Maar wat blijkt, we zijn helemaal niet zo beroemd. Van alle jonge vrouwen die we hebben ondervraagd, weet slechts een handjevol wie we zijn. ‘Oh ja, iets van die krokodil had ik wel gehoord, ja…’ Parbleu, dat klopt dus niet en is meteen ons eerste doel voor de periode dat wij in den Nederlanden verblijven; zorgen dat we wat meer media aandacht krijgen. Als ThreeLeftHands gaan we een zogenoemde doorstart maken. Vreest niet, we blijven natuurlijk een beetje anders qua insteek, onze tong blijft scherp en onze humor en grenzeloos zelfvertrouwen grotendeels intact, maar voortaan willen we ietsje meer structuur in de updates, pakken we ons project, dankzij opgedane ervaring, een stukje professioneler aan en worden we nóg barmhartiger richting onze medemensen die het, wat betreft achtergrond of uiterlijk, niet zo goed hebben getroffen als ons.

Maar dat is de toekomst. Wat jij als trouwe lezer en onvoorwaardelijk fan natuurlijk eigenlijk wilt weten is waarom het laatste half jaar ‘wat minder’ was. Kijk, zelf hebben we het wel naar ons zin gehad hoor, maar als we andere misstanden in Afrika goed kunnen aankaarten, mogen we ook wel even eerlijk zijn over ons zelf.

Na de dieptrieste maand (die voor ons eerder een hilarisch hoogtepunt was) waarin we onze paspoorten een maandje kwijtraakten aan de corruptie en Mukkes een goede reden kreeg om voortaan in elke bar zijn broek van zijn reet te trekken, besloten we om een aantal maanden voor onszelf te zorgen. Zoals jullie eerder hebben kunnen lezen verdiende Henk zijn kost en inwoning in Malawi en Mozambique voordat hij een geweldig festival hielp organiseren in Swaziland en later strandde in Johannesburg (in een korte broek, slippers en s’nachts vriest het dus gewoon).

De in Nederland al behoorlijk pientere Minne vestigde zich als westers internetgoeroe in Lilongwe, zag hier Noflik zwanger raken en bevallen van zeven bastaards en kon niet voorkomen dat de Doutzen Cruiser volledig werd leeggeplukt door menig rotzak, die ondanks zijn financieel waarschijnlijk wat penibele situatie nog niet het recht heeft ons te beroven. Na een maand vatte Minne dan eindelijk één van deze sujetten in de vuile vieze smerige kraag en maakte hem ons standpunt wat betreft het voorgaande dan ook duidelijk. Omdat de man niks verstond ging dit met handen en voeten en vrij hardhandig. Mukkes zweefde hier ook wat bij rond en wat hij verder deed, daar heeft hij zelf ook nog geen verklaring voor, maar toch dook hij begin juli plotseling op aan Henk’s zijde in Johannesburg.

De laatste maand in een notedop
Kon het natuurlijk niet missen dat de heren de eerste twee wedstrijden van het Nederlands elftal voor een poep en een scheet konden bijwonen, hier al zagen dat dit niks werd en een maand later toch nog heel verrassend op het strand stonden te feesten en Wesley en kornuiten een belabberd toernooi zagen besluiten met lelijk voetbal en geen prijs. Typisch Nederland dat je een lintje en rondvaart krijgt als je de eerste verliezer bent. Minne, de kluns, miste dit hele spektakel vanwege heel veel goede en minder goede excuses (Feit blijft, ben je zo dichtbij, mis je het WK toch niet? Wat een oen! Dat is het goede woord!).

Weekje later kwam Minne alsnog aan, terwijl de heren Henk en Mukkes zich vermaakten in het dan weer wel aangename Durban. Nog een paar dagen later zaten we zowaar in het vliegtuig, vlogen we de afgelopen twee jaar in een dag terug, kwamen we aan op Schiphol en ben je weer aan het begin van het blog. Als je heel dom bent, ben je dat al vergeten en begin je daar nu weer en kun je dus voor de rest van de dag in een cirkeltje blijven lezen. Vertellen we je volgende week waar Doutzen en Noflik zijn, wat er met de pups is gebeurt en wat we tot zover van Zuid-Afrika vinden.

Speaking of Doutzen, wie heeft haar anticonceptie afgenomen? Dat mag dus niet.

[Show as slideshow]

Meestal, dan zit ik in het Paradijs aan het strand samen met Tinus(eigenaar Mufasa) waar geen elektriciteit is. Ik heb op deze reis zo’n beetje alles verloren wat ook maar elektronisch als luxe product beschouwd mag en kan worden. Dus mobiel, camera, laptop en externe harde schijven mis ik niet want kan ik er hier toch niks mee. Zo is er geen internet nog drukte waar een doorgetrokken reiziger zoals ik het niet erg vind om zich inderdaad nergens druk over te maken. Niet worden lastig gevallen of aangestaard als je wakker word, dus waar was ik beter thuis dan de vredig relaxte Mufasa-lodge in Monkeybay. Hier help ik mee aan de bouw van een geweldige rustic backpacker, hier vliegen de dagen voorbij en smaakt het bier goed.

Op het strand slaap ik onder de sterren en kijk naar het kristalheldere water met de tropische visjes. Iets wat uniek is aan “Lake Malawi” overal elders vissen de vissers zelfs de kleinste visjes weg om op te eten. Helaas is alleen het zwemmen voor mij nu wel gedaan, getraumatiseerd en paranoia ben ik als ik mijn bleke voeten zie door het heldere water, of als er een blaadje langs mijn tenen strijkt. Het beeld dat ik onder water word getrokken door de krokodil staat me voor alsnog vers in het geheugen, hoewel ik het hele gebeuren nu als “unreal” verwoord!

Nu dacht ik dat ik het ergste had meegemaakt, maar voor een ieder die mij kent is mijn lange haar heilig, en op een goeie ochtend word ik half wakker en ik draai me maar eens om vanwege het “zand” dat jeukt tussen matras en rug. Niet veel later word ik weer wakker maar nu zo geërgerd dat ik mijn ogen open sla… Bedolven onder de mieren; mijn hele buik, nek, hoofd, haar, matras en kussen ziet zwart van de mieren. Nog net niet gillend maar vloekend sla ik de mormels van mij af en probeer de beestjes uit mijn haar te schudden, dit lukt gelukkig en om de laatste te verwijderen pak ik mijn borstel erbij. Het komt er nu op neer dat ik beter in het water had kunnen springen, Ik kan een pruik maken, zoveel haar hebben de gemene mieren afgebeten. Nou vraag je je af hoe kan dat nou gebeuren,….. In het regenseizoen valt er zoveel regen dat het waterniveau stijgt met in ieder geval een meter. Mufasa Monkeybay verandert op dat moment in een eilandje, dus zoeken alle beestjes, inclusief mieren de hogere gronden op, wat er in resulteert dat als je iets aanraakt je binnen een minuut bedolven bent met het fenomeen mieren.

Ik zit meer in Monkeybay dan in Lilongwe waar eigenlijk het “werk” zou moeten worden gedaan. In plaats daarvan help ik Tinus die ondertussen een goede vriend is geworden. Zo word ik op pad gestuurd naar de grens van Mozambique voor het verlengen van mijn paspoort en een tijdelijk import-visa voor zijn auto, die al een goeie zes maanden in Malawi rond boemelt. Wist ik veel dat dat niet deugde, je mag maar drie maanden in het land met de auto die nog in geschreven staat in Zuid Afrika. Omdat ik geen geld en zin heb om een reisje te maken, is het de bedoeling om dezelfde dag terug te rijden naar Malawi. Aan de kant van Mozambique vinden ze dat niet leuk, ik heb een visa voor een maand en nu ga je daar heen en je vermaakt je maar, het kost me dan ook een uur om een exit stempel te krijgen, door middel van zielige gezichten trekken en roepen dat ik het niet wist. Aan de kant van Malawi vraag ik voor een nieuwe TIP(tempereraly import permit) en er word meteen naar mijn papieren gekeken en verteld dat ik de auto moet laten staan, de auto is al zes maanden in het land terwijl drie toegestaan is, waarvoor er een boete betaald moet worden van 60.000kwacha(300euro). De auto moet ingevoerd en getaxeerd worden en ik sta vast op de grens. Ik vraag de beste man hoe en wat moet ik doen, “Wilt u misschien mee naar buiten om bij de auto te kijken?”-hint-hint- Hij wil dat ik de eigenaar bel om te horen wat hij wil. Direct als ik het kantoortje uit loop komt de eerste gast al naar me toe die zegt: Je hebt een probleem met je papieren he! Als je de beambte wat geld toeschuift kan hij dat wel voor je regelen. Ik had dit zelf ook al bedacht maar de beste man wil niet met me mee. Uiteindelijk wacht ik tot hij klaar is met het invoeren van een bus vol toeristen, na drie uren peentjes te zweten en te onderhandelen tussen handlanger spreken we een prijs af en worden de papieren in orde gemaakt. Wel even! Dat is dan ook weer Afrika, beste man was er meer bezorgd over dat hij zijn baantje niet verliezen zou, waar ik allang blij was om snel het minste plekje van een land te kunnen verlaten. Voor volgende keer weer een goeie les geleerd, en ja eens moet de eerste keer wezen. Verder ben ik bezig geweest met reparaties van auto en de motor uit een grote boot die twee jaar terug onderwater heeft gelegen.

Nu denk je natuurlijk die ouwe gek heeft het daar maar mooi toch,…! En ja, je hebt gelijk het is heel mooi, maar nu komt het euvel van het verhaal. In Malawi zijn de mensen erg relaxed, ze mogen graag praten zonder dat je er om vraagt en als je ergens om vraagt weten ze niks. Zo ook als ik iets wil regelen of kopen qua onderdelen, moet ik naar Lilongwe, vervolgens is het moeilijk te vinden en als ik het dan gevonden heb kost het zo veel dat het er eigenlijk op neer komt dat je wel moet improviseren.

Ik heb dus eigenlijk veel van mijn tijd gespendeerd met weinig resultaat. Ik kan hier helemaal mijn ei niet kwijt en ben er wel klaar mee.

Het was al duidelijk aan het eind van de rechtszaak dat onze geliefde Doutzen Cruiser een serieuze beurt nodig is. Starten wil niet meer en de accu is ook niet meer al te best. De motor moet eruit en de kop moet eraf. Maar dit idee word al snel overwogen met een andere motor, want als we de West-kust van Afrika willen doen is het wel beter om een zwaardere motor te hebben. Dus de zoektocht start voor een motor, wat uitdraait op ‘niet te vinden’ ‘te duur’, een motor uit Zuid Afrika is de beste optie.

Zo laten we de bus achter en word er een keer ingebroken en de auto radio gestolen, de tijd strijkt voorbij en ons nieuwe plan is om het WK-voetballen te bezoeken. Doutzen doet het nog wel, ze moet alleen aangeduwd worden, dan komen we er wel. Met een paar kleine veranderingen in het stroom en diesel circuit proberen we het torretje nog een keer uit, want ik ga die kant op om Henk op te zoeken in Mozambique en dan naar de eerste wedstrijd in Johannesburg. Minne draait de sleutel om maar, zodra de startmotor wegvalt slaat de motor vast. He “pot vol koffie” om het zo maar te zeggen. Ik kan niet weg en Minne blijft nog, het volgende plan is om samen met de auto te liften en zo de auto in Zuid Afrika te krijgen. Maar dit word snel illusie als Minne verteld dat hij zeker langer wil blijven.

Waar Minne en ik ons ongeveer vijf maanden bevinden is in Mufasa-Lodge in Lilongwe en Minne is er nog niet vandaan geweest. Voor de concentratie hebben Minne en ik besloten een hok onder de Backpackers te huren, dat we hebben omgetoverd tot kantoor. Dit is het nieuwe thuis van Minne’s Baobabtech, een grote desk met een home made werktafel, een rieten stoel en twee kratjes om op te zitten. Delfts-blauwe tegeltjes aan de muur met Friesche uitdrukkingen, wat kleren en slaap-uitrusting.

In deze zelfde tijd is onze lieve Noflik dus twee maal aangerand door een straat hond en na een poging met “de pil”(Ja dames dezelfde pil) mocht het dan toch zo wezen dat er 7 hele lieve puppy’s uit voort gekomen zijn. Tja als vastzittend reiziger met als huis een camper uit ‘84 en een kantoor hadden we gelukkig de mogelijkheid om de puppy’s op het balkon te gooien. Hoewel Noflik een hele goeie moeder is, was de poep voor ons. Naar mate de weken voorbij gingen kwam er meer en moest er meer eten in. Uiteindelijk was het contract voor het kantoor om duistere redenen afgelopen, en moesten we de hele meute ergens anders onder brengen. Zo hebben we bijna twee weken de puppy’s op het dak van het gebouw gehad wegens gebrek aan auto ruimte, tot de huisbaas er achter kwam, die vervolgens zes puppy’s heeft ontvoerd. Dit was natuurlijk net voordat we de eersten wilden verkopen. Na een dikke week en onderhandelen zijn ze terug gekomen. In die laatste dagen voor verkoop leefden ze allemaal in de bus, rara hoe de bus er na twee dagen uit ziet! Het is ook niet de meest handige situatie als reizigers.

Ik heb onderhand al schoon genoeg van Malawi, zeven en een halve maand is echt te lang. Na twee keer de grens over geweest te zijn om het verblijf van maximaal drie maanden te overbruggen, vraagt de immigratie beambte vriendelijk om met mijn paspoort op het kantoor te komen. Dit doe ik de volgende dag en zo word ik min of meer opgepakt in Monkeybay, ik sta onder arrest. Ik kon kiezen uit drie gevangenissen, mijn paspoort hadden ze op slimme wijze afgenomen en ze wilden geen “omkoopsom” wat vreemd is voor deze twee heren. Op dat moment was ik alleen, Tinus was in Lilongwe en ik hield de werkers en de boot in de gaten die op de scheepshelling in de haven lag. Zeker na het incident in de rechtszaak dat mijn grote vriend Henk alsnog schuldig werd verklaard nadat er gelogen was over een mes waarmee wij zouden gezwaaid te hebben. Hier in Malawi of waarschijnlijk in heel Afrika word het recht afgedwongen met huidskleur, geld en de zogenaamd vrienden hogerop die je dan geld of bier toeschuift als je ze tegenkomt. Ik word er van beschuldigd dat ik aan het werk ben, dus geen toerist ben en dan eigenlijk inwoner ben van Malawi!…. Hmmmm jaja. Snel weg uit dit … vergeten land! Aangezien dat ik geen bier weggeef aan de eerste de beste mafkees die zogenaamd macht heeft, word het nu tegen mij gebruikt en moet ik met de jongens in de haven regelen dat ze het spul verder afhandelen en regelen. Ik bel naar Minne en de andere mensen in Lilongwe voor hulp, waarop al werd gezegd dat ze dit niet mogen doen. Maar goed hier geen rechten of wat dan ook, ze kunnen mij ook niet vertellen wat ik wel moet of kan doen. Uiteindelijk spreek ik met Minne aan de telefoon, waarop een van de beambten mij waarschuwt en mijn paspoort terug geeft met de boodschap terug te komen met een werk en woon visum.

Sinds dit moment zat ik echt niet lekker in mijn vel, waar je je best doet om wat voor elkaar te krijgen. Helaas is ons huis nu niet mee maar ik kom net op tijd aan met de bus in Zuid Afrika om de eerste wedstrijd tegen Denemarken te zien.

Groetjes Mukkes

]]> http://threelefthands.com/afrika/mukkes-schrijft-zijn-verhaal/feed/ http://threelefthands.com/afrika/boem-klets-bats-henk-bezoekt-alweer-een-ziekenhuis/ http://threelefthands.com/afrika/boem-klets-bats-henk-bezoekt-alweer-een-ziekenhuis/#comments Mon, 24 May 2010 18:25:51 +0000 henk http://threelefthands.com/?p=209 Na een korte gefrustreerde uitroep van afschuw haal ik nu rustig adem. Mijn voorhoofd rust in het zand, net als mijn knieen. Met mijn linkerhand ondersteun ik mijn rechterarm. Voor me ligt Fatima’s Backpackers, achter me de helblauwe zee, haar geluid dat nooit stopt, de golven die nooit opgeven. Om me heen de jongens met wie ik een ogenblik eerder nog vrolijk rugby speelde. “Henk, are you okay, man..?“ Vragen de overwegend Zuid-Afrikanen me in verschillende variaties. “Met mij gaat het op dit moment helaas niet uitmuntend“, antwoord ik in een aantal woorden die lichtelijk van het voorgaand afgedrukte zouden kunnen verschillen; “Het lijkt erop dat ik mijn dekselse schouder uit de kom heb weten te manoevreren, welpotverdriedubbeltjes!“ Iedereen is plotseling heel bezorgd, behalve ik. Tenslotte is dit niet de eerste keer. Voorzichtig sta ik op en geef opdrachten aan een paar van de jongens om me heen: “jij haalt pijnstillers, jij zet een auto klaar en jij kijkt of er ergens een dokter is. Ondertussen blijf je maar mooi van me af, ik kan zelf prima lopen.“ Maar zo eenvoudig ging het dus eventjes niet.

Een paar minuten later zit ik, met mijn schouder nog steeds uit de kom waar die eigenlijk hoort, in de bus, afwisselend scheldend op de vreselijke weg of op de prestaties van de chauffeur; “Kalma senor Arnaldo, Kalma! Por fa-f!@#ing-for!“ Omdat elk heuveltje en gaatje -eigenschappen rijk aanwezig in het Mozambiqaanse wegennet, een sterretjes-voor-je-ogen-pijnscheut voortbrengt duurt de twintig kilomter lange rit ongeveer twee uren. Maar goed, dan ben je er ook, niet dan? Ik wankel enkelt doch uiterst stijlvol gekleed in mijn bijzonder goed zittende zwembroek het ziekenhuis binnen, dat net als de rest van Inhambane gebouwt is in de zo herkenbare warme Portugees koloniaal stijl. “Luister, doet u mij maar een pijnstillertje of twee, kunnen jullie ondertussen mijn gewrichten weer uit de knoop halen, hierzo, bij m’n schouder.“ Maar zo eenvoudig ging het dus eventjes niet.

Een uur later word ik nog steeds van wachtkamertje naar rontgenfoto apparaat gestuurd en sta ondertussen trillend –van de pijn, niet van de kou- in een halletje wanneer een van de jongens tegen wie ik rugby speelde met spoed wordt binnengereden met een hartaanval en de enige dokter wordt weggeroepen naar dit spoedgeval. Oke, best logisch, dat besf ik ook wel. Gelukkig komt de beste kerel er weer bovenop en twee uren later krijg ik dan eindelijk mijn gewenste verdoving. Natuurlijk niet voor de benodigde douche (Ik zat onder het zand, moest er af. Waarom, dat mag Joost weten. ) Ik knipper met mijn ogen en ben blijkbaar een kwartier buiten westen geweest, waarin een aantal doktoren mijn schouder hebben terug geplaatst en mijn arm provisorisch is ingetaped in Jute en ducktape. Aan hen verklaar ik mijn eeuwige dankbaarheid, waarna ze voorzichtig aan mijn baas en gids vragen of ik misschien homo ben. Zucht…

Terwijl we terug rijden, besef ik dat deze dag waarschijnlijk de meest pijnlijke van mijn leven is geweest. Wanneer ik een week later de Afrikaanse mitella verwijder voel ik me een beetje vreemd. Een dag later blijkt het dat ik malaria heb. Zoals we al eerder vertelden toen Minne’s bewegingen voor een paar dagen waren geannuleerd vanwege dezelfde aandoening, malaria is geen pretje.

Een week later…
Na een korte enthousiaste uitroep van kinderlijke blijdschap houd ik nu mijn adem in. Mijn voorhoofd ligt in het water, net als mijn knieen. Net als de rest van mijn lichaam. Een paar seconden weet ik niet wat voor, achter, boven of onder is. Waar ben ik? Onder water, dat weet ik, maar wat ik eigenlijk wil weten is het volgende; waar is mijn surfplank? Ik lig in de zee als een ouwe sok in een wasmachine en tast naar mijn enkel waar het koord naar mijn plank is bevestigd. Het touwtje verteld mij dat mijn plank ergens achter mij zweeft. Let wel, al het voorgaande speelt zich af in nog geen vijf seconden. Een moment later hoef ik niet meer te raden naar de locatie van mijn voertuig; een plotse sensatie vestigt zich in mijn zij. De backfin laat een behoorlijke snee achter net onder mijn ribben. Ik lach nog steeds; er is te veel adrealine of endorfine of wat dan ook om pijn te voelen. Niks meer dan een andere surfwond. Goed, nu weet ik in ieder geval waar boven is en een tel later steek ik mijn kop boven de oppervlakte. Achter me tilt de zee nog een lading zout water hoog boven mijn lichaam. Snel klim ik op het stuk hydrodynamische kunst dat mij moet bijstaan in mijn overwinning van de golf, peddel hard en voel hoe mijn bord de lucht in wordt getild en spring op mijn voeten. De snelheid is onwerkelijk, tunnelvisie mijn waarneming. Ik schiet vooruit en een paar momenten is er niks, behalve opwinding.

Naast het surfen werk ik voor Fatima’s backpackers om een beetje geld te verdienen. Juist, het vrijwilligen staat even op een laag pitje; het niveau van onze bankzaken ligt enorm laag, precies zoals dat van Dagobert Duck dat niet doet. Ik spendeer hier twee maanden; tourtjes verkopen, surfen en het internetcafe runnen. Ik vermaak me prima en laat het aan Minne en Mukkes om te vertellen hoe het er op het moment in Malawi aan toe gaat. Oke, een korte update; Noflik is bevallen van zes prachtige pups!

Fatima is een legendarische verschijning, die ik een keer mag ontmoeten, de surfers zijn enthousiast en besmettelijk. De twee broers die mij infecteren met het surf virus doen mij aan de ThreeLeftHands denken. Via via hebben ze een verlaten huis geregeld en met niks meer dan een mosquitonet en een gril wachten ze elke dag op de juiste golven. Voor hen is er niks anders. Het leven is simpel, zonder zorgen en zonder luxe. Onwaarschijnlijk voor de meeste mensen, maar voor ons avonturiers, reizigers en dromers, is dit leven. klinkt dat niet heerlijk poetisch en cliche? Dat is het ook. Ha!

[Show as slideshow]

Mijn vervoersmiddel lijkt nog lang niet te vertrekken, dat doen ze pas als de bus helemaal vol zit, dus koop ik een krant, zo uit het raam, gevolgd door de eeuwige mandazi, die je overal in Oost-Afrika kunt kopen. De voorpagina spreekt over een fataal busongeluk en blijkbaar was het gister ‘world-community day’, uitbundig, doch gek genoeg ongemerkt gevierd door de gehele Malawiaanse populatie. Het grote onderwerp, hoewel het vandaag naar de obscure wandelgangen van pagina 5 of verder is gedirigeerd, is echter van een heel andere orde.

Al een tijdje worstelt de Malawiaanse regering met een ‘nieuw’ fenomeen wat ons, als reiziger en eeuwige buitenstaander met een lichte, maar na een jaar niet geheel onverwachte schok de ontwikkeling van Afrika laat relativeren. Onlangs zijn er namelijk twee mannen gearesteerd, die er van worden verdacht homo te zijn. Ooh, wat errug! Schande! Wat in Nederland en andere landen met een iets wijdere blik op de verschillende variaties van normen en waarden een geaccepteerd verschijnsel is, komt deze twee jonge mannen waarschijnlijk op een celsraf van veertien jaar te staan. Niet verwonderlijk is het, dat dit internationaal nogal wat ophef veroorzaakt. De bevolking van Malawi heeft daar echter niet een erg grote boodschap aan, getuige de ingezonden brieven die ik lees over dit onderwerp; “Malawi is a God fearing nation,” waarschuwd een lezer uit de hoofdtad, “and allowing homosexuality will attract the wrath of God.”. Een andere lezer stelt onomwonden “…as we say, Malawi is the warm heart of Africa, which heart can be warm with homosexuality in it?”

De internationale gemeenschap heeft echter nog een troef in handen, daar het bruto nationaal product van Malawi voor veertig procent uit buitenlandse steun bestaat, wat door deze achtergebleven episode nogal onder druk staat; meerdere landen dreigen hun (financiele) hulp terug te trekken uit een land dat geen gelijke rechten erkent aan een minderheid. Indruk maakt dit echter allerminst; “I see no wisdom in accepting gays in Malawi for the sake of money at the expense of our culture.” Ja, zo ken ik er ook nog wel een paar. Leuk dat de Malawiaanse autochtoon zo trots is, maar waar is die hele cultuur dan op gebaseerd? Het geloven in een enkele God is toch echt gebracht door de Europeaanse kolonisten en Arabische slavenhandelaren en voordat zij hier kwamen waren de beste mensen hier toch echt nomaden, doodleuk hun koe’tje volgen naar een plaats waar wel eens water kon wezen, terwijl ze nu, geconformeerd aan Westerse levensstijl, conglomereren in krioelende steden of hevig op vrijwilliegerswerk leunende dorpjes. Ook het nationale voedsel Nzima kun je nou niet echt traditioneel noemen. De smakeloze witte massa die met de handen wordt gegeten is gemaakt van mais, wat toch echt uit Zuid Amerika afkomstig is. En reken maar niet dat er ook maar een halfnaakte nomaad op het idee kwam om een zeilboot te maken, laat staan ermee de oceaan over te cruisen. De meest gekozen optie voor volksvermaak is het vanaf acht uur s’ochtends dronken worden van fermenterende maispap, wat nou ook niet meteen reden tot nationale jubel en gejuich zou mogen leiden. Maar goed dat ik dit land uitrij.

Wat doet Henk eigenlijk in die bus?
Want dat is de reden dat ik me in de zich langzaam vullende bus bevind, ik verlaat Malawi. Mijn verblijf in Capemaclear is duidelijk op zijn einde gelopen, wanneer immigratie me komt bezoeken over mijn verblijf aldaar en vervolgens mijn baas vriendelijk aan mij vraagt of het misschien niet beter is dat ik vertrek, daar hij niet op problemen met immigratie zit te wachten. Zonder morren ga ik akkoord, alhoewel het verhaal een beetje stinkt. Ik heb de immigratie afgekocht en aangezien ik ondertussen, dankzij de hele paspoort episode, goede bekenden ben met de twee beambten van immigratie, zouden er verder geen problemen moeten zijn. Voor ik vertrek leer ik al dat de kaarten anders liggen. Onder ander heeft mijn vrouwlijke baas, rond de vijftig en nou niet meteen rijpend als goede wijn, in een dronken bui lopen verkondigen dat ik serieus met haar heb lopen flirten. Daarnaast is het, leer ik van een goede vriend, ook een publiek geheim dat we een affaire hebben. Op de dag van mijn vertrek neem ik een van de immigratiebeambten even appart en na een beetje subtiel doorvragen, worden mijn vermoedens positief beantwoord. Immigratie was getipt door een blanke man van Fat Monkey’s, de plek waar ik verbleef en het drie maanden lang zo naar mijn zin had.

Erg lang kan ik er echter niet om treuren; een gast van de Fat Monkey backpackers regelt in no-time een baantje voor me in Mozambique. Wat ik daar moet doen is nog wat onduidelijk, maar het vooruitzicht van zee, strand en goed voedsel maken dat ik nu in de bus zit, die na twee en half uur eindelijk vertrekt. Naast me voert een vrouw haar nog niet schoolgaand kind vette gefrituurde aardappeltjes uit een blauw plastic zakje. Dat is ongezond, denk ik bij mezelf, maar zeg er niks van. Een half uur later liggen de aardappeltjes, samen met de rest van het kind’s maaginhoud op mijn schoot en t-shirt. En ik ga er dus van uit dat ik nog drie dagen met het openbaar vervoer moet toeren. Jippie.

Met niks dan een rugzak en een opgedroogde kotsvlek op me, loop ik een paar uur later de grens over. Alleen. Alleen ben ik in Mozambique. Marten en Minne blijven voorlopig in Lilongwe, waar ze Noflik bewaken, die op een onbewaakt ogenblik is bezwangert door een lokale viezerik. Alleen, zonder mijn auto, mijn hond en meest van alles mijn twee vrienden is het toch anders. Beetje eenzaam, een gevoel dat gek genoeg bij me lijkt te passen als een warme deken in winters Nederland.

Ik krijg een lift van een man, die in zijn ‘bakkie’, in zuidelijk Afrika het gebruikte woord voor een pick-up, een kleurijke waaier van Afrikanen heeft zitten, waar ik me nu dus ook tussen bevind. Een Zimbabwaanse prediker (“I’m on a mission to feed people the word of Jesus, Halleluja!”) overlegt met mij het financiele kwaad der wereld, net wanneer we worden aangehouden door de politie. Een half uur later lijken de authoriteiten hier nog corrupter dan in Malawi, wanneer iedereen een beetje moet betalen en ik er met 50 Metical (1 euro 10) nog erg goed van af kom. Een goede vier uur later kom ik aan in Tete en heb mijn eerste volle dag openbaar vervoer erop zitten. Ik besluit om nergens te overnachten om zo de kosten laag te houden. Slapen doe ik wel in de bus. Maar in Tete kom ik twee Zuid Afrikaners tegen die helemaal fan zijn, hoe kan het ook anders, van de ThreeLeftHands legende en behalve het financieren van een hele avond drank en voer, regelen ze ook transport naar het zuiden. De volgende ochtend wordt ik wakker in een bakkie met een behoorlijke kater en kom erachter dat ik helemaal ben lek gestoken door de muggen. Als ik hier niks aan overhoud…

Ik word opgepikt door een andere Zuid Afrikaner, die me in twee dagen, volledig kosteloos naar mijn plaats van bestemming rijdt. Ik ben aangekomen in Inhambane, Tofo beach om precies te zijn, en stap het terrein van Fatima’s nest op. “Hallo,” zeg ik tegen een werknemer “is je baas hier ook?” Ik moet even wachten, zodat ik de omgeving in me op kan nemen; achter me staan palmbomen en ik sta midden op een duin. Voor me strekt een wit strand zich uit tot de blauw-groene zee, die een constant en uiteindelijk rustgevend geluid voortbrengt, zoals de Indische zee dat hoort te doen. Even later stelt de manager zich aan me voor. “Ik ben Henk,” zeg ik monter, “wat kan ik doen?”.

P.s. Onze uitdrukkelijke excuses voor het ontbreken van foto’s. Zwerver Henk heeft geen diditale camera. Ook geen analoge.

Dit betekend dus dat we nog even in Malawi blijven; we proberen wat manieren te zoeken om een iets stabieler budget te realiseren, zodat we niet gedwongen worden om ergens in Mozambique onze nieren te verkopen. Zo kan het dat Henk nu in Cape Maclear is gestrand bij “Fat Monkeys”, waar hij s’middags in een bar staat en s’ochtends de twee kinderen van de eigenaars les geeft. Hiernaast vind hij ook nog eens de tijd om een groentetuin te onderhouden en blijkt zijn zelf gemaakte zoete chillie saus zo populair te zijn, dat hij deze nu gaat verkopen. Massa productie is het nog niet bepaald, maar hey, het houdt Henk van de straat. Of uit de modderpoel eerder. Het regenseizoen is namelijk in volle gang in Malawi, waardoor de enorme blokken steen die de rotsen van Malawi vormen worden overwoekerd door een grote groene deken.

Marten en Minne zijn naar Lilongwe afgereisd, om daar enkele rendabele activiteiten te ondernemen. Tijdens onze reis is het namelijk pijnlijk duidelijk geworden dat het in de meeste landen nogal schort aan kennis over elektriciteit en computers. Dat dit nou net de specialiteiten zijn van onze twee technische helden heeft ons bij verschillende gelegen heden vele dankbare gezichten opgeleverd, en nu proberen ze er wat geld mee te verdienen. Neem bijvoorbeeld eens een kijkje op Minne’s nieuwe website, waar hij Malawi onvermijdelijk mee zal veroveren. Het is natuurlijk wel te hopen dat onze zakelijke instincten zich ondertussen genoeg aan Afrika hebben aangepast, want de cultuur hier blijft af en toe maar een vreemd zaakje, en in de lokale zakenwereld gaat het er meestal hetzelfde aan toe. Lees: Mogelijk frustrerend.

Voorbeeldje Afrikaanse logica
Zo had een man een redelijk stabiele waterrekening sinds hij een huis had met een aansluiting op het waternet, tot dat er opeens geen water meer was. Kijk, het blijft natuurlijk Afrika, dus een aantal dagen geen water is iets wat je zonder morren accepteerd. Aan het eind van deze waterloze maand echter, kreeg deze man een rekening die hoger was dan het normale bedrag. De meters werden gecheckt en inderdaad, op een magische wijze was er nogal wat water verbruikt. Toen de man het hoofdkantoor bezocht van de watermannetjes, wist iemand te vertellen dat het inderdaad gebeurde, dat als er een kraan openstond, er simpelweg lucht foor de leiding kwam, wat de meter langzaam aan op deed lopen tot het bedrag dat op de rekening werdt vermeld. In dit geval, redeneerde de man, moest de rekening dus gecorrigeerd worden. “Nee hoor,” zei de waterdrager “Je meter staat op dat getal en dat moet je ook betalen. Maakt niet uit wat er door die leiding heen ging.”. En dat, geachte lezer, is ook Afrika.

[Show as slideshow]

Voordat Marten het allerstoerste kroegverhaal allertijden aan den lijven ondervond, was hetgeen wat ons vooral bezighield de drievoudige rechtszaak waardoor we nog steeds in Monkey Bay waren. Natuurlijk had de lokale bevolking er op gerekend dat we eieren voor ons geld zouden kiezen, wat gezien de koers van de Kwacha niet eens zo’n heel gek idee is, maar niemand had verwacht dat die drie gekke blanken eigenwijs genoeg waren om het hele gebeuren uit te zitten. Principe kwestie, he. Ze moeten niet denken dat ze ons bang kunnen maken met het innemen van paspoorten, een twijfelachtige gang van rechtszaken en een gevangenisje hier en daar.

Na een maand heen en weer lopen tussen onze verblijfplaats Mufasa en een blikken constructie die de rechtszaal voorstelt, weten we eindelijk wat voor dag het is: Judgement Day! Zowel Ishmael, het kwaadaardig gebroed dat het management van Venice Beach moet voorstellen, als wij, de engelachtige verschijningen die het leven voor een ieder in Monkey Bay wat draaglijker maken, krijgen vandaag de uitspraak van de magistraat, een onvoorspelbare oude Malawiër. Herkenbaar aan een steevast iets te groot pak en zijn grijze haren, wat in een land waar bijna iedereen te jong sterft aan AIDS best een opzienbarendheid genoemd mag worden.

We zitten met zijn drieën op het voorste bankje op het beton in de veredelde schuur. Oude treinrailsen houden een tinnen muur en dak overeind, dat er voor zorgt dat de temperatuur altijd rond het kookpunt schommelt, waar niemand last van schijnt te hebben behalve wij. Voor ons op een kleine verhoging staat een wankel bureau, waarop de nationale vlag is uitgespreid. We kennen de locatie nu wel en zijn niet eens meer verbaasd over de letterlijke staat van het rechtssysteem hier. Aan beide zijden van het bureau staan twee lage blikken schuttingen. Achter de linker mag je staan als je de aanklager bent, achter de rechter als je de verdediging. Achter het bureau met de vlag staan twee deuren. ‘Chamber’, staat er met viltsift getekend op de ene. Op de andere staat ‘Office’. Van dit kantoor staat echter alleen nog maar de deur overeind. Het bordkarton eromheen is weg gerot, gewaaid of geslagen. Niemand weet hoe en het kan ook niemand iets schelen.

Hoewel we, als noodgedwongen advocaten van onszelf, de aanklager volledig in het hemd zetten en zelfs de rechter moest toegeven dat er hier en daar een gaatje ter grote van de Bermuda Driehoek in het verhaal van de getuigen zit, worden we toch schuldig bevonden. We komen er vanaf met een boete van 10.000 Kwacha en Henk heeft zelfs zestien maanden voorwaardelijk aan zijn broek hangen. We willen het woord corruptie niet in de mond nemen, maar we doen het lekker toch. COR-RUP-TIE. Klopt van geen kanten, stinkt aan alle kanten maar goed, wat zeg je dan? T.I.A. Excuus en dooddoener voor alles wat er mis is met Afrika. This Is Africa.

Van een krokodil een mug maken…
Wat ook Afrika is, en ook behoorlijk mis, begon op een avond waarop Minne niet kon slapen. Jullie normaal over energieke held voelde zich wat min (Ha, Minne voelt zich min!), maar kon desalniettemin niet in slaap komen. “Ja, ik voel gewoon een beeje raar, eigenlijk.” Nu is het voor een ThreeLeftHand natuurlijk helemaal niet gek om je een beetje raar te voelen, maar Tinus, de Zuid Afrikaanse eigenaar van Mufasa en onze Godfather voor een maand, had een andere conclusie: Malaria! De volgende dag meteen maar even naar het streekziekenhuis waar we behoorlijk voorrang kregen omdat we er nou eenmaal alle drie bloed doneerden en Minne en Mukkes een generator, repareerden en daardoor ten minste twee levens hadden gered.

De bloedtest meneer (“Hey Minne, can you have a look at my computer?”) nam eens een prikje, wierp eens een blik door zijn microscoop en verteld on dat Minne inderdaad de eerste van jullie helden is die tegen Malaria op was gelopen. Met de huidige medische stand van zaken sla je daar een pillenkuurtje voor achterover en je bent er weer vanaf, dus dat viel nog best mee, al koste het Minne nog wel een dikke week om zijn oude vertrouwde energiepeil weer enigszins te bereiken.

Al met al waren het een paar drukke maanden. Helaas was het niet alleen druk, maar ook tijd en geld rovend. Weest niet bevreesd, tijd hebben we wel. Geld is echter een andere aangelegenheid, maar de ThreeLeftHands zouden geen drie hele knappe jongemannen in een oranje bus zijn wanneer ze ook hier geen oplossing voor hadden gevonden. Hierover lees je, heel spannend, de volgende keer meer!

P.S.: Wegens gestolen camera momenteel geen nieuwe foto’s. Wordt aan gewerkt!

Alhoewel iedereen hier vrolijk zwemt zit het groene beest wel achter in mijn kop, maar wordt de gedachte al snel dat de krokodil alleen achter onze lieve hond Noflik aan is en wij te groot zijn om prooi te vallen aan de scherpe tanden van het gevaar. Drie weken gaan voorbij en onze hond springt nog steeds alleen in het water en in gaat leeft nog prima, dus reden genoeg om weer eens een duikje te nemen.

Gejaagd worden

Mijn plan is om 100 slagen heen en 100 terug te maken, eindelijk weer eens wat conditie trainen, maar wanneer ik ongeveer twintig meter vanaf het strand, veranderd dat plan. Plotseling grijpt er iets aan mijn linker-onderbeen. Ik kom stil te liggen en ik dacht eerst wat een rotstreek om achter me aan te zwemmen en aan mijn been te trekken. Tot een tweede ferme druk wordt uitgeoefend op mijn linkerbovenbeen, pijn ja of niet, paniek… Vanaf dat moment had ik het door dat het wel eens een krokodil kon zijn en in mijn reactie, terwijl ik word meegesleurd onder water, probeer ik los te komen door mijn handen tussen zijn vlijmscherpe tanden te drukken en zijn bek open te trekken . Naast te proberen om boven water te blijven, slaak ik tussen water en lucht noodkreten uit om help! Dit kan toch niet het einde zijn, onder water getrokken zie ik hoe het beest een stuk vlees uit mijn been probeert te scheuren en tegelijkertijd er met alle geweld probeert mij rond te draaien om me te verzuipen. Al trekkend aan de kaken van de krokodil komt het moment waarop de kracht op mijn been wegvalt. Met mijn handen op de neus en mijn vingers verzonken in zijn tanden weet ik afstand te doen van de croc .

Verdwaasd probeer ik weg te komen in de hoop niet meer gebeten te worden. Op dat moment voel ik hem een enorme klap op het water en zie het beest uit het water rijzen en happen naar mijn schouder. Met flinke krassen over mijn schouder ren ik door het water, langs de aangevlogen vrienden die met veel lawaai en met stokken meppend op het water de krokodil hebben afgeschrokken. Wachtende op het moment waarbij het licht uit zal gaan, heb ik geen flauw idee hoe ik er aan toe ben. Mijn vingers bloeden als een rund maar ik schreeuw alleen ‘mijn reet’! Binnen 15 minuten word ik verbonden en kan ik gelukkig nog lopen naar de auto om naar het ziekenhuis te komen. Met een pijnstiller, een broodje pindakaas en een zout/zoet water oplossing verzorgd Henk mij achterin de pick-up, die een uur over een onverharde weg scheurt. In het ziekenhuis blijken mijn vingers nog te werken, worden er duim-diepen gaten dicht genaaid en kom ik weer in aanraking met mijn grootste angs, teveel prikken en spuiten.

Al met al valt het mee, veel gaten en schrammen, maar ik kan nog lopen en heb een sterk verhaal te vertellen. Het resultaat van een het gevecht met de krokodil zijn een paar mooie littekens op mijn billen , waarmee ik in de kroeg voortaan iedereen kan shockeren. Dezelfde middag draven er een stel Malawische park-rangers op, die gewapend met een jachtgeweer de wacht houden op het strand. Terwijl er wij tot rust komen onder het genot van een geit aan een spit, klinkt er in de nacht een geweerschot en blijkt de volgende ochtend mijn twee-en-een-half meter grote vijand in tweeën geschoten te zijn. Jammer voor meneer krokodil, alleen wanneer hij eenmaal mensenbloed geproefd schijnt te hebben is hij niet meer te vertrouwen. Voor zover we na kunnen gaan zijn er niet meer krokodillen in de omgeving en Monkey Bay weer veilig. De locals zwemmen er weer en ik heb ook voorzichtig een rondje geprobeerd, alhoewel het nog niet helemaal van harte gaat.

Na een heftige avontuur ben ik hier de locale held, heb een mooi Afrikaans kroeg verhaal, geen blijvende verwondingen en een paar mooie tanden voor de collectie.

Marten “Mukkes” Mulder

[Show as slideshow]

Als we inpakken verteld het management van Venice Beach dat we toch moeten betalen. Zonder op of om te kijken zeggen we dat we never nooit niet die vijfenzeventig euro gaan betalen; afspraak is afspraak. Binnen vijf minuten staat er een politie pick up voor onze auto. We krijgen geen kans onze kant te vertellen en wanneer Mukkes een forse duw krijgt, hangen onze paspoorten in de handen van de agent, die doodleuk meld dat we onze documenten terug krijgen als we betalen. ‘Afpersing!’ roepen wij en eisen de hoofdagent. Naïef als dat we zijn, geloven we dat de chief of police ons zal helpen en deze onrechtmatige gang van zaken ongedaan zal maken. Op het politiebureau stopt de chief onze kostbare papieren echter in de kluis met dezelfde afpersende boodschap. ‘Dat mag dus nie, he.’ Zeggen wij, maar besluiten de boel te laten rusten om de volgende dag terug te komen.

PS. Marten mag het dan prima doen in het justitiële systeem, in de natuur daarentegen haalt hij nogal wat agressiviteit op zijn dak. Na een kort gevecht met een hele twee meter krokodil heeft hij niet het onderspit gedelft. Helaas kietelde het gepantserd reptiel niet en wordt Marten op dit moment dichtgenaaid in een lokaal ziekenhuis. Vreest niet, alle vingers en tenen zitten er nog aan en op wat littekens na komt onze crocodile-hunter er waarschijnlijk prima bovenop.

Zonder paspoort in het zand

Ondertussen heeft Doutzen weer eens besloten niet mee te werken en zitten we behoorlijk vast in het mulle strandzand waar een heel dorpje op is gebouwd. Op zoek naar een sterke 4×4 komen we terecht bij Mufasa Backpackers, waar de Zuid-Afrikaanse eigenaar Tinus inderdaad een sterke auto weet te regelen. De ruige beer van een vent sympathiseert met ons en biedt ons onmiddellijk gratis onderdak aan op een plekje dat we veel eerder hadden willen ontdekken. Een privé strand, weinig mensen en Monkey Island dat vlak voor de kust ligt. Welcome in Paradise zegt een tekening op de poort. Duidelijk een understatement.

De volgende dag keren we terug op het politiebureau waar we alle kanonnen afvuren en lullen als brugman, maar helaas willen onze diplomatieke pogingen niet helemaal werken. Natuurlijk zijn wij onze paspoorten kwijt, net in het land waar Nederland geen ambassade heeft, maar alleen een consulaat. Enkele telefoontjes met het consulaat leert ons hierna al vrij snel dat deze beste man nog minder diplomatieke kwaliteiten heeft dan ons. We bellen inderdaad wat af naar enkele ministeries en de politie begint zich ongemakkelijk te voelen, merken wij; enkele agenten proberen ons ervan te overtuigen dat zij er toch echt niks mee te maken hadden en dat we onze paspoorten terug krijgen zodra de chief er is, rond een uur of een. We vertellen niemand dat het consulaat eigenlijk zei dat het inderdaad niet legaal is om onze paspoorten in beslag te nemen, maar dat dat nou eeenmaal de gang van zaken is Malawi. Er wordt rustig  vanuit gegaan dat de Nederlandse toeristen toch het land uit moeten en uiteraard snel op de proppen komen met het benodigde smeergeld. Gratis is gratis en tijd hebben we wel, dus besluiten we opnieuw maar rustig te wachten.

Om tien uur arriveert de manager van Venice Beach, zodat we alles uit kunnen spreken. Hij loopt naar Henk en Minne toe, die beide rustig voor het politieburo op de grond zitten. Wanneer Henk weigert een hand te geven aan de man die ons al deze moeilijkheden bezorgd, knapt er iets en haalt de manager succesvol uit naar Henk’s kaak en voordat Minne op kan staan heeft hij een bloedlip kado gekregen. Nogal stupide om een vechtpartij te beginnen op een politiebureau, vinden wij en we slaan dus ook niet terug. Dit incident zal er alleen maar voor zorgen dat we onze paspoorten terug krijgen, beseffen we.

Om een uur rijdt de chief, met een biertje in zijn hand, inderdaad het terrein op, hoewel hij ons herkent en weet wat we willen besteed hij aan ons geen aandacht, Om een uur of twee zijn wij het wachten ook wel een beetje zat en Henk en Minne lopen het kantoor binnen waar de chief hoort te zitten. De beste man is er niet en officier komt binnen met de boodschap dat we daar niet horen te zijn. Nee, zeggen wij, en onze paspoorten horen hier ook niet te zijn; we wachten hier op de chief. Een mannetje of vijf voegen zich nu bij de eerste officier en we worden het kantoor uit gewerkt. Dit gaat dusdanig subtiel dat een vrouw Henk’s schouder uit de kom trekt. Henk valt neer, ’stop, stop, my shoulder!’ roept hij. Terwijl Mukkes pleit voor Henk’s pijn. kan dit de politieagente weinig schelen en sleurt de ontkomde arm een paar meter over het beton te sleuren. Gelukkig zorgt deze procedure ervoor dat de schouder weer netjes terug in zijn kom scheurt, maar helaas resulteert het geschreeuw van ons gehavend slachtoffer in een enkeltje cel, waar hij samen met vier andere mannen uit de buurt een ruimte van vier vierkante meter deelt. Er staat hier geen T.V. Maar wel een emmer waar je in mag poepen. Minne en Mukkes bellen vol frustratie naar het consulaat, onze man ‘on the inside’ en verwachten dat al dit onrecht een golf van rechtvaardigheid zal doen ontwaken in dit blijkbaar wetteloze poel des verderf. De consulaat, onze vertrouweling en enige hoop op een ontwaken uit deze nachtmerrie, denkt er niet hetzelfde over, ‘Ik kan er alleen voor zorgen dat Henk eens per dag een warme maaltijd krijgt.’ is de enige hulp die we krijgen.

Een paar uur later is Henk weer vrij, op borg weliswaar, net als Minne. We zijn aangeklaagd wegens verstoring van de openbare orde en moeten een week later naar de rechtbank. Onze paspoorten echter, hebben we nog steeds niet terug.

Recht zal er gesproken worden

Het rechtsgebouw is opgetrokken uit een laag blik en een paar planken. Een Friese boer zou er niet zijn koeien in mogen stallen, maar met enkele bankjes en een bureau valt vast er wel recht te spreken. Mensen wachten op simpele bankjes en op de vertrouwde vloer totdat de magistraat hun zaak zal behandelen. Wij wachten op hetzelfde lot en hebben geluk dat onze zaak als eerste behandeld wordt. We horen een paar stupide argumenten over hoe we de politie hebben uitgescholden en dat we toch inderdaad ’s ochtends behoorlijk onder invloed leken. De aanklager stelt ons alle drie dezelfde vragen, die we alle drie hetzelfde beantwoorden, waardoor we op het laatst de lachers op onze hand krijgen als we vragen beginnen te beantwoorden voordat ze zijn gesteld. We knikken netjes ‘Yes, your honor’ en plijten spijt en stupiditeit voor het binnenlopen van een open kantoor. De rechter lijkt te begrijpen dat dit een nogal ongelukkige samenloop van omstandigheden is en staat lichtelijk aan onze kant. Mukkes, de officiële getuige van het criminele duo, krijgt zelfs letterlijk 100 bonuspunten. Henk en Minne komen er vanaf met een boete van 5000 Kwacha, wat op dit moment gelijk staat aan een hele twintig Euries. Veel Afrikaans geld, maar het had ook drie maanden in een cel ter grote en stank van een oude WC kunnen zijn.

Minne en Mukkes krijgen hun paspoorten terug. Henk nog niet, want, krijgen we te horen, Henk is, namens de ThreeLeftHands aangeklaagd voor ‘diefstal door trucage’ (Theft by Trick) omdat we de Venice Beach Lodge niet hebben betaald. De getuigen van de aanklager zijn helaas niet beschikbaar en dus wordt de zaak uitgesteld tot volgende week. ‘Ho eens even,’ zeggen wij, ‘hoe staat het met de aanklacht die wij indienden tegen de manager die ons in het gezicht sloeg voor een politiebureau?’ Die aanklacht ligt nog steeds op de papierwinkel en gebeurt waarschijnlijk niets mee. Welkom in Malawi.

Aangezien onze ex-gastheer niet wil schikken in zijn truckage zaak, zijn we van mening dat hij best een paar nachtjes in de cel mag verblijven voor het gebruiken van zijn vuisten. Uiteraard is de politie hiervoor al netjes uitgekocht en worden we bij iedere vraag naar de case van de ThreeLeftHands versus Venice Beach netjes van het kastje naar de muur gestuurd. Toeristisch zijn we niet, desalniettemin willen we wel netjes behandeld worden en besluiten we het maar eens hoger op te zoeken. Terwijl Henk zonder paspoort ‘vast’ zit op de Mufasa Lodge, proberen Minne en Marten eens om de tafel te zitten met de diverse ministeries die het land rijk is. Gelukkig worden we hier zeer beleefd ontvangen en na enkele vruchtbare gesprekken met de minister van Internal Affairs en de Commissionar of Police Operations reizen er een heuse inspecteur en rechercheur met ons af naar Monkey Bay om de lokale corrupte politie eens aan de tand te voelen. En inderdaad, na een volledig onderzoek en de juiste prikkels van bovenaf, staan er volgende week twee rechtszaken in het verschiet. Venice Beach vs TLH en visa versa.

PPS. De blogposter heeft helaas geen foto’s bij zich, hier zal dus nog even rustig op gewacht moeten worden. Binnenkort dus enkele prachtige pica’s van Malawi en Wolverine-marks. Voor steunbetuigingen en meer informatie is er een TLH-noodlijn in het leven geroepen: +265993804392