Dit betekend dus dat we nog even in Malawi blijven; we proberen wat manieren te zoeken om een iets stabieler budget te realiseren, zodat we niet gedwongen worden om ergens in Mozambique onze nieren te verkopen. Zo kan het dat Henk nu in Cape Maclear is gestrand bij “Fat Monkeys”, waar hij s’middags in een bar staat en s’ochtends de twee kinderen van de eigenaars les geeft. Hiernaast vind hij ook nog eens de tijd om een groentetuin te onderhouden en blijkt zijn zelf gemaakte zoete chillie saus zo populair te zijn, dat hij deze nu gaat verkopen. Massa productie is het nog niet bepaald, maar hey, het houdt Henk van de straat. Of uit de modderpoel eerder. Het regenseizoen is namelijk in volle gang in Malawi, waardoor de enorme blokken steen die de rotsen van Malawi vormen worden overwoekerd door een grote groene deken.

Marten en Minne zijn naar Lilongwe afgereisd, om daar enkele rendabele activiteiten te ondernemen. Tijdens onze reis is het namelijk pijnlijk duidelijk geworden dat het in de meeste landen nogal schort aan kennis over elektriciteit en computers. Dat dit nou net de specialiteiten zijn van onze twee technische helden heeft ons bij verschillende gelegen heden vele dankbare gezichten opgeleverd, en nu proberen ze er wat geld mee te verdienen. Neem bijvoorbeeld eens een kijkje op Minne’s nieuwe website, waar hij Malawi onvermijdelijk mee zal veroveren. Het is natuurlijk wel te hopen dat onze zakelijke instincten zich ondertussen genoeg aan Afrika hebben aangepast, want de cultuur hier blijft af en toe maar een vreemd zaakje, en in de lokale zakenwereld gaat het er meestal hetzelfde aan toe. Lees: Mogelijk frustrerend.

Voorbeeldje Afrikaanse logica
Zo had een man een redelijk stabiele waterrekening sinds hij een huis had met een aansluiting op het waternet, tot dat er opeens geen water meer was. Kijk, het blijft natuurlijk Afrika, dus een aantal dagen geen water is iets wat je zonder morren accepteerd. Aan het eind van deze waterloze maand echter, kreeg deze man een rekening die hoger was dan het normale bedrag. De meters werden gecheckt en inderdaad, op een magische wijze was er nogal wat water verbruikt. Toen de man het hoofdkantoor bezocht van de watermannetjes, wist iemand te vertellen dat het inderdaad gebeurde, dat als er een kraan openstond, er simpelweg lucht foor de leiding kwam, wat de meter langzaam aan op deed lopen tot het bedrag dat op de rekening werdt vermeld. In dit geval, redeneerde de man, moest de rekening dus gecorrigeerd worden. “Nee hoor,” zei de waterdrager “Je meter staat op dat getal en dat moet je ook betalen. Maakt niet uit wat er door die leiding heen ging.”. En dat, geachte lezer, is ook Afrika.

[Show as slideshow]

Voordat Marten het allerstoerste kroegverhaal allertijden aan den lijven ondervond, was hetgeen wat ons vooral bezighield de drievoudige rechtszaak waardoor we nog steeds in Monkey Bay waren. Natuurlijk had de lokale bevolking er op gerekend dat we eieren voor ons geld zouden kiezen, wat gezien de koers van de Kwacha niet eens zo’n heel gek idee is, maar niemand had verwacht dat die drie gekke blanken eigenwijs genoeg waren om het hele gebeuren uit te zitten. Principe kwestie, he. Ze moeten niet denken dat ze ons bang kunnen maken met het innemen van paspoorten, een twijfelachtige gang van rechtszaken en een gevangenisje hier en daar.

Na een maand heen en weer lopen tussen onze verblijfplaats Mufasa en een blikken constructie die de rechtszaal voorstelt, weten we eindelijk wat voor dag het is: Judgement Day! Zowel Ishmael, het kwaadaardig gebroed dat het management van Venice Beach moet voorstellen, als wij, de engelachtige verschijningen die het leven voor een ieder in Monkey Bay wat draaglijker maken, krijgen vandaag de uitspraak van de magistraat, een onvoorspelbare oude Malawiër. Herkenbaar aan een steevast iets te groot pak en zijn grijze haren, wat in een land waar bijna iedereen te jong sterft aan AIDS best een opzienbarendheid genoemd mag worden.

We zitten met zijn drieën op het voorste bankje op het beton in de veredelde schuur. Oude treinrailsen houden een tinnen muur en dak overeind, dat er voor zorgt dat de temperatuur altijd rond het kookpunt schommelt, waar niemand last van schijnt te hebben behalve wij. Voor ons op een kleine verhoging staat een wankel bureau, waarop de nationale vlag is uitgespreid. We kennen de locatie nu wel en zijn niet eens meer verbaasd over de letterlijke staat van het rechtssysteem hier. Aan beide zijden van het bureau staan twee lage blikken schuttingen. Achter de linker mag je staan als je de aanklager bent, achter de rechter als je de verdediging. Achter het bureau met de vlag staan twee deuren. ‘Chamber’, staat er met viltsift getekend op de ene. Op de andere staat ‘Office’. Van dit kantoor staat echter alleen nog maar de deur overeind. Het bordkarton eromheen is weg gerot, gewaaid of geslagen. Niemand weet hoe en het kan ook niemand iets schelen.

Hoewel we, als noodgedwongen advocaten van onszelf, de aanklager volledig in het hemd zetten en zelfs de rechter moest toegeven dat er hier en daar een gaatje ter grote van de Bermuda Driehoek in het verhaal van de getuigen zit, worden we toch schuldig bevonden. We komen er vanaf met een boete van 10.000 Kwacha en Henk heeft zelfs zestien maanden voorwaardelijk aan zijn broek hangen. We willen het woord corruptie niet in de mond nemen, maar we doen het lekker toch. COR-RUP-TIE. Klopt van geen kanten, stinkt aan alle kanten maar goed, wat zeg je dan? T.I.A. Excuus en dooddoener voor alles wat er mis is met Afrika. This Is Africa.

Van een krokodil een mug maken…
Wat ook Afrika is, en ook behoorlijk mis, begon op een avond waarop Minne niet kon slapen. Jullie normaal over energieke held voelde zich wat min (Ha, Minne voelt zich min!), maar kon desalniettemin niet in slaap komen. “Ja, ik voel gewoon een beeje raar, eigenlijk.” Nu is het voor een ThreeLeftHand natuurlijk helemaal niet gek om je een beetje raar te voelen, maar Tinus, de Zuid Afrikaanse eigenaar van Mufasa en onze Godfather voor een maand, had een andere conclusie: Malaria! De volgende dag meteen maar even naar het streekziekenhuis waar we behoorlijk voorrang kregen omdat we er nou eenmaal alle drie bloed doneerden en Minne en Mukkes een generator, repareerden en daardoor ten minste twee levens hadden gered.

De bloedtest meneer (“Hey Minne, can you have a look at my computer?”) nam eens een prikje, wierp eens een blik door zijn microscoop en verteld on dat Minne inderdaad de eerste van jullie helden is die tegen Malaria op was gelopen. Met de huidige medische stand van zaken sla je daar een pillenkuurtje voor achterover en je bent er weer vanaf, dus dat viel nog best mee, al koste het Minne nog wel een dikke week om zijn oude vertrouwde energiepeil weer enigszins te bereiken.

Al met al waren het een paar drukke maanden. Helaas was het niet alleen druk, maar ook tijd en geld rovend. Weest niet bevreesd, tijd hebben we wel. Geld is echter een andere aangelegenheid, maar de ThreeLeftHands zouden geen drie hele knappe jongemannen in een oranje bus zijn wanneer ze ook hier geen oplossing voor hadden gevonden. Hierover lees je, heel spannend, de volgende keer meer!

P.S.: Wegens gestolen camera momenteel geen nieuwe foto’s. Wordt aan gewerkt!

Alhoewel iedereen hier vrolijk zwemt zit het groene beest wel achter in mijn kop, maar wordt de gedachte al snel dat de krokodil alleen achter onze lieve hond Noflik aan is en wij te groot zijn om prooi te vallen aan de scherpe tanden van het gevaar. Drie weken gaan voorbij en onze hond springt nog steeds alleen in het water en in gaat leeft nog prima, dus reden genoeg om weer eens een duikje te nemen.

Gejaagd worden

Mijn plan is om 100 slagen heen en 100 terug te maken, eindelijk weer eens wat conditie trainen, maar wanneer ik ongeveer twintig meter vanaf het strand, veranderd dat plan. Plotseling grijpt er iets aan mijn linker-onderbeen. Ik kom stil te liggen en ik dacht eerst wat een rotstreek om achter me aan te zwemmen en aan mijn been te trekken. Tot een tweede ferme druk wordt uitgeoefend op mijn linkerbovenbeen, pijn ja of niet, paniek… Vanaf dat moment had ik het door dat het wel eens een krokodil kon zijn en in mijn reactie, terwijl ik word meegesleurd onder water, probeer ik los te komen door mijn handen tussen zijn vlijmscherpe tanden te drukken en zijn bek open te trekken . Naast te proberen om boven water te blijven, slaak ik tussen water en lucht noodkreten uit om help! Dit kan toch niet het einde zijn, onder water getrokken zie ik hoe het beest een stuk vlees uit mijn been probeert te scheuren en tegelijkertijd er met alle geweld probeert mij rond te draaien om me te verzuipen. Al trekkend aan de kaken van de krokodil komt het moment waarop de kracht op mijn been wegvalt. Met mijn handen op de neus en mijn vingers verzonken in zijn tanden weet ik afstand te doen van de croc .

Verdwaasd probeer ik weg te komen in de hoop niet meer gebeten te worden. Op dat moment voel ik hem een enorme klap op het water en zie het beest uit het water rijzen en happen naar mijn schouder. Met flinke krassen over mijn schouder ren ik door het water, langs de aangevlogen vrienden die met veel lawaai en met stokken meppend op het water de krokodil hebben afgeschrokken. Wachtende op het moment waarbij het licht uit zal gaan, heb ik geen flauw idee hoe ik er aan toe ben. Mijn vingers bloeden als een rund maar ik schreeuw alleen ‘mijn reet’! Binnen 15 minuten word ik verbonden en kan ik gelukkig nog lopen naar de auto om naar het ziekenhuis te komen. Met een pijnstiller, een broodje pindakaas en een zout/zoet water oplossing verzorgd Henk mij achterin de pick-up, die een uur over een onverharde weg scheurt. In het ziekenhuis blijken mijn vingers nog te werken, worden er duim-diepen gaten dicht genaaid en kom ik weer in aanraking met mijn grootste angs, teveel prikken en spuiten.

Al met al valt het mee, veel gaten en schrammen, maar ik kan nog lopen en heb een sterk verhaal te vertellen. Het resultaat van een het gevecht met de krokodil zijn een paar mooie littekens op mijn billen , waarmee ik in de kroeg voortaan iedereen kan shockeren. Dezelfde middag draven er een stel Malawische park-rangers op, die gewapend met een jachtgeweer de wacht houden op het strand. Terwijl er wij tot rust komen onder het genot van een geit aan een spit, klinkt er in de nacht een geweerschot en blijkt de volgende ochtend mijn twee-en-een-half meter grote vijand in tweeën geschoten te zijn. Jammer voor meneer krokodil, alleen wanneer hij eenmaal mensenbloed geproefd schijnt te hebben is hij niet meer te vertrouwen. Voor zover we na kunnen gaan zijn er niet meer krokodillen in de omgeving en Monkey Bay weer veilig. De locals zwemmen er weer en ik heb ook voorzichtig een rondje geprobeerd, alhoewel het nog niet helemaal van harte gaat.

Na een heftige avontuur ben ik hier de locale held, heb een mooi Afrikaans kroeg verhaal, geen blijvende verwondingen en een paar mooie tanden voor de collectie.

Marten “Mukkes” Mulder

[Show as slideshow]

Als we inpakken verteld het management van Venice Beach dat we toch moeten betalen. Zonder op of om te kijken zeggen we dat we never nooit niet die vijfenzeventig euro gaan betalen; afspraak is afspraak. Binnen vijf minuten staat er een politie pick up voor onze auto. We krijgen geen kans onze kant te vertellen en wanneer Mukkes een forse duw krijgt, hangen onze paspoorten in de handen van de agent, die doodleuk meld dat we onze documenten terug krijgen als we betalen. ‘Afpersing!’ roepen wij en eisen de hoofdagent. Naïef als dat we zijn, geloven we dat de chief of police ons zal helpen en deze onrechtmatige gang van zaken ongedaan zal maken. Op het politiebureau stopt de chief onze kostbare papieren echter in de kluis met dezelfde afpersende boodschap. ‘Dat mag dus nie, he.’ Zeggen wij, maar besluiten de boel te laten rusten om de volgende dag terug te komen.

PS. Marten mag het dan prima doen in het justitiële systeem, in de natuur daarentegen haalt hij nogal wat agressiviteit op zijn dak. Na een kort gevecht met een hele twee meter krokodil heeft hij niet het onderspit gedelft. Helaas kietelde het gepantserd reptiel niet en wordt Marten op dit moment dichtgenaaid in een lokaal ziekenhuis. Vreest niet, alle vingers en tenen zitten er nog aan en op wat littekens na komt onze crocodile-hunter er waarschijnlijk prima bovenop.

Zonder paspoort in het zand

Ondertussen heeft Doutzen weer eens besloten niet mee te werken en zitten we behoorlijk vast in het mulle strandzand waar een heel dorpje op is gebouwd. Op zoek naar een sterke 4×4 komen we terecht bij Mufasa Backpackers, waar de Zuid-Afrikaanse eigenaar Tinus inderdaad een sterke auto weet te regelen. De ruige beer van een vent sympathiseert met ons en biedt ons onmiddellijk gratis onderdak aan op een plekje dat we veel eerder hadden willen ontdekken. Een privé strand, weinig mensen en Monkey Island dat vlak voor de kust ligt. Welcome in Paradise zegt een tekening op de poort. Duidelijk een understatement.

De volgende dag keren we terug op het politiebureau waar we alle kanonnen afvuren en lullen als brugman, maar helaas willen onze diplomatieke pogingen niet helemaal werken. Natuurlijk zijn wij onze paspoorten kwijt, net in het land waar Nederland geen ambassade heeft, maar alleen een consulaat. Enkele telefoontjes met het consulaat leert ons hierna al vrij snel dat deze beste man nog minder diplomatieke kwaliteiten heeft dan ons. We bellen inderdaad wat af naar enkele ministeries en de politie begint zich ongemakkelijk te voelen, merken wij; enkele agenten proberen ons ervan te overtuigen dat zij er toch echt niks mee te maken hadden en dat we onze paspoorten terug krijgen zodra de chief er is, rond een uur of een. We vertellen niemand dat het consulaat eigenlijk zei dat het inderdaad niet legaal is om onze paspoorten in beslag te nemen, maar dat dat nou eeenmaal de gang van zaken is Malawi. Er wordt rustig  vanuit gegaan dat de Nederlandse toeristen toch het land uit moeten en uiteraard snel op de proppen komen met het benodigde smeergeld. Gratis is gratis en tijd hebben we wel, dus besluiten we opnieuw maar rustig te wachten.

Om tien uur arriveert de manager van Venice Beach, zodat we alles uit kunnen spreken. Hij loopt naar Henk en Minne toe, die beide rustig voor het politieburo op de grond zitten. Wanneer Henk weigert een hand te geven aan de man die ons al deze moeilijkheden bezorgd, knapt er iets en haalt de manager succesvol uit naar Henk’s kaak en voordat Minne op kan staan heeft hij een bloedlip kado gekregen. Nogal stupide om een vechtpartij te beginnen op een politiebureau, vinden wij en we slaan dus ook niet terug. Dit incident zal er alleen maar voor zorgen dat we onze paspoorten terug krijgen, beseffen we.

Om een uur rijdt de chief, met een biertje in zijn hand, inderdaad het terrein op, hoewel hij ons herkent en weet wat we willen besteed hij aan ons geen aandacht, Om een uur of twee zijn wij het wachten ook wel een beetje zat en Henk en Minne lopen het kantoor binnen waar de chief hoort te zitten. De beste man is er niet en officier komt binnen met de boodschap dat we daar niet horen te zijn. Nee, zeggen wij, en onze paspoorten horen hier ook niet te zijn; we wachten hier op de chief. Een mannetje of vijf voegen zich nu bij de eerste officier en we worden het kantoor uit gewerkt. Dit gaat dusdanig subtiel dat een vrouw Henk’s schouder uit de kom trekt. Henk valt neer, ’stop, stop, my shoulder!’ roept hij. Terwijl Mukkes pleit voor Henk’s pijn. kan dit de politieagente weinig schelen en sleurt de ontkomde arm een paar meter over het beton te sleuren. Gelukkig zorgt deze procedure ervoor dat de schouder weer netjes terug in zijn kom scheurt, maar helaas resulteert het geschreeuw van ons gehavend slachtoffer in een enkeltje cel, waar hij samen met vier andere mannen uit de buurt een ruimte van vier vierkante meter deelt. Er staat hier geen T.V. Maar wel een emmer waar je in mag poepen. Minne en Mukkes bellen vol frustratie naar het consulaat, onze man ‘on the inside’ en verwachten dat al dit onrecht een golf van rechtvaardigheid zal doen ontwaken in dit blijkbaar wetteloze poel des verderf. De consulaat, onze vertrouweling en enige hoop op een ontwaken uit deze nachtmerrie, denkt er niet hetzelfde over, ‘Ik kan er alleen voor zorgen dat Henk eens per dag een warme maaltijd krijgt.’ is de enige hulp die we krijgen.

Een paar uur later is Henk weer vrij, op borg weliswaar, net als Minne. We zijn aangeklaagd wegens verstoring van de openbare orde en moeten een week later naar de rechtbank. Onze paspoorten echter, hebben we nog steeds niet terug.

Recht zal er gesproken worden

Het rechtsgebouw is opgetrokken uit een laag blik en een paar planken. Een Friese boer zou er niet zijn koeien in mogen stallen, maar met enkele bankjes en een bureau valt vast er wel recht te spreken. Mensen wachten op simpele bankjes en op de vertrouwde vloer totdat de magistraat hun zaak zal behandelen. Wij wachten op hetzelfde lot en hebben geluk dat onze zaak als eerste behandeld wordt. We horen een paar stupide argumenten over hoe we de politie hebben uitgescholden en dat we toch inderdaad ’s ochtends behoorlijk onder invloed leken. De aanklager stelt ons alle drie dezelfde vragen, die we alle drie hetzelfde beantwoorden, waardoor we op het laatst de lachers op onze hand krijgen als we vragen beginnen te beantwoorden voordat ze zijn gesteld. We knikken netjes ‘Yes, your honor’ en plijten spijt en stupiditeit voor het binnenlopen van een open kantoor. De rechter lijkt te begrijpen dat dit een nogal ongelukkige samenloop van omstandigheden is en staat lichtelijk aan onze kant. Mukkes, de officiële getuige van het criminele duo, krijgt zelfs letterlijk 100 bonuspunten. Henk en Minne komen er vanaf met een boete van 5000 Kwacha, wat op dit moment gelijk staat aan een hele twintig Euries. Veel Afrikaans geld, maar het had ook drie maanden in een cel ter grote en stank van een oude WC kunnen zijn.

Minne en Mukkes krijgen hun paspoorten terug. Henk nog niet, want, krijgen we te horen, Henk is, namens de ThreeLeftHands aangeklaagd voor ‘diefstal door trucage’ (Theft by Trick) omdat we de Venice Beach Lodge niet hebben betaald. De getuigen van de aanklager zijn helaas niet beschikbaar en dus wordt de zaak uitgesteld tot volgende week. ‘Ho eens even,’ zeggen wij, ‘hoe staat het met de aanklacht die wij indienden tegen de manager die ons in het gezicht sloeg voor een politiebureau?’ Die aanklacht ligt nog steeds op de papierwinkel en gebeurt waarschijnlijk niets mee. Welkom in Malawi.

Aangezien onze ex-gastheer niet wil schikken in zijn truckage zaak, zijn we van mening dat hij best een paar nachtjes in de cel mag verblijven voor het gebruiken van zijn vuisten. Uiteraard is de politie hiervoor al netjes uitgekocht en worden we bij iedere vraag naar de case van de ThreeLeftHands versus Venice Beach netjes van het kastje naar de muur gestuurd. Toeristisch zijn we niet, desalniettemin willen we wel netjes behandeld worden en besluiten we het maar eens hoger op te zoeken. Terwijl Henk zonder paspoort ‘vast’ zit op de Mufasa Lodge, proberen Minne en Marten eens om de tafel te zitten met de diverse ministeries die het land rijk is. Gelukkig worden we hier zeer beleefd ontvangen en na enkele vruchtbare gesprekken met de minister van Internal Affairs en de Commissionar of Police Operations reizen er een heuse inspecteur en rechercheur met ons af naar Monkey Bay om de lokale corrupte politie eens aan de tand te voelen. En inderdaad, na een volledig onderzoek en de juiste prikkels van bovenaf, staan er volgende week twee rechtszaken in het verschiet. Venice Beach vs TLH en visa versa.

PPS. De blogposter heeft helaas geen foto’s bij zich, hier zal dus nog even rustig op gewacht moeten worden. Binnenkort dus enkele prachtige pica’s van Malawi en Wolverine-marks. Voor steunbetuigingen en meer informatie is er een TLH-noodlijn in het leven geroepen: +265993804392

Het is al donker wanneer we aan ons avondeten beginnen, dat net zoals het merendeel van de week bestaat uit rijst en kool. Na een jaar hebben wij het vervaardigen van een halve bol kool in een overheerlijke wokschotel tot kunst verheven en menig kok zou jaloers zijn op de verschillende manieren waarop wij in staat zijn de zo simpel lijkende groente tot weer een topstuk der internationale culinese te verheffen. Hetzelfde geld voor pasta. “Fanculo!” zou een Italiaan zeggen, “deze pasta is nog lekkerder dan die van mijn moeder!”

Zo kan het dus dat wij nietsvermoedend onder de indruk van onze eigen kunsten ons avondmaal naar binnen werken, terwijl vanuit het donker een steeds groter wordende groep dorpelingen op ons af komt geslopen en op veilige afstand van Noflik blijft staan. Op de achtergrond geven gedempte trommels van omliggende dorpen het hele aanzicht een intrigerend, mischien zelfs intimiderend sfeertje, maar dergelijke impressies maken op ons, dankzij desintresse danwel onwetendheid, amper nog indruk en hoewel we de meute ondertussen met een schuin oog in de gaten houden, eten we rustig verder.

Uiteindelijk heeft iemand het twee kilometer verder wonende dorpshoofd gehaald en deze loopt nu behoedtzaam onze kant op onder begeleiding van een bewapend en officieel uitziend personage, waarvan we geen idee hebben waar die nou eigenlijk vandaan komt. De manier waarop ons gevraagd wordt om hier weg te gaan is dermate vriendelijk, dat we even nodig hebben om te kunnen reageren. We stribbelen even tegen, maar het blijkbaar dringende verzoek is zo onbuigbaar gebracht (“they are afraid of you, they might throw rocks”), dat we de uitnodiging om naast het huis van het opperhoofd te staan niet kunnen weigeren.

Bij de chief krijgen we een lekkere warme douche in de nacht, een bak warme chocolademelk in de morgen en nadat we een vergadering van de dorpsoudsten hebben bijgewoond, rijden we weer fris en fruitig verder tot aan Nkhata Bay. Dit plaatsje aan het immmense Malawi meer heeft ondanks de continue stroom toeristen veel van haar authenticiteit behouden, wat betekend dat het strand ronduit smerig is, de barretjes nog goedkoop en niet vergeven van Azungu zijn en wij ergens een plekje kunnen vinden waar we gratis mogen camperen. De klif waarop we staan is zonder twijfel een van de beste plekjes in het plaatsje, dat gedoemd is binnen een aantal jaren flink in prijs, hoeveelheid blanken en daarbij komende ergernissen te stijgen. s’Nachts kijken we om ons heen en wanen ons dankzij de vele flikkerende lichtjes in een toevluchtsoord van een sfeervolle piratenfilm. s’Ochtends wassen we ons in het kraakheldere water van het meer, naast de lokale bevolking die zich aan de westerling hebben aangepast door hun eigen stamnaam in te ruilen voor een door ons eenvoudiger uit te spreken westerse naam. Dit hebben we eerder gehoord in de voige landen, maar waar we daar mensen ‘Jack’ of ‘Amos’ mochten noemen, verbaast men ons hier met bizarre vondsten als ‘Half cup of ganja tea’, ‘Chicken Pizza’ of onze persoonlijke favoriet ‘Happy Coconut’. Het is dit plekje dat een speciale noot verdiend, omdat hier het eerste van Mukkes’ vele tijd en ruimte rovende projecten tot zijn einde kwam; Sinds vandaag slepen we een loodzware zelfgemaakte palmboomhouten djembe met ons mee.

Een paar dagen in dit voortreffelijk stukje Noord Malawi is genoeg en op een ochtend rijden we weg, om ergens in de namiddig aan te komen bij een afgelegen dorpje. Hier vragen we, een ervaing rijker, wel toestemming aan de waarchijnlijk iets labielere chief, waardoor we maar liefst drie keer van kampeerplek mogen wisselen om bij het krieken van de volgende dag zonder reden wakker te worden geschreeuwd door de bevolking van het hele dorp dat in een wijde cirkel om ons heen staat; “Wake up, wake up, wake up…. Are you asleep..?” “My head is on a pillow and my eyes are closed, what do you think?!”

In het twintig kilometer verder gelegen Lilongwe, de weinig enerverende hoofdstad van dit land, slapen we drie dagen voor een kerk. Hoofdsteden zijn ondertussen traditionele stops geworden om Doutzen klaar te maken voor de volgende paar kilometer, maar net zoals in de vorige landen is het hier onmogelijk om voor een fatsoenlijke prijs de onderdelen te vinden die we nodig zijn en zo repareren we onze dynamo op een goede dag met behulp van een leeg colablikje, onder begeleiding van enthousiast en vooral luid gezang uit de kerk.

Doordat we drie dagen stil staan ontgaat het ons dat er langzamerhand geen druppel diesel meer is te vinden in Malawi. Het fijne weten we er niet van, maar door verkiezingen in Mozambique of Zuid Afrika durven truckers niet meer naar het noorden te rijden, waardoor Malawi dus verstoken is van brandstof. Af en toe is er een chauffeur zo dapper om toch de grens over te steken en zijn kostbare lading te dumpen bij een tankstation, wat resulteert in een lange wachtrij dieselrijders, waar wij op een dag vanzelfsprekend ook tussen staan. Geen diesel, onvoorstelbaar! Daar moeten we beeld van hebben en dus stappen we uit om een foto’tje te maken. Dit mag niet, vindt een omstander. Wat een onzin, vinden wij. Het tekort aan diesel lijkt het laagje westerse vernis van de omstanders af te slijten, want plotseling bevinden we ons temmidden van een dreigende en morrende menigte, moeten we door twee militairen worden ontzet en bezoeken we alweer een politieburo. Maar we hebben nog steeds geen diesel.

Gelukkig zijn we niet ver van de grens en met een jerrycannetje lopen we door het niemandsland tussen Malawi en Mozambique waar we een grote truck vinden die een tuinslang in zijn eigen tank heeft zitten en diesel verkoopt voor anderhalf keer de normale prijs. Het geld groeit nog steeds niet op onze rug en we nemen genoegen met tien liter brandstof. Tien liter die ons naar een plekje moeten brengen waar we geduldig kunnen wachten tot de truckers weer durven te rijden. Wachten tot het weer rustiger wordt ten zuiden van ons. Zo lang kan dat toch niet duren..?

[Show as slideshow]

Da’s goed nieuws voor ons en dus kunnen we aan iedereen vertellen dat we morgen vertrekken. Op zich had het ook wel vandaag gekund, maar wanneer wij een kwartiertje uitpakken, kost het ons een half etmaal om onze uitdragerij weer in alle vakjes en hoekjes van de bus te plaatsen. Kun je nagaan wat dat betekent wanneer we ergens een paar weken stil staan zoals hier in Kilangala.

’s Avonds eten we voor de laatste keer bij Jenny en geven we de afgeronde plannen en aanwijzingen aan Mozes. Na het eten worden we naar de huiskamer geleid om nog even een bakje koffie te drinken. Zoals altijd loopt de huiskamer langzaam vol met vrienden en kennissen die willen genieten van de twee uurtjes elektriciteit of van de TV, die een van de weinige is in het hele dorp. Dus wij zitten daar mooi tussen, zonder ook maar een vermoeden dat er iets anders aan de hand is, ook al komen er cake en nootjes op tafel. Wij denken alleen maar “Hmm…Koffie..!” of “Woei! Cake!” Terwijl we zodoende even lekker zitten uit te rusten van een spannende dag en een prima avondmaal, wordt er plotseling aangekondigd dat er toevallig van elk onderdeel van de missiepost iemand aanwezig is en dat ze afscheid van ons willen nemen. Prima, later jongens! Maar zo eenvoudig komen we er niet van af; verschillende mensen doen hun zegje en we krijgen zelfs te gekke Afrikaanse bimbo bloesjes kado, verbazingwekkend genoeg verpakt in een oude Bildtse Post. Stamelend nemen we alle complimenten in ontvangst, we zijn eigenlijk helemaal niet gewent dat mensen willen dat we blijven. Na een paar weekjes van onze iets afwijkende en behoorlijk aanwezige attitude, zijn de meeste culturen geneigd ons vriendelijk weg te kijken, vaak verduidelijkt door een speer en grommende menigte. Maar hier, op de Kilangala Missiepost, vragen arme vrouwtjes met tranen in hun half blinde ogen, of wij misschien niet ons visum kunnen verlengen. “Neen!” antwoorden met een brok in onze keel, want ook Malawi heeft recht op hun deel van de aanwezigheid van de ThreeLeftHands.

Ze willen wel, maar kunnen niet

Maar welk een vreugde delen wij de volgende dag als we weg rijden; nooit eerder werd onze aanwezigheid zo begrepen als hier. Maar misschien was deze locatie niet zo anders als de vorige, misschien zijn wij wel wat veranderd… We snappen steeds beter, dat het hier gewoon niet zo is als in het complete en volledig op onze wensen in gestelde Europa. In het Fries zeg je ‘Als het niet kan zoals het moet, moet het maar zoals het kan’, en in Afrika wordt dat soms iets te letterlijk genomen. Een generator die elke dag een liter olie lekt, wordt doodleuk elke dag bijgevuld, want niemand kan hem repareren. Een zonnepaneel vernield elk half jaar een accu, maar omdat niemand iets weet, wordt er gewoon een nieuwe gekocht. Elk half jaar weer. En als er ergens stroom is, knoopt de buurman gewoon een draadje of twintig aan het dak, zodat hij ook een lichtje heeft. Want dat doet zijn buurman ook, en de zijne, en de zijne, tot het hele dorp voorzien is van een half licht en heel veel draad. Mocht een trekker niet meer werken, wacht een dorp gewoon tot de nieuwe komt. En niemand weet beter. Er is gewoon een enorm gebrek aan kennis, waar wij steeds effectiever op proberen in te spelen. In Tanzania leek het er in ieder geval op dat mensen wel open stonden voor hulp; ze begrepen dat er meer was en wilden ook weten wat dat was en hoe dat moest. Deze overtuiging dat mensen echt wat met onze bijdrage willen doen, zorgt ervoor dat wij dit land voldaan uitrijden.

Wanneer je een land uitrijdt, rij je vanzelfsprekend ook weer een ander land binnen en zodoende staan we op de grens met Malawi. Maar voordat we dit nieuwe stukje Afrika in cruisen, blijkt de Afrikaanse bureaucratie ineens tiptop te werken en lopen wij twee maanden Tanzaniaanse wegen belasting achter. We springen laag en hoog en we hebben amper gereden en de wegen waren helemaal niet zo goed en we weten eigenlijk wel zeker dat we al hebben betaald en de president vindt dat wij gelijk hebben en de autoriteiten verblikken niet. En verblozen doen ze ook niet, dus komen we er weer niet onderuit. ThreeLeftHand stijl verdoen we zo drie uren bij de grens, waar je het ook in een kwartiertje had kunnen doen, mocht je stilletjes alles betalen, wat wij uiteindelijk ook hebben gedaan.

Malawi begint goed, wanneer we geen visa hoeven te kopen, iedereen ons graag een paar woordjes Chichewa leert en Henk een Ajax / Jari Litmanen T-shirt spot. “Whoehoe, Malawi!” roepen we terwijl we rond springen in de bus, en Henk voegt daar aan toe “Jari Litmanuuuh! Ajax!” De beste man is een Fin en omdat hij een Ajax shirt draagt, hebben hij en zijn vriendin een lift verdiend naar het eerste stadje, maar voordat het zover komt, ervaren ze eerst wat van onze typische omgang met de autoriteiten.

Het begint met het in volle vaart voorbijrijden van een politiepost die ons vriendelijk gedag zwaait. Tien kilometer later verteld een blokkade ons dat de agenten ons niet gedag zwaaiden, maar liever hadden dat we even stil stonden en dus mochten we dezelfde tien kilometer weer afleggen in tegenovergestelde richting. Terug bij de politiepost zijn de mensen niet meer zo vriendelijk en alles wat we zeggen wordt tegen ons gebruikt, wat er op neer komt dat we een boete van veertig euries moeten betalen. Hier hebben wij natuurlijk geen trek in en dat maken we ook duidelijk, waarop een officier gepast reageert door onze papieren niet los te laten. Betalen jongens, dan krijg je je rijbewijs weer terug. Na de nodige ophef te maken, wat Henk op een onvrijwillige uitnodiging van het politiebureau komt te staan, lachen we even en besluiten er het beste van te maken. Hout, stenen, een aansteker en een pot vol water zijn namelijk de ideale ingrediënten voor een bak thee en tijd hebben we toch zat, dus wachten we rustig tot we onze papieren terug krijgen.

Een uurtje of wat later zit de dienst van meneer agent erop en wordt Henk in een auto gestopt om hem naar het politie station te transporteren, terwijl Marten, Minne en de twee Finnen er in Doutzen achteraan rijden. Bij het politie bureau moet Henk zich verantwoorden bij de hoge pief van het hele gebeuren en blijkt hier heel bekwaam in, want binnen een paar minuten staat hij weer buiten met de nodige papieren, zonder een boete te hebben betaald. Nou,denken we, dit beloofd wat voor de rest van Malawi…

PS.. Vergeleken bij Nederland valt de corruptie hier ontzettend mee. Studenten van de NHL in Leeuwarden hebben in Juni een leuke 900 euro voor ons ingezameld door middel van een prachtige manifistatie. Helaas heeft het management van deze Hogeschool dit bedrag gespendeerd aan een leuk uitje naar de Efteling, want wij hebben na een half jaar hiervan nog geen cent gezien. Ondanks herhaaldelijke beloftes blijkt het bestuur het geld met geen mogelijkheid over te kunnen maken. Mocht een van onze lezers toevallig nog studiegeld moeten betalen, laat de IBG dat maar verrekenen met de openstaande crediteurenpost van de ThreeLeftHands. NHL, u wordt hartelijk bedankt!

[Show as slideshow]

Ik, immer luie held Henk dus, heb het daar vlug mee gehad en vind een uitvlucht in een noodzakelijke rit naar het veertig kilometer verder gelegen stadje, waar ik onze gasfles wil bijvullen en meteen een rantsoen in kan slaan voor de aankomende paar dagen. De missie stuurt elke paar dagen een LandCruiser op en neer, volgeladen met dorpelingen die ook iets in de stad hebben te zoeken en vandaag ben ik daar dus een van.

Er mankeert niet alleen wat aan ons vervoer
Vragend kijk ik de man naast me aan voor uitleg over de laatst ingestapte passagier. De beste man moet naar het ziekenhuis, krijg ik te horen terwijl ik mijn best doe om ongezien te kijken naar de man met het dekentje in zijn arm. De doek valt even om en ik zie waarom we naar het ziekenhuis moeten; in het bundeltje ligt een kereltje van een jaar of vijf. Onder zijn zwarte huid, die eruit ziet als een versleten nepleren jas, ligt rozig vlees dat het grootste gedeelte van zijn bijna levenloze lichaam bedekt. In een afgelegen illegale stokerij, ergens in een afgelegen huisje, dat op twee uren lopen ligt van de ook afgelegen missiepost, viel een aantal uren geleden dit jongetje in een pot met kokend heet water, drank of wat dan ook en ligt nu in in een auto en tussen nog tien andere mensen waar hij zich helemaal niet van bewust is. Eerst denk ik dat het de valium is die ervoor zorgt dat hij me aankijkt zonder notie, maar later begrijp ik dat hij simpelweg in shock is, zijn ogen zien niks, er leeft niks meer in zijn ogen dan een eindeloos niets, een diep, diep zwart. De vader betrapt mijn staren, maar ook zijn ogen zeggen niks, beschuldigen niet, vragen niet.

Na drie vreemde kwartieren, zetten we de man, zijn bundeltje en een aantal vrouwen af bij het ziekenhuis en ik en de resterende mannen gaan de stad in om inkopen te doen. We bezoeken de markt, het tankstation en de print-shop, waar een van de meegereden mannen uit komt lopen omdat we weer naar het ziekenhuis moeten; het kindje is overleden, wordt mij tussen neus en lippen door verteld. Op weg naar de auto lacht de man alweer met de chauffeur om het een of ander, terwijl ze de familie toch schijnen te kennen. Vlak voor de auto stapt de man een ander gebouwtje binnen. “Ik heb honger…” legt hij uit en besteld patat met ei en legt uit dat hij het ophaalt op de terugweg. Bij het ziekenhuis stappen de vrouwen in van wie er nu eentje zachtjes huilt, gevolgd door de man met het nu volledig afgedekte lichaampje in zijn armen. Veertig kilometer hobbels en stoffige wegen. Tussen mijn voeten staat een karton vol eieren. Een vrouw spreekt, de chauffeur lacht, wat meer mensen doen vanwege zijn antwoord. Een moeder huilt, een man eet zijn patat, achter mij houdt een vader zijn dode zoon vast en ik snap er niks van dus, zachtjes, lach ik ook.

Als Henk terug is, maakt zijn verhaal duidelijk dat toch iets schort aan het publiek vervoer om de missiepost heen en dit wordt bevestigd door Moses, de manager van het hele reilen en zeilen hier. Momenteel kijkt men of het mogelijk is een busje aan te schaffen om de hele dag heen en weer te rijden, een soort parttime ambulance, zeg maar en gezien het eerder vertelde voorval hier zo bijzonder niet is, een goed idee.

Minne en Mukkes concentreren zich nog steeds uit alle macht op de zonnepanelen van zieken- en weeshuis, terwijl ze ondertussen van hot naar her snellen om vooral op het gebied van onderhoud en logisch nadenken de nodige adviezen te geven.

Gezien Henk net zo goed met elektriciteit uit de voeten kan als een koelkast in staat is een pizza op te warmen, legt Henk zijn talenten toe op het componeren van een handzaam projectplan voor de aanleg van een fatsoenlijke transportservice. Na een avondje brainstormen wordt het echter al snel duidelijk dat een dergelijke dienst niet rendabel kan zijn, tenzij we uitgaan van de meest uber positieve mogelijkheden en een altijd tot de nok toe gevulde bus. Best jammer, maar toch maken we het plan, want dit is immers Afrika, T.I.A., en zeker weten doe je helemaal niks in dit continent. Onze bescheiden ervaring leert ons dat een bus in Afrika nooit te vol zit, liever drukt men hier net zo lang tot het voertuig tot over de nok toe vol zit; kinderen hangen uit het raam, mannen zitten gebukt en gebogen om elkaar heen, en de oma’s zitten op het dak, naast de kippen en een geit. En niemand geeft een kik.

Kikken geven wij natuurlijk wel vaak. Ongezouten, ongevraagd maar altijd vrijwillig en kosteloos. Niet iedereen vindt dat leuk, maar we filmen het lekker toch en Hans van OogwerkMedia zet het dan in elkaar wat dit keer resulteert in alweer cineografisch hoogstandje nummero 16.

[Show as slideshow]

In weken als deze, waarin het dagelijks afleggen van een aantal kilometer de essentie van onze dag is, vallen we terug op een even simpele als vermakelijke routine; Het rijden begint ergens in de ochtend, die volgens ons ook na twaalf uur kan beginnen, en eindigt rond een uur of vijf, terwijl we dan al twee uren naar een geschikt plekje zoeken om te overnachten. Ondertussen hebben we ook ergens een kool of zak rijst opgescharreld die, zodra we stilstaan, in moordend tempo worden gaar gekookt en gewokt op een veel te hoog vuur in onze opvallend genoeg nog steeds functionerende wasmachine trommel. Na een bak thee zoeken we onze nesten op. Mukkes en Minne slapen buiten de bus, waar ze samen met Noflik de wacht houden over Henk, die als enige nog in de bus slaapt. De volgende dag staan we op, wordt er absoluut niks gedaan tot de eerste bak koffie en stappen we na wat huiselijk vertier in voor de volgende paar kilometer, die ons momenteel van noord naar zuid Tanzania moeten brengen.

Talloze Baobab bomen zien er uit als toneelspelers in grillige houdingen en worden afgewisseld door dorpjes in de verte, waar de zon haar stralen uiteenspat op de zwetende blikken daken. Eindeloze rijen vetplanten waar shizel touw uit gesponnen wordt, rookpluimen van omliggende bergen en wervelwinden die hopen stof meenemen vormen ons uitzicht voor een aantal dagen. Dagen waarin hordes vrouwen langs de weg hun waar ten toon spreiden die wij gretig van hen afnemen. Niet wat je denkt, we hebben het hier gewoon over tomaten, uien of welk gewas ook maar de specialiteit is van het betreffende dorpje.

Aan het eind van een dezer dagen zijn we een behoorlijk stuk van de weg afgereden in onze queeste naar een fatsoenlijke locatie ten einde daar de nacht door te brengen. Een goed half uurtje hobbelen we over een weggetje dat ons door een volledig afestorven en afgebrand bos stuurt. Als het goed is komt er bijna regen aan in de vorm van heel erg veel water en dan schijnt het nuttig te zijn om alles wat nog overend staat plat te branden, zodat alles na de regenperiode weer kan bloeien als nooit te voren. Voor het simpel vercomposteren van het plaatselijke GFT afval is waarschijnlijk geen geduld en dit geeft de omgeving een uitgestorven indruk, dat je met een mooi woord ‘desolaat’ zou kunnen noemen. Grijs, grauw en verlaten door God en alle levende wezens in een omtrek van een paar honderd meter is de onnoemelijke rust die hier van uit gaat precies wat we zoeken en Doutzen zetten we dus naast iets wat ooit misschien een hele mooie boom was, maar misschien ook niet. Nu is het in ieder geval niet meer dan een zwartgeblakerd stompje hout.

“Hier komt toch niemand?” denken we in de volle overtuiging die je alleen vindt bij mensen die altijd gelijk hebben, maar deze keer hadden we het toch echt fout. Nou ja, niet helemaal fout, want diezelfde gedachte kwam simpelweg ook op bij twee andere ontspanning zoekende overlanders, die in hun volledig uitgeruste Landrover precies dezelfde zijweg als ons namen en ook net zo lang doorreden totdat ze uiteindelijk tot stilstand kwamen naast ons gekoesterde plekje. Het feest was helemaal compleet toen we aan de hand van een opvallend vertrouwd klinkend vocabulair ontdekten dat deze mensen in deze ‘middle of nowhere’ ook Nederlanders zijn. Er werden meteen een paar stoeltjes uitgeklapt naast ons eigen Dante’s Inferno/keuken, waardoor het open plekje op een typische camping ging lijken. Die avond wisselden we verhalen uit met Martin en Jet, deelden we ons eten en dansten we tot middernacht op Andre Hazes in zo oranje mogelijke kleding.

Steeds dieper rijden we het binnenland in, waar ondanks de aanwezigheid van het best wel grote Rukwa meer een toenemend tekort aan water ook ons begint te beinvloeden. Rijden we ondertussen zonder al te veel enthousiastme langs olifant en zebra, wanneer we ergens onder een boom naast schots en scheve hutjes een waterpomp zien staan verliezen we onze zelfbeheersing. Nodeloos hard stappen we op de tegenwerkende rem, slingeren we piepend en scheurend achteruit, struikelen we over elkaar om als eerste Doutzen uit te klimmen en zijn we praktisch naakt op het moment dat we voor de pomp staan, waar we ons vervolgens uitgebreid wassen en onze flessen vullen onder het uitkramen van woordeloze kreten van eindeloze, genadeloze vreugde. Als er al water is frist het ons vaak wat op, zodat we weer wat zelfbewuster worden en onder het oog van de verbaasd toekijkende dorpelingen, weer recht op gaan staan en vol klasse en gestileerde waardigheid ons terug trekken naar onze bus.

We zijn nu dus echt in het midden van nergens
Een aantal dagen rijden we vervolgens op zoek naar een dorpje dat op geen enkele kaart staat aangegeven. In dit dorpje moet de Kilangala missiepost staan, veertig jaar geleden opgericht door Trientje Beimers, die bij iedereen in Het Bildt bekend schijnt te zijn. Dit collectieve bewustzijn heeft ons dan waaschijnlijk over geslagen, want Henk en Minne hadden nog nooit van deze dame gehoord. Marten dan weer wel, maar dat heeft meer te maken met een aantal mannen die in het verleden ook hun diensten aanboden aan dezelfde missie. Deze mannen zijn namelijk Marten’s vader, oom en opa, waardoor wij vinden dat de missie eigenlijk een soort Mulder familiebeweging is.

Natuurlijk vinden we de missiepost, want na een jaar Afrika zijn wij waanzinnig goed in het ontcijferen van Afrikaanse aanwijzingen die voor de normale mens als wirwar van onzinnige woorden en veel gelach moeten klinken. “Het is vlakbij, hahaaha!” zegt een klein meisje dat moeiteloos een kilootje of twintig houtskool op haar hoofd balanceerd. Wij weten wat dit betekend: Na de heuvel bij de derde boom linksaf tot je de hyena’s hoort. Daarna rijdt je drie uren in de richting van de zon en daarna moet je het nog een keer vragen. Hartstikke eenvoudig voor de ThreeLeftHands en na een dagje spoorzoeken vinden we een kerk, een school, zoals overal een weeshuis en Mozes en Jeany die oprecht blij zijn met onze komst.

De missiepost ligt aan een kant van een wijde valei en op een mooie open plek staat huisje waar wij in worden gestationeerd. Het knusse plekje is opgetrokken uit dikke lagen beton en verschilt net zo veel van de dorpshutten als de ThreeLeftHands van de dorpelingen. Het huisje heeft zelfs iets van een veranda, die een wijds uitzicht geeft over de droge bruine velden, waar het opvliegend stof er soms voor zorgt dat we de heuvels in de verte niet meer zien. s’Nachts lichten verspreid over de kilometers branden op die soms klein genoeg zijn om er omheen te kunnen zitten en soms honderden meters beslaan en meerdere dagen duren; in het daglicht zie je niks, maar s’avonds zijn de vlammen altijd daar, in de verte, hoog, fel en bizar.

Het ziekenhuis van de missie krijgt, net als ons en de rest van het dorp, maar twee uur per dag electriciteit van een grote diesel generator midden in het dorp. Omdat het dak van het ziekenhuis vol ligt met zonnepanelen vinden we dit best raar en natuurlijk klopt het ook niet. Verschillende instanties hebben op verschillende momenten verschillende instalaties aangelegd, waardoor niemand nou echt weet hoe wat nou eigenlijk werkt. Gelukkig kunnen wij heel veel en ook het wel en wee van zonne energie behoort tot ons immer uitpuilend scala aan kennis. Zo vinden we uit dat de meeste panelen niet of verkeerd zijn aangesloten, er geen juist gebruik wordt gemaakt van de voorzieningen en men heel veel behoefte heeft aan de ThreeLeftHands. Elke draad lopen we na, alle gloeilampen worden gewisseld voor efficientere spaarlampen, panelen worden schoongeboend en baterijen worden opnieuw aangesloten. Als we bijna klaar zijn leggen we uit dat wanneer er een beetje verstandig wordt omgegaan met het stroomverbruik, het ziekenhuis dan maar liefst vierentwintig uren per dag over electriciteit beschikt en dat is natuurlijk best handig wanneer men normaal in het donker op de tast moet opereren. Hoe dan ook, ‘verstandig’ is nogal een gecompliceerde term ontdekken we, wanneer we meteen na deze uitleg een tafeltje met een TV naar ons krijgen toegeschoven. “Nee, die sluiten we dus niet aan, dat kost veels te veel energie en dan heb je vanavond geen licht, dat zeggen we toch net?” “O ja, ja, nee… natuurlijk.” Als we de komende dag langslopen, zit het halve dorp bij het ziekenhuis voor de TV, die iemand toch heeft weten aan te sluiten…

[Show as slideshow]

We zijn hier om het laatste stukje sneeuw in Afrika te bezichtigen, dat door ons aller broeikaseffect gedoemd is om zeer binnenkort te nivelleren tot een grijze smurrie die langzaam zijn weg naar beneden vindt. Het aanzicht van de Kilimanjaro en haar steeds zeldzamer wordende sneeuw zijn een schitterend uitzicht wanneer we zo dichtbij mogelijk proberen te parkeren, zonder een waanzinnige toegangsprijs te hoeven betalen.

De kronkelende paadjes brengen ons van dorp naar dorp, door eindeloze bananenbomen en koffieplantages, waar uiteindelijk geen blanke meer te bekennen is, en dat feit is te merken. De dorpelingen zijn zo gastvrij dat we er aan moeten wennen; met toegeknepen ogen vragen we de prijs van het hout dat ons wordt aangeboden voor onze dagelijkse kookpartij. Niet begrijpend kijkt het oude vrouwtje ons aan, een overdosis brandhout in onze handen duwend. Even voelen we de drang het mensje een aantal Shilling in haar hand te leggen, maar even snel verdwijnt deze drang; vele maanden in dit grillige continent hebben ons geleerd dat het deze mentaliteit is die een land, een cultuur zo ongeneesbaar kan verzieken.

Als Mukkes koffiebonen verzamelt verzamelen er zich kinderen om hem heen die hem helpen, niet om er iets aan te verdienen, maar omdat het leuk is. Wanneer we bananen willen kopen, besluit een meisje een hele boom te kappen, maar wij zijn tevreden met een trosje. Met elke gift vragen wij om de prijs, nooit noemen de dorpelingen een bedrag. De belangeloze gastvrijheid maakt ons dankbaar als we doorrijden naar Arusha, waar de blanke er weer voor heeft gezorgd dat een hele stad leeft op wat wij hier uit zouden kunnen geven. Een stap uit de auto bedelft ons onder handenvol armbandjes, houtsnijwerken, schilderijtjes en meer voorwerpen die drie hippies in een oranje bus misschien wel zouden kopen en tussen de ontelbare parafernalia steken weer de handen die bedelen om een aantal geldstukken. Zucht, denken wij broederlijk, toerisme…

Gelukkig vinden we in deze stad wel een afgelegen gebouw waar we behoorlijk ongestoord kunnen kamperen. Tenminste, dat denken we. Net wanneer we liggen komt vanachter het hekwerk dat het gebouw omheint een wachter lopen die tegen ons begint te praten. Helaas kunnen we zijn Swahili niet goed verstaan maar het is al te duidelijk dat het niet de bedoeling is dat we hier de nacht doorbrengen. Geïrriteerd proberen we de man op andere gedachten te brengen, vriendelijkheid is een gave die ons steeds vaker in de steek laat wanneer we spreken met mensen die niks te zeggen hebben en gewoon maar wat roepen om hun kleine beetje autoriteit te overdrijven. Onze fout, blijkt snel, als dezelfde man ons duidelijk maakt dat het in een stad als Arusha veel veiliger is om binnen het hekwerk te slapen en ons door een betonnen poort naar de binnenplaats van het gebouw leidt, wat een oude burcht blijkt te zijn die tegenwoordig dienst doet als museum. Na een bak thee vallen we in slaap onder een afdak wat goed uit komt; het regent die nacht.

Het volgende dorpje dat bereikt wordt door meer kilometers stof en gaten is weer vol gastvrijheid, die ons overvalt als een bron helder water in een dorre woestijn. En dor is het hier, steeds droger is de omgeving die wij zien. De aanhoudende droogte gecombineerd met de wereldwijde recessie zal ook hier een ongekende honger veroorzaken, wat de gastvrijheid alleen maar specialer maakt en ons op onze beurt, dankbaar.

De berg op en af

Dit dorp ligt op de helling van de berg Meru, waar het prima, en gratis, hiken is en dat is precies waar Minne en Mukkes het al een paar dagen over hebben. Samen met Noflik trekken ze voorzien van een blik bonen en een slaapzak de jungle in die om de berg ligt. Henk snapt niet wat er leuk is aan het drie dagen een berg op en neer lopen en besluit zich drie dagen te concentreren op gitaar, boeken, pen en papier. Omdat de uiterst vriendelijke arts Polite ons heeft verzocht op het terrein van zijn kliniek te parkeren, biedt Henk wel aan om zich daar nuttig te maken, maar in de drie dagen dat Minne en Mukkes op de berg rond banjeren, blijft de kliniek, afgezien van de schoonmaakster, opbeurend leeg. Dat geldt dan weer niet voor het weeshuis waar Henk een kijkje neemt; zelfs in een miniem dorpje als dit zijn er 21 wezen die Henk verplichten om hen verhalen voor te lezen voor het slapen gaan. De man die dit heeft opgezet is zelf nog maar negenentwintig jaren jong en met de opbrengsten van zijn reisorganisatie Peace Matunda betaald hij de kosten van het weeshuis. Een mooi concept vinden wij en we helpen hem met het opstellen van een nieuw project plan en een aantal teksten voor wervende brochures. Met onze hulp is het onvermijdelijk dat het project binnenkort zal floreren als nooit te voren, toeristen hier bakken met geld binnen komen brengen en weesjes uit gans het land zich zullen aanmelden in dit dorp. Hoezee!

Ondertussen zweten Minne en Mukkes zich behoorlijk kapot op de berg, terwijl ze naarstig zoeken naar vers water. Uiteindelijk vinden ze een troebel beekje waarvan de inhoud voor consumptie goed wordt doorgekookt op een klein kampvuurtje. Wanneer de kleine beestjes in het troebele water ophouden met bewegen, vinden de culinaire klimmers, is het goedje ook nog eens voorzien van de nodige voedingsstoffen. De nachten zijn koud en de honger aanhoudend. Noflik vermaakt zich desalniettemin prima, het is op berg Meru behoorlijk fris en dat is voor onze hond heerlijk. Drie dagen teert ze op een banaan en een stukje brood terwijl ze vrolijk rondjes blijft rennen om de ploeterende helden. Als Crusoe op een berg improviseren ze een bed van bamboe en voldoet een hoop mos en bladeren als een mini tent. De jungle en de berg zijn ruig, maar dat zijn Minne en Marten ook, getuige de baarden natuurlijk. Na drie dagen en twee nachten lopen de klimmers weer opgetogen het dorp in: ThreeLeftHands vs. Natuur, 1-0.

UPDATE: Voor degenen die smachten naar wat bewegend beeld van jouw drie immer bescheiden helden iis er goed nieuws; filmpje 14 is verschenen op FrieslandCast en daarin kun je zien hoe wij tactloos onze mening over Ethiopie ventileren. Tevens is vanaf nu iedere avond al het ons betreffende cineografisch materiaal dat tot dusverre is verzameld in HD breedbeeld op de analoge frequentie van MercuriusTV te bekijken voor hen, die vanzelfsprekend gulzig naar meer infomatie en dolle ThreeLefHands avonturen smachten. Weest niet bevreesd, wij doen er alles aan om jouw honger te verzadigen!

[Show as slideshow]

Onze activiteiten voor Tangafresh zijn toch afgerond, Henk’s verjaardag is gevierd onder het genot van eenHollandse sigaar en een bellteje whiskey, Tanga is behalve een handvol erg gastvrije mensen en een immigratiediender niet heel erg interessant en we willen ook wel eens meer zien dan alleen de eerste vijftig kilometer van Tanzania. Tellen we dit bij elkaar op dan komen we tot de conclussie dat het tijd wordt om weer eens verder te rijden op onze queeste naar een betere wereld. Zodoende nemen we afscheid van iedereen die we in Tanga hebben ontmoet, laat menig bewoner van dit vredige stadje een traan van verdriet, rijden we zonder vrees het onbekende in en hopen we ooit, door jungle, vele wilde dieren, ruwe bandieten en andere onbekende gevaren Dar es Salaam te bereiken. Vanwege een niet onverdienstelijk geasfalteerd stukje weg ontlopen we alle voornoemde mogelijkheden en parkeren we binnen twee dagen onze bus in een achteraf straat van de hoofdstad, vanwaar we onze volgende stappen professioneel zullen bekokstoven.

Zo moeten we in de anderhalve maand die ons visa ons nog gunt op bezoek bij een Tanzaniaanse kippenboer, willen we graag onze handen uit de mouwen steken voor de Tryntje Beimers stichting, kent het land zelf ook de nodige trekpleisters en hopen stiekem op een boottochtje richting Zanzibar. Hoe we dat allemaal gaan doen is ook voor ons nog een raadsel, maar dat alles wel goed komt, daar zijn wij helig van overtuigd. Haastige spoed is zelden goed, geduld is een schone zaak en van stress krijg je maagkrampen zijn gezegdes die in Afrika onvermijdelijk tot een soort van lijfspreuken worden, zelfs wanneer je drie pertinent onrustige en immer idealistische Nederlandse mannen bent.

Zweven met The Secret
Hierover discusierend lopen we op een avond door Dar es Salaam, waar we de jongen May ontmoeten, die blijkbaar op ons heeft staan wachten. Ongeveer onze leeftijd en ook een reiziger, die claimt ons ook gezien te hebben op de grens tussen Ethiopie en Kenya en later in Mombasa. Gezien ons tempo en reisstijl is dit best knap; er is tenslotte geen peil te trekken op ons dagelijks veranderend schema. Het is gekkenwerk om je over elk personage dat we hebben ontmoet een uitgebreid verslag te geven, maar het verhaal van May willen we je niet onthouden.

May namelijk, was werkzaam bij de Amerikaanse overheid, maar niet in dienst, noch stond hij op een loonlijst. Op een missie met vier collega’s ontplofte het vliegtuig waar onze held zich op dat moment in bevond en hij was gedwongen om zijn parachute te openen, teneinde niet te pletter te vallen. Toen het dag werd, ontdekte Columbus dat hij in Ethiopie was, vlakbij Kenya, en in plaats van zijn lokatie ergens bekend te maken, een authoriteit in te schakelen of een belletje te doen naar familie danwel opdrachtgever, besloot meneer er maar het beste van te maken en voorlopig te gaan reizen. Schitterend verhaal natuurlijk, al trok een op dat moment langslopende lokale schone meer van onze aandacht. Dit viel waarschijnlijk nogal op, waardoor het verhaal nog geweldiger werd. Of we wel eens van ‘The Secret‘ hadden gehoord. Toevallig wel, en geheel in de ons zo kenmerkende stijl werd deze theorie niet zo fijntjes met de grond gelijk gemaakt, zonder May ook maar een seconde zijn mening te laten ventileren.

Na ons betoog was het dan ook een fijne vijf minuten lekker rustig en konden we genieten van onze thee, terwijl we May lieten genieten van ons brood, waar hij niet mee leek te willen stoppen. Goed, we zijn tenslotte een vrijwilligers organisatie, een filantropische instelling bijna, en dus lieten we de arme jongen maar lekker bunkeren. Na een broodje of twintig vond May het eerst wel voldoende, het brood was toch op, en vertelde dat wanneer hij mediteerde, hij dan geluiden van twee kilometer ver kon horen. lokaal petje dat in zijn bass uitbrakende Golf door het Bildt rijdt, hoor je van een kilometer of vijf aankomen. Moeten we May nageven dat hij ook door de ogen van andere mensen kon kijken, maar daar moest hij wel even flink voor mediteren. Natuurlijk kun je dat, kerel. Best handig. Maar deze wijze uit de Caribbean kon nog meer dankzij ‘The Secret’. De lengte van Minne was namelijk veranderd sinds de laatste keer dat we elkaar zagen. Toen Minne verzekerde dat hij echt niet gekrompen was de afgelopen paar maanden, besloot May dat in dat geval hijzelf moest zijn gegroeid. Dankzij de kracht van zijn geest, want hij had zich gewoon een lange tijd voorgesteld dat hij langer was en zijn lichaam had zich daar uiteindelijk op aangepast. Alsof dit nog niet genoeg was wees May naar Minne’s overbehaarde onderarm en vertelde dat hij vroeger ook zo behaard was. Lachen natuurlijk, welke kerel scheert nou zijn armen? Nee hoor, kregen we te horen, dat is niet geschoren, ik heb ze gewoon weg gedacht. Ik heb mijn haren terug in mijn huid laten groeien, zodat ik jonger lijk, want dat wil toch iedereen?

Dankbaar voor zoveel onverwacht avond vermaak, verloren we bijna uit het oog dat door de sterke verhalen heen er een constante factor leek terug te keren; meneer had geen geld en had ook geen idee wat, behalve zuidwaarts, zijn volgende stap zou zijn. Dat kan natuurlijk en wanneer we hem hadden vertrouwd, had hij wel bij ons in de auto gemogen op het moment dat we dezelfde kant op gingen. Ongelukkig voor May, gingen wij niet zuidwaarts, noch vertrouwden we hem, dus die vlieger ging niet op. Of ‘ie dan twintig Dollar mocht voor een buskaartje naar de volgende stad. Ons kennende kun je wel raden dat ons antwoord uit twee letters bestond, begon met een ‘N’ en eindigde op een ‘O’. In plaats daarvan gaven we hem de goede raad te gaan liften, zo gevaarlijk is hier nou ook weer niet en als je heel hard denkt dat je veilig aankomt, kan er al helemaal niks misgaan. Een paar minuten later kruipen we nog steeds lachend onze Doutzen in, het is tenslotte nacht en dan hoor je te gaan slapen.

Gewend aan de typische Oost-Afrikaanse steden, banen we ons de volgende paar dagen eenvoudig een weg door de stad, waar Westerse kantoorgebouwen worden verdeeld door de dunne steegjes die elk hun groepje kleine ondernemers kent; hier worden schoenen gereparreerd, daar worden tweede hands boeken verkocht en een aangename walm verraadt een lokale ‘mama’, die op een hoopje kolen rijst met bonen kookt en deze verkoopt aan zwervers tot kantoormedewerkers die hier naast elkaar op de stoep zitten. Tussen deze aangename en altijd onstpannen nijverheid kost het ons twee dagen om een nieuwe V-snaar te vinden, canvas voor ons eigengemaakte bed te kopen en een tandarts te bezoeken die Minne’s afgestorven kies een beetje bijwerkt. Na drie dagen in deze stad is het tijd om meer van dit land te ontdekken, dus starten we Doutzen’s nog steeds niet uitgeputte motor, trekken een gekke bek naar een stel toeristen en rijden we als Lucky Luke de avondschemer in.

[Show as slideshow]