Goed, na genoeg vertraging, verassingen en oponthoud vertrokken we dan donderdadavond echt uit Berlikum. Op naar München. Volgens de routeplanner is dit in ongeveer zeven uurtjes te doen, dus wisten we dat wij er met Doutzen over twaalf uren zouden arriveren. Omdat we de afspraak met de ADAC niet konden en wouden missen, wisselden we omstebeurt van chauffeur naar bijrijder naar slaapplaats. Er was geen tijd te verliezen en dus ging het wisselen van chauffeur al rijdend. Scheelt toch weer tien minuutjes, en uiteindelijk dus veertig minuten.

Terwijl Minne en Mukkes in de ochtend lekker lag te slapen werd de ongedouchte kop van Henk door de Duitse polizei opgemerkt. Wij willen de Nederlandse arm der wet even op cursus laten sturen naar onze oosterburen om te leren hoe het ook kan! Waar je in Nederland slapend zonder gordel maar een scheet hoeft te laten voor een lik op stuk boete, konden we, doodleuk onze tanden poetsen terwijl Doutzen werd geinspecteerd en goed bevonden.
(more…)

Deze keer meer over onze onvermoeibare zoektocht naar een Carnet de Passage. Trouwens, vanaf nu heet dat een CPD; we worden hier helemaal krankjorum van dat pleuriswoord en CPD klinkt misschien minder interessant, maar het typt wel sneller.

In ieder geval blijkt het dat wij niet de enige zijn die de ballen verstand hebben van dit vereiste stukje karton. Als we bij de ANWB vragen om info, kunnen zij ons in de eerste instantie niks vertellen omdat je natúúrlijk lid moet zijn om een vraag überhaupt te mogen stellen. Dus snel een kaart geregeld (’Ja inderdaad, ik ben mevrouw Huppeldepup’…), maar in de tweede instantie wisten de mutsjes daar nog steeds van niks en verwezen ons door naar de ADAC.
(more…)