In Israël zijn de besnorde veteranen ingeruild voor lachende zwaar-bewapende jongeren die ons in goed Engels verwelkomen. Nadat we Doutzen door diverse ijzeren gordijnen heen manoeuvreren worden we tot op het bot ondervraagt over onze tocht en achtergrond.

Hiervoor was alles wel behoorlijk vlekkeloos verlopen. Omdat regen ervoor zorgt dat halve bergen op de weg belanden zijn we wel iets later dan gepland, maar onze drie-dagen-verzekering komt niet in gevaar. Onze belasting echter wel, en bij de grens betalen we behalve een exit-tax (ja, echt) ook een boete voor de belasting. Dit geeft niks, want je kunt Israel vervolgens binnenrijden zonder iets te betalen. Niets, noppes, nada! Gelukkig wisten we nog onze Soedanese vriend te herinneren die iets zei over het gevaar van Israëlische stempels en doolt er nu een los papiertje tussen de paspoorten. Vol vreugde en enthousiasme beantwoorden we de bizarre vragen die ons, elk individueel, bij de grensovergang worden gesteld. Onze antwoorden zorgen voor opgetrokken wenkbrauwen bij de appetijtelijke meisjes die ons streng proberen aan te kijken. Ja, we wonen in een bus. Wat we doen in Israël? Naar de kibbutz. Welke? Zijn er meer dan? Nee, we hebben geen adres. Mijn opa heet Alje, net als mijn vader. Jullie zijn een week door Syrië gereden? Ja, we hebben een langzame auto. Een half uur per persoon later is deze semi-inquisitie ten einde, hoe goed we ons best ook doen de meisjes aan de praat te houden…

Update: The media loves us again! Take a look at an article in the biggest newspaper in Israel (translation..) and FrieslandCast made another great movie!

(more…)