Het Syrische hokje-naar-hokje grensgebeuren maakt in Jordanië plaats voor een wat moderner kantoor-naar-kantoor grensgebeuren, maar het principe blijft hetzelfde; betalen, stempel, betalen, papiertje, betalen en nog meer stempels. Helaas voor ons is het onmogelijk een computer om te kopen en zuchtend leggen we ons neer bij de vele kleine bedragen die samen een belachelijke hoop vormen. De pijn wordt iets verzacht door de hier ook alom aanwezige afbeeldingen van de president, die veel sympathieker oogt dan de harde militair in Syrië. Afdingen werkte wel, maar we kregen ook minder; binnen drie dagen moesten we het land weer uit zijn en dus was het na de grens meteen door naar Petra, waar we midden in de nacht uitgeput in slaap vielen.

Update: De media begint ondertussen lucht te krijgen van onze reis. Check de prachtige filmpjes gemaakt door Oogwerk Media op Friesland Cast en het Israelische autoblad MotoCar.co.il (wanneer je Hebreeuws een beetje roestig is geworden: vertaling)

(more…)

Toen we twaalf uur s’ochtends de deur van Doutzen opensloegen aan de Syrische grens, werden we omgeven door een drukte van auto’s en onverstaanbare Jasser Arafats. Niet dat wij ons hier iets van aantrokken, en dus maakte Minne zich langzaam klaar om de afstandse hokjes gevuld met Kalashnikovs dragende uniformen eens van dichtbij te bekijken. Er moest wat aan de idiote toegangsprijs gedaan worden en in zijn beste Arabisch kwam hij erachter dat het CPD een korting gaf van $100,-. Dat scheelde al, maar was nog steeds niet voldoende; het ontbreken van cash en een ATM bij de grens, zorgde ervoor dat we behoorlijk tussen twee grenzen vast stonden. Tijd om de lading t-shirts van Dissident maar eens aan te breken, dachten wij. Helaas zijn de plaggen hutten weer wél voorzien van een computer, waardoor er niets viel te sjanteren met behulp van ouderwetse ruilhandel.

(more…)