Posts Tagged ‘Lilongwe’

Wie helpt Matias de Malawiaan?

Wednesday, June 22nd, 2011

Toen we terug kwamen van onze portie vrijwilligen in het centrum van nergens troffen we het volgende bericht aan in onze mailbox, dat je op onze website kunt lezen. Voor jullie gemak hebben we deze even vertaald en om zo authentiek mogelijk te zijn laten we ook de originele niet geheel foutloze versie zien;
Van Matias, voor de ThreeLeftHands!
(more…)

Wel vrijwilligen, niet met aapjes spelen

Sunday, March 13th, 2011

Lilongwe Wildlife CentreDe volgende conversatie is vrij vertaald uit het Engels, want ja, de meeste mensen in Malawi spreken nou eenmaal geen Nederlands, maar dit is wel een Nederlands artikel dus wat moet je anders? “Knock-knock” ah zie je, dat bedoel ik dus. In het Nederlands wordt het dan “klop-klop”. Een deur gaat open “Wow! Jeetje! Ik had niet echt verwacht dat jullie ook echt zouden komen…” Een dag eerder ontmoetten we Jonny ergens in Lilongwe terwijl hij(en de eerlijkheid gebied ons te zeggen dat ook wij) niet volledig sober was, waar hij ons vertelde dat hij manager bij het Lilongwe Wildlife Centre is, dat inderdaad is gesitueerd in het centrum van Lilongwe. Mooi, dachten wij, dat komt goed uit. Wachten op de in een eerder schrijven genoemde en vervloekte onderdelen is niet ons sterkste punt, wat ons er toe bracht onszelf te introduceren als de ThreeLeftHands, guerrilla volunteers. En zodoende stonden wij een dag later bij Jonny’s kantoor op de stoep. “..ehm ja, ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo goed begrijp wat wij voor jullie kunnen doen…” “Nee Jonny, wij doen wat voor jullie, wat moet er gebeuren?” “Ja luister, ik begrijp nog steeds niet zo goed wat jullie nut voor ons is… Ik begrijp jullie hele doel niet, eigenlijk…” Dit is dus het gesprek wat we altijd voeren zodra we onze diensten ergens aanbieden en het antwoord is dan ook altijd hetzelfde en komt neer op een paar simpele zinnen.
(more…)

Lamlendig in Lilongwe

Wednesday, March 2nd, 2011

What, Henk looks sad..? En zodoende begonnen we aan het zware karwei dat ons te wachten stond. Zwaar, maar belonend, zo dachten wij. Maar onze bus is het waard. Sorry Amarins, Nynke en alle andere meisjes van overal vandaan die ooit het idee hebben opgevat ons van gedachten te kunnen veranderen; Doutzen is onze enige echte grote liefde en dus offeren wij alles op voor haar welzijn. Ons geduld, onze rust, onze gemoedstoestand, onze plannen, alles mag, nee, moet wijken voor de verlangens van ons eigen supermodel. Vooral ook omdat zij ons van Afrika weer terug naar Nederland moet brengen, klein detail. Op de tweede plaats komt overigens, compleet logisch en door onze fans ook verwacht, onze trouwe, jawel, viervoeter Noflik. We hebben haar nu al zo lang niet gezien, we kunnen alleen maar hopen dat ze ondertussen niet nog twee keer zwanger is geworden(afkloppen.), enorm ondervoed is geraakt(Afkloppen!), of misschien zelf is opgegeten als gevolg van weer een of andere hongersnood(Afkloppen, afkloppen, afkloppen!). Hoe het ook zij, we weten het nog niet. Ons staartloos blafbeest zit in het noorden en wij in het zuiden en zonder vervoersmiddel is het voor ons waanzin om daarheen te toeren. Maar goed, lieve lezer, u/je zult zich afvragen, waarom duurt het nu toch zo lang met die auto? Welnu, weledele volger, onze auto die doet het niet. Ja, zult u vervolgen, daarvan was ik al enige tijd op de hoogte, verteld u daar mij eens meer over? En, ondergewaardeerde lezer dezes, wij zullen hier inderdaad een ietsje pietsje meer over vertellen. Net genoeg om het leuk en interessant te houden en u toch weer over te halen om het volgende verhaal te lezen. Snel, klik op ‘lees meer’ of ‘read more of this entry’. Dat betekend namelijk dat er meer te lezen valt na deze laatste vrij nutteloze zinnen.
(more…)

Mukkes schrijft zijn verhaal

Monday, July 12th, 2010

Na het betreden van Malawi en het rechtszaak verhaal en de krokodil te hebben overleeft, is het dan tijd voor wat werk. Wat resulteert in het uit elkaar raken der Threelefthands waardoor ook de verhalen anders worden per persoon. Nou denk en zou ik al heel lang iets schrijven, maar slaagde het niet om samen met Minne iets te plannen, want we hebben het erg druk. Mijn net nieuw tweedehands gekochte laptop, waarmee ik de fijne kneepjes van het computer-nerden van Minne zou leren, legde na twee weken het loodje. Snel vergeten wat er is gebeurd en waar zal ik beginnen. Want meestal…

(more…)

Twee linkerhanden in de hoofdstad, de andere op het strand

Friday, March 5th, 2010

Cape Maclear!Paspoort terug, kont gezond en malaria verslagen. Niets lijkt ons vertrek uit Malawi nu nog tegen te kunnen houden. Snel, de grens over, nieuwe avonturen, nieuwe doelen, minder krokodillen, minder malaria en misschien zelfs wel minder corruptie, alhoewel dat laatste nogal twijfelachtig schijnt te zijn. Maar dat doet er nu nog niet toe. Wat er nu toe doet, is het feit dat ‘zo snel mogelijk’ het laatste jaar nogal een breed rekbaar begrip is. Erg breed. En zo kan het dat de ‘zo snel mogelijk’ datum, voorlopig nog niet bekend is.
(more…)

Een schitterend meer… Zat het maar vol met diesel

Tuesday, November 17th, 2009

The chief himselfNa het politiepost akkefietje is de dag zo goed als voorbij en nadat we de Finnen, met de waarschijnlijk typisch Finse namen Juse en Koeke, hebben afgezet in het eerst volgende dorpje, slingeren wij onze vierwieler een afslag in om na een paar honderd meter zandweg en kleien hutten stil te blijven staan op een weide die groen hoort te zijn, maar nu nog hard en droog is, met hier en daar een veelbelovende pluk geelgroen gras.

Het is al donker wanneer we aan ons avondeten beginnen, dat net zoals het merendeel van de week bestaat uit rijst en kool. Na een jaar hebben wij het vervaardigen van een halve bol kool in een overheerlijke wokschotel tot kunst verheven en menig kok zou jaloers zijn op de verschillende manieren waarop wij in staat zijn de zo simpel lijkende groente tot weer een topstuk der internationale culinese te verheffen. Hetzelfde geld voor pasta. “Fanculo!” zou een Italiaan zeggen, “deze pasta is nog lekkerder dan die van mijn moeder!”

Zo kan het dus dat wij nietsvermoedend onder de indruk van onze eigen kunsten ons avondmaal naar binnen werken, terwijl vanuit het donker een steeds groter wordende groep dorpelingen op ons af komt geslopen en op veilige afstand van Noflik blijft staan. Op de achtergrond geven gedempte trommels van omliggende dorpen het hele aanzicht een intrigerend, mischien zelfs intimiderend sfeertje, maar dergelijke impressies maken op ons, dankzij desintresse danwel onwetendheid, amper nog indruk en hoewel we de meute ondertussen met een schuin oog in de gaten houden, eten we rustig verder.
(more…)