Terwijl Minne 24 uur lang de buschaffeur aanspoorde om Doutzen in te halen, besloten Henk en Mukkes nog even volop te genieten van Minne’s afwezigheid. Dat ging prima en werd goed opgemerkt door de lokale bevolking. Zodoende duurde het niet lang voordat het dappere duo werd aangesproken om een kopje thee te drinken in een Jazz-café. Voor ze het wisten werden onze helden door een labyrint van gangetjes en kleine deurtjes geleid naar een duister hokje van 3 vierkante meter. Jazz werd hier niet gevonden, in plaats daarvan probeerden de locals op gekwieskte wijze de portemonnee van onze toeristen te plukken. Gelukkig leven we op een smalle voet en viel er weinig te halen. Toen Henk ook nog opmerkte dat er een pistool op tafel lag namen de jongens het wijselijk besluit om te maken dat ze weg kwamen, want Minne liep ondertussen ook ergens in Izmir rond. Met de schrik nog in de benen en doordat Izmir 4 busstations bleek te hebben ging de ontmoeting niet helemaal van een leien dakje. Natuurlijk doet een half uurtje tieren door de telefoon wonderen en werden de twee linkerhanden verenigd met de derde!

(more…)