In de krochten van de intercontinentale bureaucaratie

Deze keer meer over onze onvermoeibare zoektocht naar een Carnet de Passage. Trouwens, vanaf nu heet dat een CPD; we worden hier helemaal krankjorum van dat pleuriswoord en CPD klinkt misschien minder interessant, maar het typt wel sneller.

In ieder geval blijkt het dat wij niet de enige zijn die de ballen verstand hebben van dit vereiste stukje karton. Als we bij de ANWB vragen om info, kunnen zij ons in de eerste instantie niks vertellen omdat je natúúrlijk lid moet zijn om een vraag überhaupt te mogen stellen. Dus snel een kaart geregeld (’Ja inderdaad, ik ben mevrouw Huppeldepup’…), maar in de tweede instantie wisten de mutsjes daar nog steeds van niks en verwezen ons door naar de ADAC.

Nee he, Duitsers! Maar dat viel nog reuze mee: Waar je in den Nederlande in de wacht wordt gezet tijdens een gesprek en maar moet hopen dat je telefoniste de tijd waarin jij verplicht aan tergend muziekje wordt gezet, niet gebruikt om d’r tenen te lakken, hoorden we bij de ADAC de ene Duitser een andere Duitser om hulp vragen die waarschijnlijk in de buurt zat. Kijk, dan weet je tenminste wat er gebeurd! Chapeau voor de ADAC. Nee, toch niet. Want hier wisten ze ook weinig van de CPD, en degene die dat wel deed, was op vakantie. Het was ook te mooi om waar te zijn.

Volgens Minne echter kunnen we met een Nederlandse bankgarantie gewoon naar Duitsland rijden, ondanks dat er in het informatiepakket over de CPD staat dat dit niet kan. Omdat we besloten hebben dat we elkaar blindelings vertrouwen, vertrouwen we Minne ook, dus gaan we naar Duitsland. Eerst nog even de mannetjes van de Rabobank overtuigen dat ze ons die garantie kunnen geven, want het geld is namelijk binnen! Naast de ouders van Marten hebben nog twee particulieren de verdere financiering mogelijk gemaakt. Waarvoor eindeloze dank en hulde want nu kunnen we dan echt bijna weg!

Omdat wij onverwoestbaar en onverzettelijk zijn hebben we deze vertraging omgebogen naar een positief ding. daar zijn we tenslotte drie ambitieuze, stoere en onverschrokken jongemannen voor. Zo is er een boekenplank achter op Doutzen gemonteerd. Niet omdat we zoveel willen lezen, maar om extra water en diesel te kunnen vervoeren. Ook kwam Minne, wie anders, met het lumineuze idee om kippen mee te nemen. Mukkes is er helemaal voor en gelooft dat de beesten na de eerste schrik gewoon weer eieren gaan leggen. Henk gaat ermee akkoord omdat ie het gewoon een leuk idee vindt: drie kippen achterop. En als de beesten niet de dagelijkse portie eieren bij elkaar persen, kunnen ze altijd nog dienen als avondvoer. Al sluiten we niet uit dat we in verband met de vogelgriep perikelen niet eens Duitsland binnenkomen.

Tags: ADAC, CPD, kippen