De kinderen van Vingujini zijn ons zat en dus is het weer eens tijd voor een ander land. De bus rijdt richting Tanzania, maar niet voordat we Doutzen voorzien van een mooie beugel die haar snuit een heel ander aanzicht geeft en ervoor zorgt dat we tenminste eens iemand aan kunnen rijden zonder auto schade. En natuurlijk is ons verblijf in Kenia niet compleet voordat, na Mukkes en Minne, ook Henk zich eens liet behandelen in een ziekenhuis waar, heel Afrikaans, de gekko’s over het plafond lopen en er meer bloed aan de bedden zit dan verf op de muur.

(more…)

Vraag: Hoever is het naar Mombasa?
Antwoord: 50.
Vraag: 50 wat?
Antwoord: 50 Shilling

V: Hoe lang schatten jullie dat deze persoon is?
A: 16 meter

V: ‘Pi’ is 3 1/7, maar hoeveel is dat dan eigenlijk?
A: 92

V: Wie bouwden de pyramides?
A: 20.000

V: Wat is een kenmerk van Europa?
A: Ethiopie

V: Snappen jullie het?
A: Nee!
V: Nee?
A: Ja!
V: Ja?
A: Nee! (Enzovoort…)

Na een paar dagen beseffen we dat het lesgeven hier geen eenvoudige klus wordt. De leerlingen weten amper iets, wat heel misschien wel zou kunnen samenhangen met de liever af- dan aanwezige leerkrachten. Deze zitten liever in de lerarenkamer anex lemen kinder afstraf hok, waar nu en dan een paar kinderen op hun knieen wachten tot ze de splinters van weer een lineaal uit hun polsen mogen trekken. Gat in de markt voor de kindertelefoon, lijkt ons.
(more…)

De volgende morgen wordt Henk vrij vroeg wakker en stapt uit Doutzen, die nog steeds in hartje Nairobi staat geparkeerd. Kleren aan, theepot op het vuur voor een lekker bakje koffie en even naar wat Shilling zoeken om een brood te kunnen kopen. Maar voordat er voor het nodige voer kan worden gezorgd, loopt er een groepje mensen op de bus af, waarvan één gewapend met een camera en één met een microfoon. Of ze ons een paar vragen mogen stellen. ‘Ha,’ roept Henk naar de bus ‘Minne, Mukkes. We komen op T.V.!’
(more…)

We staan in hartje Nairobi en met een bakje thee hebben we het nog eens over de eerste paar dagen Kenya, unaniem hebben we besloten dat we het geweldig vinden. Wat een verademing na de zogenaamde gastvrijheid van Ethiopië, wanneer we net over de grens door een douane-beambte worden uitgenodigd om ’s avonds in de kantine een voetbalwedstrijd te kijken. Mensen zijn weer vriendelijk, lachen veel en het bedelen is stukken minder; we voelen ons meteen welkom.

(more…)