Posts Tagged ‘tanzania’

Tot zover Tanzania

Saturday, November 7th, 2009

whieehaa, Doutzen is running againTerwijl wij nog steeds druk schuren, passen en meten, is er vanuit Dar es Salaam een bus onderweg die binnen drie dagen niet alleen een volledige stammen migratie verzorgt, maar ook een nieuw gloeispiraaltje voor ons mee neemt. Wanneer we, met onze volledig weggeschuurde handen, dit essentiële onderdeeltje in het passende gaatje van ons modelletje drukken, is het tijd voor de ultieme test. Werkt Doutzen mee, of doet ze dat niet? Zijn zenuwen nauwelijks onderdrukkend, kruipt Mukkes op de bestuurdersstoel en haalt een keertje diep adem. Henk en Minne kijken vragend en vol twijfel toe hoe Mukkes zijn moed bijeen raapt voor het moment der momenten. Mukkes sluit zijn ogen en terwijl hij uitademt draait hij eindelijk de sleutel om. Niks. Helemaal niks. Vlak voordat we met zijn drieën in een gevloek uitbarsten dat de hele missiepost op zijn geïmproviseerde grondvesten zal doen schudden, ontdekken we dat de start onderbreking nog omgezet moest worden. ‘Klik-klik’, klaar. Hetzelfde ritueel ontvouwt zich; De gecontroleerde ademhaling van Mukkes en de vragende ogen van Henk en Minne die nu rood aan beginnen te lopen omdat ze niet durven te knipperen. Sleutel om, en… Ja, Great Succes! Nooit klonk het tevreden gepruttel van Doutzen zo geruststellend. Tuurlijk, een paar maanden terug tufte ze heel wat meer solide, maar ze doet het, ze doet het!

(more…)

Tekort aan stroom en wielen

Tuesday, October 27th, 2009

Metal MinneOndertussen doet Doutzen het ook niet meer. In de afgelopen weken liet ze ons dagelijks merken dat mevrouw er geen zin meer in had en nu we even stilstaan, besloten mechanische helden Marten en Minne er eens even goed naar te kijken. Na een paar uren olie, stof, schroefjes en pompjes rond te slingeren, gokken we dat een aantal gehard stalen stel-schijven een micrometer of vijf te dik zijn. Zonder de nabijheid van een garage is dit behoorlijk onoverkomelijk, maar de ThreeLeftHands zijn natuurlijk niet op pad zonder schuifmaat en schuurpapier, wat ons na een aantal middagen handen vol blaren oplevert. En dan zijn we nog niet eens zeker dat deze eindeloze uren zweet de moeite waard zijn, omdat we een beetje in het duister tasten van wat Doutzen’s probleem nou eigenlijk is.

Ik, immer luie held Henk dus, heb het daar vlug mee gehad en vind een uitvlucht in een noodzakelijke rit naar het veertig kilometer verder gelegen stadje, waar ik onze gasfles wil bijvullen en meteen een rantsoen in kan slaan voor de aankomende paar dagen. De missie stuurt elke paar dagen een LandCruiser op en neer, volgeladen met dorpelingen die ook iets in de stad hebben te zoeken en vandaag ben ik daar dus een van.
(more…)

Van noord naar zuid, van vocht naar vuur

Monday, October 19th, 2009

pump it!De bergen in Tanzania hebben ons weer voldoende opgeladen om ons onze schier eindeloze set met vaardigheden aan te wenden voor een betere wereld en aldus sleept Doutzen ons in een noodvaart naar onze volgende locatie; een kilometer of duizend wordt maar liefst in een week afgelegd en dat is helemaal niet gek aangezien wij steeds vaker Doutzen moeten vervoeren in plaats van andersom.

In weken als deze, waarin het dagelijks afleggen van een aantal kilometer de essentie van onze dag is, vallen we terug op een even simpele als vermakelijke routine; Het rijden begint ergens in de ochtend, die volgens ons ook na twaalf uur kan beginnen, en eindigt rond een uur of vijf, terwijl we dan al twee uren naar een geschikt plekje zoeken om te overnachten. Ondertussen hebben we ook ergens een kool of zak rijst opgescharreld die, zodra we stilstaan, in moordend tempo worden gaar gekookt en gewokt op een veel te hoog vuur in onze opvallend genoeg nog steeds functionerende wasmachine trommel. Na een bak thee zoeken we onze nesten op. Mukkes en Minne slapen buiten de bus, waar ze samen met Noflik de wacht houden over Henk, die als enige nog in de bus slaapt. De volgende dag staan we op, wordt er absoluut niks gedaan tot de eerste bak koffie en stappen we na wat huiselijk vertier in voor de volgende paar kilometer, die ons momenteel van noord naar zuid Tanzania moeten brengen.

(more…)

Lachen in Tanga, lachen in Dar.

Monday, September 14th, 2009

Stop... Marten, STOP!Op een ochtend, vlak voor we richting stad willen rijden, krijgen we een telefoontje van Audrey; hoofd catering van Tangafresh met een niet aflatende dwang voor ons te willen koken terwijl ze onze kleren wast met de mededeling dat het verstandig is om vandaag weg te blijven uit de stad, want we worden gezocht door de immigratiedienst. Op avontuur belust als we zijn, springen we meteen onze bus in om deze authoriteiten op te zoeken; ons Visa is prima in orde en we zijn weleens benieuwd hoe een Tanzaniaanse gevangenis er van binnen uit ziet. Een uurtje later ontmoeten we inderdaad een agent van de immigratie dienst die verteld dat hij ons in de kantoren van Tangafresh heeft gezien, en dat dat helemaal niet mag, als toerist zijnde. Gewend aan de Afrikaanse angst voor de machtige en vaak corrupte arm der wet, staat de beambte raar te kijken wanneer we zeggen dat wij mogen gaan en staan waar we willen, dat we in een kantoor staan, betekent niks. Verbouwereerd stemt de man hier mee in, maar verzekerd ons dat als hij ons nog een keer achter een buro ziet, hij dan al het recht heeft om ons in de gevangenis te gooien. Dit komt hem dan weer op een gesmoord lachje te staan, plus de boodschap dat zoiets onzin is. Met geen idee hoe deze oer-Hollandse nuchterheid te bestrijden, laat de man ons maar alleen, terwijl hij nog een keer zegt dat hij ons heus kan oppakken.
(more…)

The return of the Noflik in Tanga

Wednesday, August 26th, 2009

eating again, ah rice... sweet rice...Gulle gever, u wordt bedankt uit de diepste krochten van onze kleine hartjes en natuurlijk ook dat van Noflik, die bijna door het dolle ging toen ze ons na een week eindelijk weer aan de poort van de Indier zag verschijnen, waar we haar eerst hadden achtergelaten in ruil voor een schamele Shilling of twee. Noflik stopte het eerste half uur niet met het rennen van rondjes om jullie drie berooide helden onder begeleiding van een niet aflatend vrolijk geblaf, wat ook haar nieuwe eigenaar niet ontging, die daardoor niet erg ingewikkeld deed toen we hem meldden dat we onze hond terug wouden kopen. Met ons hoofd van bewaking terug aan onze zijde, waagden we ons op de markt waar we dankzij jou weer eens een aantal voedzame maaltijden konden samenstellen. Door positief te reageren op onze smeekbede in het vorige blog zorgde je ervoor dat we in ieder geval tot de volgende grens weer even vooruit kunnen en hoewel het uiterst effectieve ‘Give me Money’ bord dus weer even in de (dashboard)kastje kan, zijn we er nog niet helemaal; van de 3000 benodigde euro’s, zijn er nu dik duizend binnen.
(more…)

Afscheid van Kenia… en van Noflik…

Wednesday, August 12th, 2009

Bull bar, yeah!De kinderen van Vingujini zijn ons zat en dus is het weer eens tijd voor een ander land. De bus rijdt richting Tanzania, maar niet voordat we Doutzen voorzien van een mooie beugel die haar snuit een heel ander aanzicht geeft en ervoor zorgt dat we tenminste eens iemand aan kunnen rijden zonder auto schade. En natuurlijk is ons verblijf in Kenia niet compleet voordat, na Mukkes en Minne, ook Henk zich eens liet behandelen in een ziekenhuis waar, heel Afrikaans, de gekko’s over het plafond lopen en er meer bloed aan de bedden zit dan verf op de muur.

(more…)