Wanneer we Doutzen de compound van Food for the Hungry oprijden springen we uit de auto en wordt er binnen tien minuten beslist dat de diesel generators wel eens nagekeken en gebruikt kunnen worden, de HIV/Aids projectplannen eens een andere blik kunnen krijgen en de automatisering nodig aangepakt moet worden. We krijgen de mogelijkheid om te kamperen op het terrein en koken dezelfde avond met de permanente bewaking op onze vertrouwde wasmachine-trommel. Vol enthousiasme zijn we lekker aan de slag en krijgen we, na de eerste beroerde weken Ethiopië, een voldaan gevoel. Overal is een schrijnend tekort aan kennis, waar wij gretig op inspringen. De organisatie ondersteunt in Zeway 2000 kinderen met voedsel en medicijnen, heeft een bibliotheek en organiseert diverse hulp projecten. Tevens bieden ze een speelruimte voor de kinderen, welke wij niet kunnen ontdekken in de grote zandbak, waardoor we enkele bomen hebben besteld en de schommel en wip-wap worden geïntroduceerd. In ruil hiervoor wordt onze was gedaan en ontdekken we wat de Ethiopiër bezig houdt.

ps.. excuses voor de mislukte eerste update, internet gaat hier nog per postduif en deze verliest nog wel eens een pakketje

(more…)

You! You! You! Bir! Give Bir! Give pen! Give plastic! Give bicycle! Dat is alles wat we horen sinds we Ethiopie in zijn gereden. Het begon allemaal zo mooi; de meest relaxte grensovergang ooit, waarna zandweggetjes ons door dorpen slingerden die alleen bestaan uit plaggen hutten en misschien een waterpomp. Kinderen zwaaien en rennen achter Doutzen aan, wat allemaal bijdraagd aan dat blije Afrika gevoel. Tot we stilstaan om een kilootje tomaten te halen. Zodra de auto stopt, staat er in no-time een massa mensen om ons heen om te vragen naar alles wat los en vast zit. Later begrijpen we dit beter omdat alles wat in onze bus ligt nou eenmaal meer is dan wat er in het hele dorp te vinden is, maar toch zijn we flink teleurgesteld. Dit is gewoon onbeschaamd en hardcore bedelen en we begrijpen steeds beter waarom dit land zo arm is. Terwijl er voor onze neus een oud vrouwtje langsloopt met een enorme pot op haar rug, zit er vijf meter verder op een groep mannen op een omgevallen boom niks anders te doen dan qat te kauwen. Elk dorp dat we verder komen doet ons de moed verder in de schoenen zakken, met als absoluut dieptepunt het parkeren tussen twee dorpen om de nacht door te brengen…
(more…)