En Route! Eindelijk op pad.

Goed, na genoeg vertraging, verassingen en oponthoud vertrokken we dan donderdadavond echt uit Berlikum. Op naar München. Volgens de routeplanner is dit in ongeveer zeven uurtjes te doen, dus wisten we dat wij er met Doutzen over twaalf uren zouden arriveren. Omdat we de afspraak met de ADAC niet konden en wouden missen, wisselden we omstebeurt van chauffeur naar bijrijder naar slaapplaats. Er was geen tijd te verliezen en dus ging het wisselen van chauffeur al rijdend. Scheelt toch weer tien minuutjes, en uiteindelijk dus veertig minuten.

Terwijl Minne en Mukkes in de ochtend lekker lag te slapen werd de ongedouchte kop van Henk door de Duitse polizei opgemerkt. Wij willen de Nederlandse arm der wet even op cursus laten sturen naar onze oosterburen om te leren hoe het ook kan! Waar je in Nederland slapend zonder gordel maar een scheet hoeft te laten voor een lik op stuk boete, konden we, doodleuk onze tanden poetsen terwijl Doutzen werd geinspecteerd en goed bevonden.

Eenmaal in München aangekomen werd weer duidelijk dat Henk weinig navigatie-kaas heeft gegeten. Hij had met wat improvisatievermogen besloten de planning op zijn telefoon op te slaan. Dat het apparaat het bestandje niet kon openen viel pas op toen er allang in de Duitse stad werd rondgetourd. Natuurlijk brachten deze akkefietjes de sfeer er goed in, maar gelukkig werd bij toeval een groot ADAC bord ontdekt.

Wat waren we gelukkig. Eindelijk konden we dat gedoe met de CPD (Volledige naam: Carnet de Passage en Douane) afronden. Uiteraard ging dit op de ThreeLeftHands manier; op de bankgarantie waren bij het chassisnummer een aantal ‘2-en’ omgeruild voor ‘Z’s’. Snel naar de Rabobank gebeld, waar een behulpzame beldame het voor ons op wist te lossen.

Om low-budget de honger te stillen werd er een rustig plekje opgezocht naast een rivier vlakbij Oostenrijk. Al rijdend over het fietspad langs de rivierbedding vonden we genoeg hout bij een Blaricum-achtige villa om een leuk kampvuur mee te maken. Hoewel we er als kinderen geen moeite mee hadden hele bossen in de as te leggen, viel het vuurtje stoken toch nog wel wat tegen.

Toen de verzameling hout in de hens stond pakten we er wat pannetjes bij en stelden een heerlijke hoeveelheid pasta samen. Na een goeie dag touren konden we fijn een paar uurtjes genieten van ons eigen kampvuur met een schitterende Duitse horizon op de achtergrond.

Trots waren we op onze eigen kampplatz, maar er moest weer verder gereden worden en dus begon voor ons weer de routine van rijden, zitten en slapen. Langzaam maar zeker reedt de Doutzen Cruiser richting de oost-Europese gebieden waar er met Nederlands belastinggeld mooie wegen aan worden gelegd. Hartstikke mooi natuurlijk, en op sommige borden wordt de Europese Unie zelfs bedankt voor de mooie weg waar je dan op rijdt, maar toch moet je ook nog eens tol betalen om eroverheen te rijden. En nu is dat nog niet het ergste, wij als Europese geldbezitters werken dat parasitisme natuurlijk zelf in de hand, maar onze bus werdt aangemerkt als vrachtwagen. Ons ranke supermodel kwam in dezelfde categorie als de eerste de beste tientonner. Wat een belediging! Felle demonstraties en argumenten ten spijt; doordat we als één of ander moddervet viswijf werden aangezien ging de tol maar liefst drie keer over de kop. En dat die Oost Europeanen er allemaal zo smerig bij kijken maakt het geheel er niet prettiger op. Bij het volgende referendum voor toetreding van een willekeurige balkan-staat stemmen wij mooi ‘Nee’! Het lef dat die gasten hebben…!

Geïriteerd maar immer enthousiast, reden we van geldput naar geldput. Geeft niet, ondanks de vele scherpe bochten die je niet ziet aankomen vanwege de berg die ervoor staat, kwamen we toch gestaag richting Griekenland. Vlakbij Skopje pikten we zelfs nog een tweetal lifters op, om het hippie gevoel compleet te maken. Toen we er ook nog eens achter kwamen dat we de heren met geen mogelijkheid konden begrijpen was het plaatje compleet. Met handen en voeten konden ze gelukkig wel duidelijk maken waar ze moesten zijn en zodoende kwamen we ook weer van ze af.

Ook nu was het weer tijd voor een diner en dus reden we een plaatsje binnen dat lichtelijk bekend was bij Minne. Rustig namen we plaats bij een tentje dat eruitzag alsof we er konden eten. Hier konden we ons ook voor geen meter verstanbaar maken maar gelukkig was er een man die het soort engels sprak dat ons aan dat kleine groene mannetje in Star Wars deed denken (’English I have teached, yes.’). Via deze vreemde doch aardige man bestelden we een tafel vol eten. Yoda snaaide af een toe een patatje van het centrale bord af. Dat schijnt er bij te horen. We knabbelden lekker aan ons welverdiende maal toen de beste man plotseling opmerkte dat ie maar liefst drie keer God had ontmoet. Veel wist de man verder ook niet te melden, en dus ging hij door met eten alsof hij niks had gezegd. Best raar.

Met onze buik vol reden we richting de plaats van bestemming. Giannitsa, Griekenland. Niet veel later kwamen we aan bij het appartement van Minne en zijn compagnon en onze gezamelijke vriend, Lazaros. Heerlijk om na twee dagen non-stop rijden je neer te geven op een bank om even bij te komen.

P.S.: Frieslandcast heeft uit een hele partij film toch nog wat bruikbare beeldjes kunnen gebruiken en tot een geheel weten te smeden waarin mooi duidelijk wordt gemaakt wat we gaan doen en waarom. Ontzettend leuk gedaan, dus neem even een kijkje. LINK!

[Show as slideshow]

Tags: ADAC, CPD, europa, reis, tol