Vraag en antwoord is nog niet zo eenvoudig

Vraag: Hoever is het naar Mombasa?
Antwoord: 50.
Vraag: 50 wat?
Antwoord: 50 Shilling

V: Hoe lang schatten jullie dat deze persoon is?
A: 16 meter

V: ‘Pi’ is 3 1/7, maar hoeveel is dat dan eigenlijk?
A: 92

V: Wie bouwden de pyramides?
A: 20.000

V: Wat is een kenmerk van Europa?
A: Ethiopie

V: Snappen jullie het?
A: Nee!
V: Nee?
A: Ja!
V: Ja?
A: Nee! (Enzovoort…)

Na een paar dagen beseffen we dat het lesgeven hier geen eenvoudige klus wordt. De leerlingen weten amper iets, wat heel misschien wel zou kunnen samenhangen met de liever af- dan aanwezige leerkrachten. Deze zitten liever in de lerarenkamer anex lemen kinder afstraf hok, waar nu en dan een paar kinderen op hun knieen wachten tot ze de splinters van weer een lineaal uit hun polsen mogen trekken. Gat in de markt voor de kindertelefoon, lijkt ons.

Wanneer wij lesgeven, zou dat eigenlijk altijd vergezeld moeten gaan van een leraar, maar meestal staan we er alleen voor, wat we niet heel erg vinden, want wanneer er wel een leraar aanwezig is, komt er helemaal geen sjoege meer uit de toch al niet erg spraakzame kinderen. Al met al lijkt het af te stevenen op een project dat wanneer wij weer vertrokken zijn totaal geen indruk heeft achter gelaten, ware het niet dat we van de kinderen af en toe erg veel dankbaarheid krijgen. Vooral wanneer onze dag er op zit en we de klas willen verlaten, stijgt ineens het geroesemoes op; ‘Komt u straks ook weer?’ en meer van die vragen die het ons behoorlijk lastig maken om daadwerkelijk het gebouw uit te lopen. Wanneer we dan door de straten (eigenlijk is het gewoon ’straat’) van Msambweni rijden en we horen kinderen onze naam roepen, voelen we ons helemaal in onze nopjes.

Langzamerhand komen ook de paar goede leerkrachten die het wel begrepen hebben uit hun schulp met vragen en opmerkingen, wat ons gevoel van een werkelijke bijdrage doet vergroten. Toch jammer dat het uiteindelijk maar een druppel op de gloeiende plaat is. Het schoolsysteem is hier bizar slecht, wat leidt tot de eerdere onmogelijke antwoorden. De president hier heeft namelijk met de verkiezingen geroepen dat scholen gratis werden. Dat heeft hij dan wel gerealiseerd, maar dat zorgde wel voor een enorme keldering van het niveau. Zoals we al meldden staan leraren liever niet in de klas, weten kinderen, die bij elkaar gepropt opeen zitten, ontzagwekkend weinig, hebben ze amper een pen of een stuk papier, laat staan andere hulpstukken als een lineaal en zitten ze van acht in de morgen tot vijf in de middag in de klas, wat zonder begeleiding natuurlijk enorm demotiverend en afstompend werkt.

Stoom afblazen brengt je naar het ziekenhuis

Om bij te komen van deze ons vanzelfsprekend aanvretende frustraties, hebben we gelukkig wel de nodige uitlaat kleppen gevonden. Natuurlijk is er het strand, maar wat ook meehelpt is de zondvloed aan Nederlandse vrijwilligers hier, waar we, heel Hollands, vaak mee samenklonteren om s’avonds lekker af te geven op al de dingen die ons niet aanstaan, zoals het lessysteem, de lokale menatiliteit of bepaalde bestuursleden van bepaalde organisaties. Als ontspanning hadden we onder ander ook een voetbalwedstrijd georganisseerd van de ‘wazungu’ oftwel de ‘witten’ tegen de ‘zwarten’ waar we ons behoorlijk konden uitleven. Natuurlijk kon Minne zich niet beheersen en een dag later bleek dat onze ADHD-er zich behoorlijk had geblesseerd en konden we hem naar het ziekenhuis met de briljante naam ‘Diani Beach Hospital’ brengen, waar bekend werd dat we hem met spoed naar Mombasa moesten rijden omdat hij dezelfde avond nog onder het mes moest. De volgende morgen meldde de dokter dat er in Minne’s lies een behoorlijke ontsteking was onstaan, die al bezig was zich naar binnen te vreten naar zijn darmen om vanuit daar de aanval te openen op zijn hart en vervolgens zijn zenuwstelsel, waardoor de eens zo actieve Minne zou verworden tot een half afgestorven kasplantje. Gelukkig maar dus dat we er zo vroeg bij waren en deze mogelijkheid alleen maar hypotetisch bleef.

Om bij te komen van dit medisch avontuur, namen we de uitnodiging van meneer Fabriek aan, om een paar dagen komen te ontspannen in zijn strandhuis wat vergezeld ging van een huishoudster en een kok, die elke ochtend, middag en avond toch niet onaardige maaltijden voor onze neus plante, die wij op onze beurt met gulzige bewondering tot ons namen. Een paar dagen later liet de oorlogs veteraan Fabriek zich onder luid protest aflossen door zijn kleinzoon Ivo en diens vriendin Anne, die er op stonden dat we nog een paar dagen bleven. We keken elkaar eens aan, dachten aan de voor ons opgemaakte bedden, de wame douche elke ochtend, de drie maaltijden per dag en besloten dat we deze mensen best dat plezier konden doen. Na een week hier revalideren kunnen we iedereen aanraden om het Sawa Sawa Beachhouse eens af te huren.

In deze fijne week zijn we ook nog een keer naar Diani gereden omdat we daar, zoals het een echte stichting betaamt, bezoek kregen van een van onze sponsors in de vorm van Alex van Ginneken, oftewel MediaCT. We gaven zijn avond wat meer kleur door uitbundig te overdrijven over wat ons allemaal was overkomen, waarvoor we werden bedankt met een prima diner en een aantal hoognodige biertjes. Prima week gehad, zeg maar.

[Show as slideshow]

Tags: dissident, kenya, lesgeven, msambweni, sawa sawa, vrijwilliger, ziekenhuis