De drie linker handen zijn weer compleet

Terwijl Minne 24 uur lang de buschaffeur aanspoorde om Doutzen in te halen, besloten Henk en Mukkes nog even volop te genieten van Minne’s afwezigheid. Dat ging prima en werd goed opgemerkt door de lokale bevolking. Zodoende duurde het niet lang voordat het dappere duo werd aangesproken om een kopje thee te drinken in een Jazz-café. Voor ze het wisten werden onze helden door een labyrint van gangetjes en kleine deurtjes geleid naar een duister hokje van 3 vierkante meter. Jazz werd hier niet gevonden, in plaats daarvan probeerden de locals op gekwieskte wijze de portemonnee van onze toeristen te plukken. Gelukkig leven we op een smalle voet en viel er weinig te halen. Toen Henk ook nog opmerkte dat er een pistool op tafel lag namen de jongens het wijselijk besluit om te maken dat ze weg kwamen, want Minne liep ondertussen ook ergens in Izmir rond. Met de schrik nog in de benen en doordat Izmir 4 busstations bleek te hebben ging de ontmoeting niet helemaal van een leien dakje. Natuurlijk doet een half uurtje tieren door de telefoon wonderen en werden de twee linkerhanden verenigd met de derde!

Butterfly valley was the place to go

Helaas blijkt de Turkse kust gevuld te zijn met bijbelse steden en Griekse mythologie, dus konden we het niet laten om te overnachten in ruïnes van Efeze. Nadat een politieagent met veel kabaal als wekker dienst deed, kwam de Tempel van Zeus bij Eurosmos aan bod. Tussen het zand verzamelen en het vergapen aan de machtige bouwstijl werden we uitgenodigd voor een zondagse picknick bij een Turkse familie. Naast goed voer kregen we meteen een cursus “olijven bereiden voor dummy’s” voorgeschoteld. Rauw van de boom blijken die inderdaad helemaal nergens naar te smaken, echter nu Doutzen vol ligt met olijven op sterk water hopen we in Israël van onze vruchten te kunnen genieten.

De vallei schijnt alleen per boot bereikbaar te zijn, tenzij je een professionele alpinist bent. Uiteraard wilden we dat eerst wel eens met ons eigen ogen zien. Bergop in de eerste versnelling bleek Doutzen prima geschikt te zijn voor prachtige Turkse kust; al snel werd ergens een prachtige vallei gespot en daalden we dapper te voet af richting de vlinders en de zee. Na een behoorlijke tocht van een half uur waar Henk er achter kwam dat legerkisten inderdaad niet heel onpraktisch waren geweest, werden er wat hippie kampen ontdekt. Het bebaarde tuig alhier vermelde ons doodleuk dat we een vallei te ver zaten en onze klim voor niets was geweest. De terugweg in het donker was een aardige uitdaging, waardoor het geen verrassing was dat de weg al snel verdween en Doutzen pas 2 uur later in het zicht kwam. Onderweg kregen Minne en Henk nog een close encounter met de natuur en werden gestoken door een een vliegend rood geel iets ter grote van een kippe-ei. Dit had gelukkig alleen voor een week een dikke verlamde poot als gevolg, maar doordat er na drie weken nog steeds een gapende kloppende wond zit mogen jullie ons vertellen wat voor raar beest dit dan wel niet was en op welke manier onze ledematen behouden kunnen worden.

Nadat de ongetrainde alpinisten heelhuids de vallei binnentraden bleken de botervliegen reeds te zijn gevlogen. Dit weerhield de heren er niet van een aantal nachten in dit plaatselijke paradijs te verblijven. Aangezien het toeristenseizoen was afgelopen wilde de regering dat de hippie-commune de houten slaaphutjes afbraken en zo kregen we de kans om te helpen en tegelijkertijd de kost en inwoning te verdienen door middel van wat lichamelijke inspanning. Dus als jullie weer eens als echte Nederlandse zuiptoeristen richting het zonnige Alanya vliegen, neem eens de moeite om met de auto een uurtje naar het westen te rijden om je all-inclusive hotelkamer in te ruilen voor een houten hokje zonder westerse gemakken in een wonderlijke sfeer en prachtige nauur.

Op naar Syrië

In Alanya werd een niet bezienswaardig kasteel een prima kampfplatz bevonden. Het bouwval dat toevallig naast onze bus stond geparkeerd bleek te koop te staan en is nu door onze aanwezigheid in waarde verviervoudigd.  Omdat Alanya verder een hotellen-stad voor toeristen is viel er voor ons niets te beleven.

De volgende avond slingerden we ons wasmachine-vuur aan op een pier om te koken, waarna we van heide en ver herkend en geeerd als werden als ware popsterren, waarop een grote vreugdedans met de locals volgde. De plaatselijke bar-eigenaar Fahrid nam ons als familie op, liet ons liters Raki naar binnen slingeren en schotelde ons de volgende dag een prima ontbijt voor wat ook wel nodig was om de logische kater van Henk weg te werken. Hier intergreerden Mukkes en Minne tevens met de lokale toiletaire traditie. De WC’s zijn niet meer dan een gat in de grond en een kraantje in plaats van toiletpapier, waarvoor voor de westerse jongens even moesten slikken, maar prima aan kunnen wennen! De Moskee in Anamur heeft een prima toilet en met je linkerhand en water bespaar je een kapitaal aan wc-papier. Dit klinkt misschien een beetje raar, maar dagelijks bespreken wij onze stoelgang om daar de fysieke gesteldheid aan af te lezen. We kunnen verder in details gaan, maar samenvattend komt het er op neer dat het lokale voedsel geen nare uitwerkingen op ons heeft.

In Adana bleken we in een natuurreservaat te overnachten en had onze wasmachinetrommel dit keer een grote aantrekkingskracht op de lokale brandweer. Gelukkig kwamen deze mannen in pyama pas na de maaltijd aansnellen en besloten we Turkije te laten voor wat het was. Turkije was goed voor ons geweest. Een schitterend land, maar met pittige (brandstof)prijzen.

Om vier uur in de morgen bleek een verzameling oude hokken, dichte hekken en slapende uniformen de Syrische grens te vormen. Van een autoritaire besnorde veteraan kregen we te horen dat het maar liefst 260 dollar ging kosten om Doutzen mee de grens over te krijgen. Dit strookt uiteraard niet met onze plannen en hier moesten we even een ochtendje over slapen, waardoor de grenspost werd gepromoveerd tot tijdelijke rustplaats van ons supermodel..

Tags: butterfly-valley, grenspost, locals, toeristen, Turkije