Na een korte gefrustreerde uitroep van afschuw haal ik nu rustig adem. Mijn voorhoofd rust in het zand, net als mijn knieen. Met mijn linkerhand ondersteun ik mijn rechterarm. Voor me ligt Fatima’s Backpackers, achter me de helblauwe zee, haar geluid dat nooit stopt, de golven die nooit opgeven. Om me heen de jongens met wie ik een ogenblik eerder nog vrolijk rugby speelde. “Henk, are you okay, man..?“ Vragen de overwegend Zuid-Afrikanen me in verschillende variaties. “Met mij gaat het op dit moment helaas niet uitmuntend“, antwoord ik in een aantal woorden die lichtelijk van het voorgaand afgedrukte zouden kunnen verschillen; “Het lijkt erop dat ik mijn dekselse schouder uit de kom heb weten te manoevreren, welpotverdriedubbeltjes!“ Iedereen is plotseling heel bezorgd, behalve ik. Tenslotte is dit niet de eerste keer. Voorzichtig sta ik op en geef opdrachten aan een paar van de jongens om me heen: “jij haalt pijnstillers, jij zet een auto klaar en jij kijkt of er ergens een dokter is. Ondertussen blijf je maar mooi van me af, ik kan zelf prima lopen.“ Maar zo eenvoudig ging het dus eventjes niet.
(more…)