Staartje ThreeLeftHands????

Na de laatste keer Afrika, die soms als ware kwelling werd beleefd, zijn de Threelefthands niet helemaal tot hun eindbestemming gekomen. Na vele tegenslagen werd er besloten om er voorlopig een punt achter te zetten waarna ze vervolgens met de staart tussen de poten naar Fryslân zijn wedergekeerd.
Door deze hals-over-de-kop-handeling werd een niet onbelangrijk detail eventjes overgeslagen:

Doutzen!

In het laatstbezochte land van ons avontuur moesten we het supermodel achterlaten tussen de mooie heuvels van De Drakensbergen. Alleen nog altijd gelinkt aan het  felbegeerde papiertje de “Carnet du Passage” waarvoor zowel vrienden als familie hun donatie hebben gedaan om onze reis uberhaupt mogelijk te maken. Aangezien dit document niet eerder zuiver is dan wanneer Doutzen terugkeert naar haar Heitelân of ingevoerd of gesloopt wordt, zal er voor een laatste keer gereden worden om dit hoofdstuk definitief af te sluiten. Omdat de rechterhanden helaas niet in de positie waren om hiervan deel uit te maken, wordt lefthand Mukkes deze keer versterkt door lefthand Nynke en brengen ze Doutzen naar de Table Mountain om daarvan af te rijden als knallende afsluiter.

Vergezeld door de twee dames zal het Mukkes ook zeker een voldaan gevoel geven om de Cairo to Capetown trip eindelijk tot het laatste puntje te hebben uitgereden, en dat onder toeziend oog van de cruiser die ze al zo ver heeft gebracht.
Voor een laatste keer zal er worden gezien wat voor avontuur en schoonheid het donkere continent te bieden heeft. Er zal veel geregeld moeten worden, we zullen meer willen zien dan we aankunnen, vertraging op ons toch al niet zo strakke schema zal onvermijdelijk zijn, maar genieten zullen we!
Alle mogelijke impulsen zullen we opdoen, de Afrikaanse cultuur zal nog eens goed worden gesnoven, wie weet komen we zelfs toe aan wat welverdiende rust en, bovenal zal er een waardig afscheid van Doutzen worden genomen tijdens deze spirituele afsluiting van het goede initiatief van de Threelefthands in Afrika.

Hoewel er voorzichtige hoop is dat Doutzen ons nog wel een paar weken van dienst kan zijn, houden we er rekening mee dat er gezocht moet worden naar een alternatieve methode van verplaatsten.
Zo zaten we te denken om haar te slepen, haar te metamorfoseren tot zeilobject, of zelf te paard verder te gaan. Mochten jullie andere geniale ideeen hebben om onze reis zo autonoom en creatief mogelijk voort te zetten, dan zijn suggesties van harte welkom! We proberen jullie via het net op de hoogte te houden van onze belevenissen en de successen die we met Doutzen hopen te boeken.

Op 25 januari staan we met onze backpack en gitaar op Schiphol om niet eerder terug te keren dan wanneer de lente haar eerste tekenen laat zien.
Dus, voor de fans die nog een glimp willen opdoen van deze twee linkerhanden: We zijn nog anderhalf week op vertrouwde bodem te vinden waar we natuurlijk nog wel druk bezet zijn door de laatste voorbereidingen, ZZP-werkzaamheden, kantoorperikelen, niet te missen feestjes* en onze sleutelskills alvast uitbreiden op thuisblijver Doutzen 2.

* 20 januari: Trash till death in Theater Romein

* 21 januari: Rocksolid Fest in Kiehool, Burgum

Beste mensen, vrienden, familie en buitenlui. ThreeLeftHands is niet meer actief. Voorlopig blijven de geweldige filmpjes met onze avonturen jullie kant op komen, maar wij hangen onze afgetrapte vrijwilligersschoenen aan de wilgen. Nu val jij natuurlijk van de weersomstuit zomaar van je stoel en dat begrijpen we dus neem maar even de tijd om bij te komen.

Ja, zijn we er weer? Glaasje water met trillende handjes naar je mond gebracht en de valium niet vergeten? Mooi, dan leggen wij het even uit. Het geld is op, zo simpel is het. Nu zouden we nog wel door kunnen blijven ploeteren en elke cent aan Doutzen uit kunnen geven, maar het houdt een keer op. Na drie jaar in het stof, eten met je handen en poepen in de bosjes vinden wij het ook wel een keer leuk geweest met het back-to-basic gevoel. Alhoewel de stichting dus niet langer actief is, bestaat zij nog wel, omdat wij toch nog ergens de verre hoop koesteren dat National Geographic ons belt met een geweldig voorstel. Gebeurt dit nou niet, dan blijft de stichting een geweldig platform om eventuele andere altruïstische werkzaamheden uit te organiseren, want we blijven natuurlijk een stel idealisten. Mocht je je aangesproken voelen om ons werk door te zetten of wil je gebruik maken van onze veel, zo niet alles omvattende kennis, doe dat dan.

Samenvattend kunnen we zeggen dat we drie geweldige jaren hebben gehad. Sommigen vonden ons dom, anderen vonden ons geweldig. Sommigen raakten geïnspireerd en sommigen geïrriteerd. Wij hebben veel geleerd en hopen jullie ook het één en ander te hebben bijgebracht, terwijl we hier en daar een leven hebben gered. Of we nu ook werkelijk een verschil hebben gemaakt in de van corruptie, domheid en blind idealisme vergeven wereld van de ontwikkelingssamenwerking? Dat mag jij zeggen…

Onlangs stonden Afrika’s drie favoriete helden in de Leeuwarder Courant. Mocht je nou de pech hebben niet in Neerlands meest idyllische provincie te wonen, kun je deze moeilijk ontvangen. Voor jou hebben we nu het hele verhaal hier staan. Met dank aan Jantien de Boer van de krant. Even verder klikken, dus. Kijk dan ook meteen even naar onze ge-update profieltjes; langzaamaan wordt namelijk de hele website vernieuwd. Natuurlijk houden we je op de hoogte!
(more…)

Minibusjes van verschillende makelij staan voor, achter en naaste het busje waar ik in zit en vormen smalle steegjes, waarvan de vloeren bezaaid liggen met een veel maar flets kleurig tapijt van bananen, blikjes, plastic, afgekloven maiskolven en kippebotjes, waardoor Malawianen van alle leeftijden hun weg vinden om hun waar -varierend van voer tot chinese waanzin- te verkopen. Ook deze troep verzameld zich uiteindelijk op straat, waar ooit een keer, misschien, een kruiwagen met vuil wordt verzameld om deze ergens in een hoek te verbranden, zodat de warme, vochtige lucht die het einde van het regenseizoen tekent, nu het zware aroma van smeulend plastic door het toch al niet zo verfijnde stadselixer draagt.

Mijn vervoersmiddel lijkt nog lang niet te vertrekken, dat doen ze pas als de bus helemaal vol zit, dus koop ik een krant, zo uit het raam, gevolgd door de eeuwige mandazi, die je overal in Oost-Afrika kunt kopen. De voorpagina spreekt over een fataal busongeluk en blijkbaar was het gister ‘world-community day’, uitbundig, doch gek genoeg ongemerkt gevierd door de gehele Malawiaanse populatie. Het grote onderwerp, hoewel het vandaag naar de obscure wandelgangen van pagina 5 of verder is gedirigeerd, is echter van een heel andere orde.
(more…)

Paspoort terug, kont gezond en malaria verslagen. Niets lijkt ons vertrek uit Malawi nu nog tegen te kunnen houden. Snel, de grens over, nieuwe avonturen, nieuwe doelen, minder krokodillen, minder malaria en misschien zelfs wel minder corruptie, alhoewel dat laatste nogal twijfelachtig schijnt te zijn. Maar dat doet er nu nog niet toe. Wat er nu toe doet, is het feit dat ‘zo snel mogelijk’ het laatste jaar nogal een breed rekbaar begrip is. Erg breed. En zo kan het dat de ‘zo snel mogelijk’ datum, voorlopig nog niet bekend is.
(more…)

Vraag: Hoever is het naar Mombasa?
Antwoord: 50.
Vraag: 50 wat?
Antwoord: 50 Shilling

V: Hoe lang schatten jullie dat deze persoon is?
A: 16 meter

V: ‘Pi’ is 3 1/7, maar hoeveel is dat dan eigenlijk?
A: 92

V: Wie bouwden de pyramides?
A: 20.000

V: Wat is een kenmerk van Europa?
A: Ethiopie

V: Snappen jullie het?
A: Nee!
V: Nee?
A: Ja!
V: Ja?
A: Nee! (Enzovoort…)

Na een paar dagen beseffen we dat het lesgeven hier geen eenvoudige klus wordt. De leerlingen weten amper iets, wat heel misschien wel zou kunnen samenhangen met de liever af- dan aanwezige leerkrachten. Deze zitten liever in de lerarenkamer anex lemen kinder afstraf hok, waar nu en dan een paar kinderen op hun knieen wachten tot ze de splinters van weer een lineaal uit hun polsen mogen trekken. Gat in de markt voor de kindertelefoon, lijkt ons.
(more…)

A lot of people made us promise to go in to Sinai when visiting Egypt. Well, as you must go to Sinai in order to reach Egypt, that wasn’t a problem. Indeed, the Sinai is a beautiful desert with amazing beaches, but we only enjoyed the first part. The rest of the coast is covered by commercial resorts and huge hotels. They even claim the beaches, what caused a few security guards to chase us away from a beach. Of course without any success, cause we do exactly what we want and at that moment we wanted to take a shower. We could use one, as we didn’t encounter a shower for a few days.
(more…)

Ondertussen is Henk’s schouder weer in de kom, waar die hoort, en behalve af en toe een pijnscheut lijkt het behoorlijk goed te gaan. Wanneer er zich een dergelijke scheut voordoet spreekt het voor zich dat Mukkes even flink grinnikt, zoals Henk en Minne in een deuk lagen toen Mukkes zijn vaccinaties kreeg.
(more…)