Na het betreden van Malawi en het rechtszaak verhaal en de krokodil te hebben overleeft, is het dan tijd voor wat werk. Wat resulteert in het uit elkaar raken der Threelefthands waardoor ook de verhalen anders worden per persoon. Nou denk en zou ik al heel lang iets schrijven, maar slaagde het niet om samen met Minne iets te plannen, want we hebben het erg druk. Mijn net nieuw tweedehands gekochte laptop, waarmee ik de fijne kneepjes van het computer-nerden van Minne zou leren, legde na twee weken het loodje. Snel vergeten wat er is gebeurd en waar zal ik beginnen. Want meestal…

(more…)

Mooi hoor, die driehoekige oude grafzerken zijn indrukwekkend en de vrijdag markt in oud Caïro is ook magnifiek, werkelijk alle soorten en maten troep zijn hier te vinden voor vaak een prima prijsje. Al een paar keer zijn we over dit levendige mierennest tussen de treinrail door gekuierd en nog nooit kwamen we met lege handen thuis. Ook onze hond hebben we uit een kooi ergens onder een brug op de markt opgevist. Noflik begint trouwens al behoorlijk aan te sterken na voldoende voer en de nodige inentingen. Zo nu en dan begint het beestje zelfs al te blaffen en dat is natuurlijk waarvoor we haar hebben gekocht; om ons wakker te maken wanneer er een inboorling besluit dat ie meer recht op onze bezittingen heeft dan wij zelf. Dat kan natuurlijk niet. We willen best wat weg geven, daar komen we tenslotte voor, maar op stelen zullen we een behoorlijke straf zetten. Voor de inboorling in kwestie is het te hopen dat het niet zover komt…
(more…)

s’ Ochtends worden we wakker en ontdekken dat het al weer eventjes in de middag is. Even hopen we op een nare droom, maar één blik naar buiten boort deze hoop de grond in. Zielig staat Doutzen voorover gebogen; twee lekke banden, waarvan één om een onherstelbare velg, een bijna volledig verdwenen linkervoorkant, een partij gebroken staal en een hele hoop krassen en overige deuken, dat is wat wij hebben meegekregen van de Arabische stuurmanskunsten. We staan er bij wanneer Doutzen met veel moeite op een volgende auto ambulance wordt gesleept en we nog steeds vermaledijen we de voorgaande nacht.

In Suez, een paar kilometer verderop, treffen we een bijzonder gedeelte van de stad aan. Een soort mini-dorp dat volledig bestaat uit auto garages en onderdelen. Meteen nadat Doutzen op een schijnbaar willekeurige plek neer is gezet springt er een stel Arabieren in overalls tevoorschijn die zonder omhaal aan Doutzen beginnen te snuffelen. Gewaarschuwd als we zijn, zitten we de mannen dicht op de huid en laten we de auto geen moment alleen. Ons voornemen om zelf de auto weer in orde te krijgen komt niet van de grond, omdat de plaatselijke monteurs niet bij Doutzen vandaan zijn te slaan. Argwanend kijken we toe, geven aanwijzingen en sleutelen af en toe wat mee. Hoewel soms wat ruig in de omgang met onze trots blijken de locals hier heel goed te weten waar ze mee bezig zijn. De volledig verwoeste deur wordt gedemonteerd en weggebracht, we hopen dat we hier ergens een vervanging kunnen vinden. Verder vertrouwen we de bevolking van deze merkwaardige plek steeds meer. Iedereen lijkt zijn specialiteit te hebben en overal is bedrijvigheid. Snel voelen we ons thuis en merken we dat men niet aan onze auto sleutelt om ons te naaien.

(more…)

Ons natuurlijk talent om zaken anders aan te pakken dan normaal en zo geld te besparen of andere voordelen te behalen, werkte dit keer behoorlijk tegen ons. Natuurlijk hadden we bij eerdere grensovergangen al gemerkt dat de overgang tussen twee landen nogal onwrikbaar vastligt, maar toch vonden we dat we de passage naar Egypte een stuk goedkoper konden maken dan het eigenlijk hoort.

Terwijl men dacht dat we wel even een reisbureau zouden betalen om ons visum te bemachtigen, ontdekten we dat een visum naar Sinaï gewoon gratis is. Gratis is niet duur en we waren er van overtuigd dat we ergens in de woestijn wel wat konden regelen voor de rest van Egypte. Vervolgens was het de bedoeling dat we onze nummerplaten zouden verwisselen voor Egyptische bij de douane, maar door een miscommunicatie namen wij aan dat we zonder ook gewoon de Sinaï in konden rijden. Hopsa, weer een dikke 1000 Egyptische Pond bespaard en zonder moeite leken we de grenspost te verlaten. Een controlepost nog geen kilometer verder maakte echter een einde aan onze opgetogen gezichten met een kort en krachtig ‘Nummerplaten halen…’

PS. Vanuit Caïro wensen wij iedereen een top 2009 toe en bedanken wij iedereen voor alle steun in 2008!
(more…)

Zo hebben we even een heel erg drukke dag achter de rug! Minne is druk bezig geweest met het zoeken van overige goede doelen en laat vanuit het zonnige Griekenland weten dat we nog ruimte hebben om een goed doel te steunen Dus als er suggesties zijn…..

(more…)

Ondertussen is Henk’s schouder weer in de kom, waar die hoort, en behalve af en toe een pijnscheut lijkt het behoorlijk goed te gaan. Wanneer er zich een dergelijke scheut voordoet spreekt het voor zich dat Mukkes even flink grinnikt, zoals Henk en Minne in een deuk lagen toen Mukkes zijn vaccinaties kreeg.
(more…)

Zondag ochtend vroeg werd Minne om half acht wakker door een hoop gebalk en geschreeuw. Onze linkerhand Henk had zijn extra linkerhand op mystereuze wijze op het toilet uit de kom gewerkt. De nog slapende Minne liet Henk eerst op zijn tandenborstel bijten, zodat de wc rustig geinspecteerd kon worden om vervolgens het bungelende lichaamsdeel weer terug te jengelen. Helaas trok Henk dit erg slecht en gaf met rare geluiden blijkbaar de voorkeur aan een ritje met de doe-het-zelf ambulance door drempelend Leeuwarden naar de EHBO.

(more…)