You! You! You! Bir! Give Bir! Give pen! Give plastic! Give bicycle! Dat is alles wat we horen sinds we Ethiopie in zijn gereden. Het begon allemaal zo mooi; de meest relaxte grensovergang ooit, waarna zandweggetjes ons door dorpen slingerden die alleen bestaan uit plaggen hutten en misschien een waterpomp. Kinderen zwaaien en rennen achter Doutzen aan, wat allemaal bijdraagd aan dat blije Afrika gevoel. Tot we stilstaan om een kilootje tomaten te halen. Zodra de auto stopt, staat er in no-time een massa mensen om ons heen om te vragen naar alles wat los en vast zit. Later begrijpen we dit beter omdat alles wat in onze bus ligt nou eenmaal meer is dan wat er in het hele dorp te vinden is, maar toch zijn we flink teleurgesteld. Dit is gewoon onbeschaamd en hardcore bedelen en we begrijpen steeds beter waarom dit land zo arm is. Terwijl er voor onze neus een oud vrouwtje langsloopt met een enorme pot op haar rug, zit er vijf meter verder op een groep mannen op een omgevallen boom niks anders te doen dan qat te kauwen. Elk dorp dat we verder komen doet ons de moed verder in de schoenen zakken, met als absoluut dieptepunt het parkeren tussen twee dorpen om de nacht door te brengen…
(more…)