Grieken en gehaktballen

Hierbij de lang verwachte update van het leven in Zuid-Europa. Uiteraard is iedere Hollander de laatste jaren wel eens een blauwe maandag op Kreta geland om daar op het strand te niksen en wat gyros te happen, en zal verwachten dat wij hetzelfde doen. Die mensen hebben gelijk. Zo, hebben we dat maar gehad en willen we ook geen woord meer over vakantie, lang leve de lol of dergelijk gezeik horen.

We zijn tenslotte in Griekenland, absoluut een schitterend land. Niet op een of ander touristisch eiland, de enige toeristen hier zijn Mukkes en Henk, maar ergens in een klein stadje in het binnenland. Hier bereiden we de rest van de reis voor. Doutzen heeft het op een paar kleinigheden na prima gehouden en wordt momenteel met behulp van een Duits-Nederlandse-ouzo-drinkende Griek getuned, terwijl wij  een leuke manier vinden om inkomsten te genereren….

In een klein stadje, met nog kleinere mensen dan Minne proef je hier absoluut de oude cultuur waar de bevolking trots op is; je rijdt hier van archeologische opgraving naar oud paleis, terwijl de lokale muziek je stationair om de oren jengelt. Zowel de mannen en voornamelijk de vrouwen zijn tot in de puntjes verzorgd, ruzie en criminaliteit lijken niet te bestaan en in de middag ligt het sociale leven hier letterlijk plat.

Regelmatig rijden we hier door de natuur, waarbij we versteld staan van de ongereptheid, ruimte en de vele boomgaarden. Het verse fruit en de smakelijke honing liggen hier voor het oprapen, wat onze low budget stichting ten goede komt.

Aangezien we hier toch een tijdje zaten, besloten we hier alvast te beginnen met ons ontwikkelingswerk. De Grieken eten constant buiten de deur en alleen gyros, bifteki en souvlaki. Alles met brood en laf gebakken patatten. Mukkes kreeg nu al heimwee naar moeders gehaktballen en zo ontstond de geniale inval om de keuken alhier te verrijken met de Ollandos Ballos Gehaktos. Oftewel de oer-Hollandse gehaktbal!

Na drie dagen discussie over wiens moeder de lekkerste gehaktbal maakte, werd de rest vrij snel geregeld. Een mondelinge vergunning, een oma’s kolenfornuis op wielen en 3 kilo gehakt later waren wij er klaar voor. Luid schreeuwend, lachend en met onze geoliede Friese marketingmachine vol in werking zouden we culinaire geschiedenis schrijven en daardoor ook onze onkosten voor Afrika dekken.

Maar niets van dit alles. Werkelijk waar niemand durfde naar onze trots te kijken. Nederlanders als we zijn gingen we al vrij snel met proefballetjes de menigte in, echter verwachte men cyaankali-ballen in te moeten slikken. Alhoewel plaatselijke oma’s ons verzekerden dat onze ballen van top-kwaliteit waren, konden we ze hier niet aan de arrogante man brengen.

Werkelijk, wat een stupiede achtergebleven stelletje net-alsof-Europeanen. Nergens kan een glimlach naar een vreemde vanaf en maakt men je non-verbaal overduidelijk dat je toch echt geen Griek bent. Ze voelen zich overal te goed voor, Engels hoeven ze niet te leren want dat is toch maar ver weg, er bestaat alleen de Griekse keuken, dansen kan alleen op inheemse muziek en wat de Griek niet kent dat moet ie niet. Uitgaan betekent een biertje voor 6 euro drinken en elkaar aangapen en je zondagse pak moet aan om het brood bij de bakker te halen. Ze lijken hier voornamelijk op een kudde wollige dieren. Echter loopt een schaap wél eens een dam over. Omdat daar een pan gehaktballen staat.

Gelukkig beginnen de buren af en toe wel een poging om een praatje te maken met die vreemde buitenlanders, en vinden jeugdige groupies hun weg naar Axl ‘Mukkes’ Rose. Onderhand is Doutzen bijna klaar en staat Turkije dus voor de deur. Giamas!

[Show as slideshow]

Tags: cultuur, gehaktballen, griekenland, teleurstelling, voorbereiding