ook omdat zij ons van Afrika weer terug naar Nederland moet brengen, klein detail. Op de tweede plaats komt overigens, compleet logisch en door onze fans ook verwacht, onze trouwe, jawel, viervoeter Noflik. We hebben haar nu al zo lang niet gezien, we kunnen alleen maar hopen dat ze ondertussen niet nog twee keer zwanger is geworden(afkloppen.), enorm ondervoed is geraakt(Afkloppen!), of misschien zelf is opgegeten als gevolg van weer een of andere hongersnood(Afkloppen, afkloppen, afkloppen!). Hoe het ook zij, we weten het nog niet. Ons staartloos blafbeest zit in het noorden en wij in het zuiden en zonder vervoersmiddel is het voor ons waanzin om daarheen te toeren. Maar goed, lieve lezer, u/je zult zich afvragen, waarom duurt het nu toch zo lang met die auto? Welnu, weledele volger, onze auto die doet het niet. Ja, zult u vervolgen, daarvan was ik al enige tijd op de hoogte, verteld u daar mij eens meer over? En, ondergewaardeerde lezer dezes, wij zullen hier inderdaad een ietsje pietsje meer over vertellen. Net genoeg om het leuk en interessant te houden en u toch weer over te halen om het volgende verhaal te lezen. Snel, klik op ‘lees meer’ of ‘read more of this entry’. Dat betekend namelijk dat er meer te lezen valt na deze laatste vrij nutteloze zinnen.
(more…)

Well, the beaches of Tofo had been good and provided us with some good vibrations, which we needed for the next coming days of hardcore backpacking. You must think that more people do the backpacking thing and that it’s not that big of a deal, which is true, but those people don’t carry around a walloping seventy kilograms of luggage around. Try walking around with this load -comprised mostly of steel car parts- for five minutes in the blistering sunbeams that change to sudden raining season outbursts and you’ll be soaked with either sweat or rain, wondering why you didn’t see this torture coming. Therefor, hardcore backpacking. However, previous perils have made us quite hardcore as well, so no problem. We made it. It took us three full days in crappy Toyota minivans that actually take eight hours to cover threehundred kilometres and great determination to endure the dozens and dozens of people that they’re able to stuff in these hardly safe vehicles, their combined sweat filling up the confined space, increasing the headache that already was more than a nuisance.

(more…)